Τζέιν Φόντα: «Κλαίω πια συνέχεια, θα πρέπει να φοράω μόνο αδιάβροχη μάσκαρα»

^«Οταν πεθάνω μη με αποτεφρώσετε. Θέλω να επιστρέψω στο χώμα». Αυτές και άλλες εκμυστηρεύσεις αποτυπώνει η Τζέιν Φόντα σε ένα δακρύβρεχτο κείμενο που ανάρτησε στο προσωπικό της μπλογκ υπό τον τίτλο «Κλαίγοντας». Αλλά ακόμη και μέσα από αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις, η 76χρονη σταρ δεν χάνει την αισιοδοξία και το χιούμορ της. «Εχω γίνει τόσο ευσυγκίνητη! Από εδώ και πέρα θα πρέπει να φοράω μόνο αδιάβροχη μάσκαρα».  

Δεν έχει χάσει τίποτα από τη λάμψη της, παρά το γεγονός ότι διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής της. Οσο άψογη και να είναι η εξωτερική της εικόνα όμως, φαίνεται ότι η ίδια έχει πλήρη συνείδηση του χρόνου που περνάει. Δεν δίστασε αυτήν την αγωνία της να τη μοιραστεί δημοσίως. Στο φορτισμένο κείμενο που δημοσίευσε μίλησε για τις εσωτερικές αλλαγές που επέφερε ο χρόνος, τονίζοντας ότι τώρα πια απολαμβάνει τα απλά πράγματα της καθημερινότητας περισσότερο απ’ όσο στο παρελθόν. «Συνειδητοποίησα ότι τα δάκρυά μου τρέχουν τόσο εύκολα πια και αυτό έχει να κάνει με την ηλικία. Ανησυχώ με τον χρόνο που περνάει, σκέφτομαι πόσο λίγος μου έμεινε και πόσο πολύς είναι πίσω μου. Ολα έχουν γίνει πια πολύτιμα».

Η βραβευμένη δύο φορές με Οσκαρ ηθοποιός δεν παραλείπει να αναφέρει ότι μεγαλώνοντας εκτιμά διαφορετικά όσα συμβαίνουν. Και αυτό κρύβει μια «νεότητα» λέει και παραθέτει ένα απόφθεγμα του Πάμπλο Πικάσο: «Το να είσαι νέος έχει να κάνει με την ψυχή, όχι με την ηλικία. Και για να νιώσεις στ’ αλήθεια νέος στην ψυχή, μπορεί να χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια εμπειρίας».

Η Τζέιν Φόντα υποστηρίζει ότι τώρα είναι σε θέση να εκτιμήσει την ομορφιά των απλών πραγμάτων περισσότερο απ’ όσο όταν ήταν νέα. «Δίνω στα πάντα μεγαλύτερη προσοχή, ίσως γιατί αισθάνομαι ότι γίνομαι μέρος του Σύμπαντος. Γίνομαι πιο ευαίσθητη στον ανθρώπινο πόνο και πολύ περισσότερο στη χαρά».

Πριν από λίγες ημέρες, όπως γράφει στο κείμενό της, η Τζέιν Φόντα πήγε στο πάρτι της φίλης της Κέρι Ουάσιγκτον («Django, o τιμωρός»), η οποία είναι έγκυος στον έβδομο μήνα. «Οταν αντίκρισα την κοιλιά της άρχισα να κλαίω. Τα δάκρυά μου δεν σταμάτησαν γιατί αμέσως μετά άρχισε η μαμά τής Κέρι να της δίνει σοφές συμβουλές. Με τρομάζει το πόσο συναισθηματική έχω γίνει απέναντι στα ευχάριστα γεγονότα. Ισως γιατί η “ηλικιωμένη” καρδιά μου λειτουργεί σαν ένα δίχτυ που θέλει να πιάνει μόνο τα σημαντικά».