[ΟΡΚΟΙ ΠΙΣΤΗΣ] Δύσκολη αρχή, ευτυχισμένο τέλος

«Αντίο φιλαράκο». Μέχρι να βγει από την πόρτα του σπιτιού της στο Σαν Λούις, στο Μιζούρι των ΗΠΑ, η Μισέλ είχε ήδη μετανιώσει για τον χαιρετισμό που ξεστόμισε στον Γκρεγκ. Ομως, πώς αλλιώς να δήλωνε την αμηχανία της; Ηταν το πρώτο βράδυ που είχαν περάσει μαζί, έπρεπε να τρέξει στη δουλειά της και δεν είχαν ανταλλάξει τηλέφωνα. Δύσκολη αρχή…

Σε εκείνο το πάρτι, πριν από επτά χρόνια, κανείς από τους δύο δεν ήθελε να πάει. Ο Γκρεγκ μάλιστα ήταν σίγουρος πως έπρεπε να μείνει στο σπίτι του, αφού η επόμενη μέρα ήταν εργάσιμη. Τελικά ενέδωσε στις πιέσεις της παρέας και βρέθηκε να χορεύει ξέφρενα ξεχνώντας τις υποχρεώσεις του. «Μέσα στο πλήθος διέκρινα κάποιον που σίγουρα δεν γνώριζα αλλά για κάποιον λόγο ήθελα να βρεθώ κοντά του» θυμάται η Μισέλ. Αυτό που σκέφτηκε δεν άργησε να συμβεί. Από την στιγμή που συστήθηκαν δεν σταμάτησαν να μιλούν. «Η αλήθεια είναι ότι όλοι εξαφανίστηκαν από δίπλα μας. Ξεχάσαμε ότι ήμασταν σε πάρτι με πολύ κόσμο!»

Οι μέρες που ακολούθησαν δεν ήταν οι πιο εύκολες για την Μισέλ. «Δεν είχαμε ανταλλάξει τηλέφωνα, δεν είχαμε κοινούς φίλους και όλα έδειχνα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο για να ξαναβρεθούμε». Παραδέχεται όμως και μια άλλη κρυφή και απαισιόδοξη σκέψη που έκανε. Ο Γκρεγκ είναι νεότερος και αυτό ίσως να στεκόταν εμπόδιο για τη συνέχιση της σχέσης τους. Πέρασε μια εβδομάδα για να δοθούν όλες οι απαντήσεις στα ερωτηματικά που την βασάνιζαν.

Ενα πρωί βρήκε στο γραφείο της μια ανθοδέσμη με λευκά κρινάκια. Αν και  ρομαντική, θεώρησε αυτή την κίνηση κλισέ. Ωστόσο ξαφνιάστηκε ευχάριστα. «Ισως γιατί ήμουν σίγουρη ότι δεν μπορεί ο αποστολέας να είναι κάποιος που με γνωρίζει καλά. Ισως γιατί ήθελα να ήταν ο Γκρεγκ. Και ήταν!». Ανοιξε την κάρτα και την διάβασε. Εκτός από τις ευχές για μια υπέροχη μέρα, της έγραφε και το τηλέφωνό του

Υστερα από έναν χρόνο αποφάσισαν να μείνουν μαζί. «Τα επόμενα βήματα φαίνονταν εύκολα και για τους δύο. Περνούσαμε ωραία και ξέραμε ότι θέλαμε να μοιραστούμε την ζωή μας. Πριν από δύο χρόνια σε ένα ταξίδι που κάναμε στο Μεξικό, εκεί που περπατούσαμε στους δρόμους της πόλης, ξαφνικά ο Γκρεγκ έβγαλε ένα δαχτυλίδι από την τσέπη του και μου το φόρεσε. Αρχισαν δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια μου. Δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτε άλλο».

Οταν επιστρέψαν στην πόλη τους, το πρώτο πράγμα που έκανε η Μισέλ ήταν να καλέσει τη  μαμά της και να της πει τα νέα. «Ξεκινήσαμε αμέσως να κάνουμε την οργάνωση. Είχαμε μια κοινή επιθυμία. Η Ελλάδα ήταν μια από τις αγαπημένες μας χώρες και η Σαντορίνη, το μέρος όπου θέλαμε και οι δύο να παντρευτούμε. Μέσα από το Ιντερνετ επιλέξαμε το ξενοδοχείο στα Φηρά, βρήκαμε την Αννα Ρούσσου για να κάνει την φωτογράφιση και ειδοποιήσαμε τα πια αγαπημένα μας πρόσωπα – 12 όλα κι όλα – που θέλαμε να είναι μαζί μας σε αυτή την ευτυχισμένη στιγμή μας!».