Η θεία ΚικήΕΛΕΝΑ ΛΑΣΚΑΡΗ

Καλοκαίρι, στο Ξηροκάμπι Λακωνίας, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Στη γειτονιά ήρθε η θεία Κική. Από τα 14 καθηλωμένη στο αναπηρικό της καροτσάκι ύστερα από ένα ατύχημα, τώρα πια κοντά στα 60. Για να μπεις στην αυλή υπάρχουν σκαλιά, για να ανέβεις στο σπίτι επίσης, ράμπα πουθενά και το αναπηρικό καρότσι έχει μέγεθος κρεβατιού για να μπορεί και να κινείται και να κοιμάται. Κανένας δεν την έβγαζε έξω από το σπίτι. Πάντα μέσα. Ευτυχώς είχε τρεις τεράστιες βεράντες.

Πιτσιρίκια με την αδελφή μου την ανακαλύψαμε. Ή θα έπλεκε με τις βελόνες και το βελονάκι της – μικρά αριστουργήματα τα οποία πουλούσε για να συμπληρώσει τη σύνταξη – ή θα διάβαζε ή θα μίλαγε στα λουλούδια της, πάντα συντροφιά με το ραδιοφωνάκι της. Μας έμαθε να πλέκουμε – ακόμα και με κουρέλια μπορείς να δημιουργήσεις έλεγε -, κάναμε κόντρες ποια θα διαβάσει τα περισσότερα βιβλία, έπαιζα ακορντεόν με ανοιχτό το παράθυρο στο δωμάτιό μου για να ακούει Μπαχ που τόσο της άρεσε. Ηταν χαρούμενη επειδή άνθισε ένα λουλούδι. Ζούσε κάθε στιγμή. Αν υπάρχει Παράδεισος, σίγουρα θα τον έχει σκαλίσει όλο.