[ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ] Ο γύρος του κόσμου με ένα δίτροχο

Ως τα 19 του δεν είχε ιδέα από μηχανάκια, δεν του ταίριαζαν. Από την πρώτη φορά ωστόσο που δοκίμασε να ανεβεί στη βέσπα του για πιο άνετες μετακινήσεις μες στην πόλη, ένιωσε «αυτή την απίστευτη αίσθηση ελευθερίας που μόνο ένας μηχανόβιος μπορεί να καταλάβει!». Από τότε κόλλησε και το «μικρόβιο», σε σημείο που αυτόν τον καιρό  κάνει τον γύρο του κόσμου πάνω στους δύο τροχούς…

Η αρχή στα ταξίδια με τη βέσπα του (PX200 ’03) έγινε δειλά-δειλά, με πιο μικρές διαδρομές επί ελληνικού εδάφους. Ωσπου από το 2009 και έπειτα σχεδόν κάθε καλοκαίρι ο Στέργιος Γκόγκος περνούσε την άδειά του σε όλο και μεγαλύτερες δίτροχες αποδράσεις στην Ευρώπη (2009 Αλπεις, 2010 Πορτογαλία, 2011 Νορβηγία, 2012 Σερβία). «Κάπως έτσι μου σφηνώθηκε στο μυαλό η ιδέα για κάτι το διαφορετικό, ακόμη μεγαλύτερο. Μεγάλη έμπνευση ήταν για μένα και οι άλλοι δύο Θεσσαλονικείς, ο Ηλίας Βροχίδης (www.madnomad.gr) και ο Ακης Τεμπερίδης, που με μοτοσικλέτα και αυτοκίνητο 4X4 αντίστοιχα έκαναν απίθανα ταξίδια. Με τις ιστορίες τους αυτές κοιμόμουν και ξυπνούσα! Και βέβαια μεγάλο σπρώξιμο για να πάρει σάρκα και οστά το μεγάλο αυτό ταξίδι που τώρα κάνω μου προσέφερε και η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια η χώρα μας. Σαν ένα αόρατο πόδι να μου έδινε τη δυνατή κλωτσιά που χρειαζόμουν για να αφήσω κάθε εμπόδιο πίσω μου!» λέει στα «Νέα» ο 27χρονος σερβιτόρος που έχει φθάσει πλέον στη Λομέ, πρωτεύουσα του Τόγκο στη Δυτική Αφρική.

Ταυτόχρονα με τον 35χρονο ηλεκτρολόγο Θάνο Κυργιαννή που ξεκίνησε από τη Λάρισα, έβαλαν μπρος στις 27 Οκτωβρίου το φιλόδοξο εγχείρημά τους. Από την Ηγουμενίτσα πήραν το καράβι για Ανκόνα και από την άλλη πλευρά της Ιταλίας, το Λιβόρνο, άλλο πλοίο για την Ταγγέρη στο Μαρόκο, πρώτο σταθμό τους στην αφρικανική ήπειρο. Εκεί διέσχισαν τα βουνά του Ατλαντα, περιηγήθηκαν στην έρημο Σαχάρα και στους αμμόλοφους και ξόδεψαν πάνω από έναν μήνα στην ευρύτερη περιοχή. Σειρά είχε η διέλευσή τους μέσα από τη Μαυριτανία και κατόπιν τη Σενεγάλη, όπου για αρκετό καιρό το έριξαν έξω και απόλαυσαν απλές καθημερινές στιγμές δίπλα στον Ατλαντικό. Εκεί ήταν που στις 4 Ιανουαρίου ο Θάνος πήρε για δικούς του λόγους την απόφαση να γυρίσει πίσω.

Στο Μάλι ο Στέργιος ήταν πλέον συνοδοιπόρος με τον Αγγλο Λίαμ Πάρκιν που γνώρισε στη διαδρομή – γύριζε και αυτός ανά την υφήλιο με το «παπάκι» του. «Στην Μπουρκίνα Φάσο κάναμε αρκετά χιλιόμετρα, και εκτός δρόμου, χορτάσαμε τη σκόνη! Είδαμε πόλεις, ποτάμια, καταρράκτες, λίμνες, ευχαριστηθήκαμε την απέραντη αφρικανική σαβάνα. Είπαμε έτσι να πιάσουμε πιο τροπικά κλίματα, με λίγη ζούγκλα και περισσότερο πράσινο. Και να που είμαστε νότια της Γκάνας» περιγράφει.

Ως τώρα το κοντέρ της βέσπας του έχει γράψει γύρω στα 11.000 χιλιόμετρα (κατανάλωσε 415 λίτρα βενζίνης, δηλ. 3,8 lt/100 km). Διανύει από 150 έως 250 χιλιόμετρα καθημερινά – πολλές ημέρες πάντως ξεκουράζεται. «Εξω από πόλεις ψάχνουμε για ήσυχο, σκιερό μέρος, στήνουμε τις σκηνές μας και πέφτουμε για ύπνο. Μέσα σε κατοικημένες περιοχές υπάρχουν οι λύσεις του κάμπινγκ (φθηνό κατάλυμα ως 5€) ή της φιλοξενίας σε σπίτια (couchsurfing). Το φαγητό είναι κάτι ακόμη πιο εύκολο: street food υπάρχει παντού, είναι υπερβολικά φθηνό, πολύ νόστιμο και πάντα φρέσκο – και όταν το βαριόμαστε, μαγειρεύουμε στο καμινέτο.

Φρούτα, πάλι, όπως ανανάς, μάνγκο ή παπάγια, επίσης έχουν την τιμητική τους! Αν τώρα είμαστε εν κινήσει για περισσότερες από τρεις ημέρες και κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ, γεμίζουμε πλαστικά μπουκάλια με νερό από βρύσες βενζινάδικων, πηγάδια ή απ’ οπουδήποτε αλλού για να πλενόμαστε…» αφηγείται.

Μέση και τσέπη δείχνουν τον δρόµο

Εναν ολόκληρο χρόνο προτού ξεκινήσει έστηνε επί χάρτου ο Στέργιος το ταξίδι αυτό. Πέρα από τη χάραξη της διαδρομής, είχε να φροντίσει προκαταβολικά κι όλα τα απαραίτητα για την παρατεταμένη αυτή απουσία του, τους ιδιαίτερους κάθε φορά προορισμούς του. Οφειλε να κάνει, π.χ., διάφορα εμβόλια (για κίτρινο πυρετό, λύσσα κτλ.), να εφοδιαστεί με φαρμακείο, ελάχιστα είδη κάμπινγκ, ένα καμινέτο που δουλεύει με βενζίνη ώστε να μπορεί να έχει ένα πιάτο φαΐ και έναν ζεστό καφέ. Και βεβαίως είχε να περάσει και το μηχανάκι του από εξονυχιστικό τεχνικό έλεγχο. Μπούσουλάς του στην πορεία που τώρα ακολουθεί (www.worldvespa.wordpress.com) ήταν οι ιστορίες των άλλων ταξιδιωτών ανά τον κόσμο που διάβασε σε δυο-τρία βιβλία. «Βασική φιλοσοφία και το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχεις στο μυαλό σου σε ένα τέτοιο μακρινό ταξίδι είναι πως ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να τα προβλέψεις όλα! Είναι τόσο πολλά τα χιλιόμετρα και τόσος πολύς ο καιρός που λείπεις που όλα λίγο-πολύ θα συμβούν! Οπότε απλά ηρεμείς και το απολαμβάνεις!» εξηγεί.

Οσο το επιτρέπουν η καταπονημένη μέση του και η τσέπη του, όσο συνεχίζει να περνά καλά, σκοπεύει να ταξιδεύει κατ’ αυτόν τον τρόπο, ξεκαθαρίζει. «Δεν υπάρχουν ακόμη σκέψεις για να επιστρέψω στην  Ελλάδα. Είμαστε ακόμη στην αρχή και αυτό που μας ενδιαφέρει σε πρώτη φάση είναι να φτάσουμε στη Νότια Αφρική, όπου σχεδιάζουμε να βρεθούμε σε όχι λιγότερο από τέσσερις μήνες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, η ιδέα να περάσω από εκεί κατευθείαν στη Νότια Αμερική με γοητεύει πολύ περισσότερο! Είναι όμως πάρα πολύ νωρίς για τέτοια σχέδια…».