Ο Σαμαράς, ο Πούτιν και το μυστήριο της πλαστικής καρέκλας

Στο θεμελιώδες ερώτημα τι σόι σκηνικό (και καρέκλες) ήταν αυτό της συνάντησης Σαμαρά – Πούτιν προχθές στις Βρυξέλλες η απάντηση είναι τελικώς απλή: σκηνικό ανάγκης της τελευταίας στιγμής. Και αυτό διότι η εν λόγω συνάντηση όχι μόνο δεν ήταν από καιρό προγραμματισμένη, αλλά αποφασίστηκε μία μόλις ημέρα πριν από την πραγματοποίησή της.

Συγκεκριμένα, όταν διαπιστώθηκε ότι και οι δύο άνδρες είχαν κάποιες κενές ώρες στα προχθεσινά προγράμματά τους και συνεπώς η συνάντησή τους στη βελγική πρωτεύουσα ήταν εφικτή. Το πρώτο ερώτημα που ετέθη αμέσως μετά τη συμφωνία για το ραντεβού ήταν ο χώρος της πραγματοποίησής του.

Από ελληνικής πλευράς δεν υπήρξαν ιδιαίτερα προβλήματα, από ρωσικής πλευράς όμως κατέστη σαφές ότι δεν μπορούσε παρά να πραγματοποιηθεί σε χώρο τον οποίο προηγουμένως θα είχαν επιθεωρήσει οι αρμόδιες για την ασφάλεια του προέδρου Πούτιν ρωσικές υπηρεσίες.

Ο μόνος χώρος τον οποίο είχαν ήδη επιθεωρήσει οι εν λόγω υπηρεσίες ήταν ο όγδοος όροφος του κτιρίου του Συμβουλίου των Υπουργών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, όπου πραγματοποιήθηκε άλλωστε και η συνάντηση του Πούτιν με τους προέδρους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Χέρμαν βαν Ρομπάι και Ζοζέ Μπαρόζο αντίστοιχα.

Δεδομένου ότι από πλευράς πρωτοκόλλου και εντυπώσεων δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ο ίδιος χώρος στον οποίο έγινε η Σύνοδος Κορυφής ΕΕ – Ρωσίας, αναζητήθηκε ένας άλλος χώρος στον ίδιο όροφο ο οποίος, ας σημειωθεί, παλαιότερα φιλοξενούσε τον Χαβιέ Σολάνα και σήμερα φιλοξενεί το εστιατόριο των υπουργών.

Ετσι, εκ των ενόντων δημιουργήθηκε ένας χώρος, μπήκαν οι απαραίτητες σημαίες των δύο κρατών, βρέθηκαν δύο καρέκλες και ένα τραπεζάκι και στη συνέχεια ήρθαν οι κάμερες. Οι οποίες κάμερες, σημειωτέον, έλαβαν ειδική έγκριση για να ηχογραφήσουν τις δηλώσεις Πούτιν και Σαμαρά, αφού υπό κανονικές συνθήκες έχουν το δικαίωμα να λαμβάνουν μόνο εικόνα και όχι ήχο.

Και αυτό διότι πολλοί αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων έχουν κατά καιρούς συλληφθεί να λένε πράγματα που σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να δημοσιοποιηθούν. Οπως για παράδειγμα ο Κώστας Σημίτης όταν υπενθύμιζε, προ δέκα ετών και βάλε, στον Τόνι Μπλερ ότι αναμένει τις απαντήσεις του σε ερωτήματα που του είχε θέσει για τα Γλυπτά του Παρθενώνα.