[ΤΑΣΕΙΣ] Ζεστές συνυπάρξεις

Η έλξη των αντιθέτων κυριάρχησε στο Μιλάνο. Μία  διελκυστίνδα στην οποία η ιταλική μόδα διέπρεψε χάρη στους ικανούς τεχνίτες της. Αυτό είναι το ισχυρό κεφάλαιο της χώρας, στο οποίο στηρίζεται μεγάλο μέρος της δημιουργικότητάς της. Και επειδή τα ζητήματα πολιτικής και οικονομίας δημιουργούν εύθραυστες ισορροπίες, η ενστικτώδης μετατόπιση στην καλλιτεχνική δραστηριότητα της δεκαετίας του ’30 χαρακτήρισε την παραγωγή των συλλογών για τον ερχόμενο χειμώνα. Οπου η έμφαση δόθηκε στην επεξεργασία της επιφάνειας των υλικών και στην έρευνα για τον επανασχηματισμό της σιλουέτας.

Στην πράξη αυτό οδήγησε στην υπερπαραγωγή σχεδιασμού πάνω σε γούνες, στη μείξη των παραδοσιακών ενδυμάτων με σύγχρονα «βιομηχανικά» νεοπρέν  υλικά, στο πάντρεμα πρωτόγονων στοιχείων με χειροποίητες διεργασίες υψηλής ραπτικής. Κουβέρτες υφαντές έγιναν κάπες στις συλλογές Emilio Pucci και Etro, γούνες βάφτηκαν με αποχρώσεις και σχέδια παραλλαγής στον Fendi. Κομμάτια από δέρμα προβάτου απέκτησαν μεγάλες σπορ κουκούλες στη συλλογή Marni. Η προσωπικότητα της αμερικανίδας φωτογράφου Λι Μίλερ εμπλεκόμενης στον κύκλο των σουρεαλιστών στο Παρίσι των ’30 ήταν η αφετηρία της συλλογής Roberto Cavalli. Το έδειξαν τα αρ ντεκό σχέδια κεντημένα με λεπτές χάντρες που στόλισαν τα φορέματα  στυλ τσάρλεστον κάτω από τουίντ παλτό με γιακάδες από γούνα μινκ.  Μία αίσθηση κατάρρευσης και απροσδιόριστης απειλής φάνηκε να απασχόλησε τη σκέψη των ιταλών σχεδιαστών, οι οποίοι στράφηκαν σε μυθικά στοιχεία για να ανακαλύψουν τα σκοτεινά φεγγάρια της δημιουργικότητας. Και άνοιξαν διάλογο με σύμβολα παραμυθένιων κόσμων. Κατά τη μεσαιωνική ερμηνεία των ιπποτών και των μαγεμένων πριγκιπισσών μέσα σε χειμερινούς κήπους στη συλλογή Dolce & Gabbana. Και των κεντροευρωπαϊκών θρύλων για τους λύκους και τις φάσεις της Σελήνης στην ανδρόγυνη συλλογή Antonio Marras, με αναφορές και στο μυθιστόρημα του Χέρμαν Εσε «Ο λύκος της στέπας».

«Τα εφόδια της κουλτούρας έρχονται από το παρελθόν σου. Η ύπαρξη της Ιστορίας έχει τον λόγο της» ήταν τα λόγια της Μιούτσια Πράντα για να προλογίσει τη συλλογή της, που καθορίστηκε από την προτίμησή της στα κοντρουκτιβιστικά σχέδια της ρωσίδας καλλιτέχνιδος Λιουμπόφ Ποπόβα και στις ταινίες του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» και «Λόλα». Για να τονίσει την αδυναμία της για τους αντιφατικούς συνδυασμούς η Πράντα παρουσίασε ένα ύφος βλοσυρό και σκοτεινό που το μετέστρεφε σε παράξενα ερωτικό με διάφανα φορέματα κάτω από φαρδιές ζακέτες-προβιές.  «Τη γούνα των φτωχών» όπως τις χαρακτήρισε. Ωστόσο η επεξεργασία τους με ένα πέρασμα βερνικιού σε χρώματα χρυσού, κόκκινου και μοβ έδινε το άγγιγμα του Μίδα στο μανιφέστο δημοκρατικών πεποιθήσεων της ιταλίδας σχεδιάστριας.