Everly Brothers: Πολλοί κυνήγησαν τον ήχο τους

Αν, κυρίως οι νεότεροι, σπεύσατε να αντιμετωπίσετε με ένα «Ε, και;» την είδηση του θανάτου (από χρόνια πνευμονία) του Φιλ Εβερλι – του ενός από τους αδελφούς Εβερλι ή του αρμονικού ντούο Εβερλι Μπράδερς – ίσως θα πρέπει να αλλάξετε γραμμή. Οχι μόνο επειδή η είδηση συνοδεύτηκε από τις περισσότερες δηλώσεις που έχουμε δει και ακούσει τελευταία για απώλεια από τον διεθνή μουσικό κόσμο. Αλλά κυρίως επειδή τούτη η απώλεια και τούτη η φωνή του Φιλ Εβερλι, που δεν θα συναρμοστεί ποτέ ξανά σε εντυπωσιακή συμφωνία με τη φωνή του αδελφού του Ντον, συνδέεται με τη γέννηση του ροκ εν ρολ αλλά και με τη μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα.

Ο ήχος των Beatles οφείλεται στο κυνήγι αυτής της ιδιαίτερης αρμονικής συναρμογής των Εβερλι Μπράδερς από τον Τζον Λένον και τον Πολ Μακ Κάρτνεϊ στα φωνητικά, κάτι που έκαναν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και οι Beach Boys.

Το ντούο Πολ Σάιμον και Αρτ Γκαρφάνκελ είχε ξεκινήσει ως μίμηση των Εβερλι. Ο Αλαν Κλαρκ και ο Γκράχαμ Νας των Χόλις επιχειρούσαν να γίνουν το βρετανικό αντίστοιχο των αμερικανών  αδελφών την εποχή που οι τελευταίοι μεσουρανούσαν με το μεγάλο τους σουξέ «Bye Bye Love» (bye bye hapiness, hello loneliness…), το πιο χαρούμενο… καταθλιπτικό τραγούδι στην ιστορία της ποπ. Ούτε ο Νας θα έφερνε τον ίδιο αυτό – αγαπημένο του – ήχο στους Κρόσμπι, Στιλ, Νας και Γιανγκ που σημάδεψαν ολόκληρη γενιά με το ποπ κάντρι της σύμπραξής τους.

Αν δεν υπήρχαν οι Εβερλι Μπάδερς δεν θα είχε μεταφερθεί η φωνητική αρμονική τους στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών για να γεννήσει μία σειρά από φωνητικά συγκροτήματα που έπλασαν τον ήχο του ροκ εν ρολ και αργότερα της ποπ γράφοντας και ιστορία, όπως οι Mamas & Papas (του θρυλικού «Monday, Monday») και αργότερα το ιδιαίτερο ροκ των Eagles ή τα φωνητικά των Bee Gees.

Ούτε θα μπόλιαζε την κάντρι με το ιδίωμά τους η Εμιλου Χάρις με τον Γκραμ Πάρσονς, που αναβίωσαν αισθησιακά το «Love Hurts» μετά τη ροκ εκδοχή των Nazareth, για να ακολουθήσει η Σερ αναδεικνύοντάς το σε μια από τις πλέον αγαπημένες ερωτικές μπαλάντες όλων των εποχών.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι αδελφοί θεωρήθηκαν το «πλέον επιδραστικό ντουέτο στην ιστορία του ροκ και της ποπ» από το περιοδικό «Rolling Stone». Ούτε ότι είχαν καταφέρει μόνο με τις φωνές τους και δύο κιθάρες να δονούν θέατρα τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, όπως παρατήρησε σε σχόλιό του ο Ιγκι Ποπ. Ή ότι για πολλούς από τους μεγάλους σήμερα μουσικούς, όπως ο Μπράιαν Μέι των Queen, ήταν «η επιτομή του αμερικανικού αρμονικού ντουέτου», αλλά και μεγάλο κομμάτι των νιάτων τους.

Δεν είναι λίγο αυτό που κατάφεραν δύο αδέλφια – γεννημένος στο Κεντάκι ο Ντον, στο Σικάγο δύο χρόνια αργότερα ο Φιλ – που μεγάλωσαν τραγουδώντας μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα τους και μαθαίνοντας να συνυπάρχουν στη σκηνή αρμονικά ακόμη και όταν δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους. Ετσι όμως έφτασαν να περιοδεύουν με τον φίλο τους, πρόωρα χαμένο σταρ του ροκ εν ρολ Μπάντι Χόλι και έτσι γεννήθηκαν – χάρη και σε «χρυσά» δισκογραφικά συμβόλαια – ορόσημα της φωνητικής ποπ και του ροκ εν ρολ, όπως το «Cathy’s Clown» (ήταν πάντα τόσο μελαγχολικά αλλά και με παράξενο τρόπο και χαρούμενα, παρά τις μελαγχολικές τους ιστορίες, τα τραγούδια τους) ή το ρυθμικό «Wake Up Little Suzy» που δημιούργησε σχολή στο ροκ εν ρολ, το συγκινητικό «Crying In The Rain», το «Please, Please Me», το «When Will I Be Loved» ή το «All I Have Τo Do Ιs Dream».