Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς

Από την αφάνεια στην καταξίωση. Από το αθλητικό σκοτάδι ξανά στο φως. Ναι, ο αθλητισμός ώρες ώρες έχει και τις δύο όψεις του φεγγαριού. Και κάποιοι ποδοσφαιριστές κάνουν τη διαδρομή από το ναδίρ στο ζενίθ με ταχύτητα φωτός. Εκεί που αρκετοί τους είχαν τελειωμένους ξαναπαίρνουν μπροστά, όπως τα αυτοκίνητα που γεμίζουν πάλι την μπαταρία τους.

Το απόγευμα της Δευτέρας είχε ξεχωριστή λάμψη για τον Δημήτρη Παπαδόπουλο. Ο επιθετικός του Ατρομήτου έδωσε το πιο εμφατικό παράδειγμα ισχυρής ποδοσφαιρικής προσωπικότητας και άφησε πίσω τα χρόνια που πολλοί προμήνυαν τη δύση μιας αξιομνημόνευτης καριέρας.

Η ανακήρυξή του από τους συναδέλφους του ποδοσφαιριστές ως ο καλύτερος της σεζόν που πέρασε ήταν για τον Παπ το επιστέγασμα μιας λαμπρής διαδρομής. Η Κομοτηνή και ο Πανθρακικός λειτούργησαν ως η κολυμβήθρα όπου ο Παπαδόπουλος ξαναβαπτίστηκε και έγινε στα μάτια των φιλάθλων ένας επιθετικός σπουδαίου βεληνεκούς. Αλλοτε διεθνής, πρώην νταμπλούχος με τον Παναθηναϊκό (2004), έφυγε και έκανε καριέρα άγονη στο εξωτερικό. Ούτε όταν ήρθε στον Λεβαδειακό ξεχώρισε. Και αίφνης, χωρίς μαλλιά την περασμένη σεζόν, ένας διαφορετικός Παπαδόπουλος έκανε «μπαμ» με άλλη πράσινη φανέλα – αυτή τη φορά του Πανθρακικού. Ο αδιαμφισβήτητος MVP της περιόδου, με τα γαλόνια να γυαλίζουν παραπάνω γιατί αποκτήθηκαν από τον επιθετικό ως στέλεχος του Πανθρακικού. Στον Ατρόμητο ταλαιπωρεί τις αντίπαλες άμυνες και ονειρεύεται μία ακόμη θεαματική επιστροφή: στην Εθνική του Σάντος.

Αλλο δυνατό come back αυτό του Ορέστη Καρνέζη. Λες και πήγε στα (αθλητικά) Τάρταρα το 2011, όταν δέχθηκε γκολ από τον Μίτσελ της ΑΕΚ σχεδόν από το κέντρο(!) του γηπέδου. Ο γκολκίπερ του ΠΑΟ (τότε) έγινε αντικείμενο χλευασμού, αλλά τελικά κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, να πάρει φανέλα βασικού και να μονιμοποιηθεί στην Εθνική. Τώρα, στη μακρινή Ισπανία, πασχίζει να βρει βηματισμό με τη φανέλα της Γρανάδα. Η ιστορία πάντως του Ορέστη θα μπορούσε να δώσει υλικό για ταινία με μπόλικο συναίσθημα. Οπως «η ρεβάνς του αδικημένου» θα ήταν ένας καλός τίτλος για την περίπτωση του Νικοπολίδη. Επί χρόνια στη σκιά του Βάντσικ, διέθετε ιώβειο υπομονή, πήρε θέση στα δοκάρια του ΠΑΟ αρχικά και του Ολυμπιακού στη συνέχεια, για να γνωρίσει στιγμές απέραντης δόξας στο Euro της Πορτογαλίας.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΓΚΑΡΣΙΑ. Αποτελεί εντυπωσιακή περίπτωση. Μετά τη θητεία του σε Ρεάλ και Μίλαν, ο επαναστάτης ουρουγουανός χαφ δεν κατάφερε να δώσει κάτι σε Θέλτα και Μούρθια. Ο κόσμος τον λησμόνησε. Μέχρι που πήγε στον ΠΑΟΚ, το 2008, και μετά την αρχική καχυποψία επιβίωσε στην Τούμπα  δείχνοντας κλάση. Ενας σκληρός και σε συμπεριφορά μέσος που θέλει να πει «αντίο» στα γήπεδα με τη φανέλα της Ξάνθης.

Αλλοι δύο αλλοδαποί με ατσάλινο χαρακτήρα είναι οι Σισέ και Ριβάλντο. Ο μεν γάλλος επιθετικός αντιμετώπισε τον ΠΑΟ ως τον επίγειο παράδεισο. Εκτοξεύτηκε ξανά στις συζητήσεις του κόσμου και  κλήθηκε εκ νέου στους Πετεινούς. Ο δε Ριβάλντο έβαλε στον Πειραιά φρένο στην πτωτική του πορεία, κέρδισε τίτλους και χειροκρότημα και πήρε ώθηση για να παίζει μέχρι τα 40 του. Εστω και όχι σε ομάδες πρώτης (ευρωπαϊκής) γραμμής…