ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΙ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΕΤΡΟ

Αν και οι διηγήσεις είναι κατά βάση μικρές ιστορίες ζωής με ψυχαγωγικό και άλλοτε διδακτικό χαρακτήρα (θυμίζουν σύντομα ανέκδοτα με πρωταγωνιστές παντρεμένα ζευγάρια που καβγαδίζουν, αδέλφια μονοιασμένα, απερίσκεπτους άντρες που κάνουν καταφανείς γκάφες και πονεμένες μητέρες που αποχωρίζονται τα παιδιά τους), τα μαγικά στοιχεία – δράκοι, βασιλοπούλες, μάγισσες και τέρατα – δεν λείπουν. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα είναι ιδιαίτερα έντονα, όπως π.χ. στο θεσσαλονικιώτικο παραμύθι όπου το βασιλόπουλο ταΐζει και πλένει τα μαλλιά της δράκαινας που συναντά στον δρόμο του προκειμένου να τον βοηθήσει να κατακτήσει την καρδιά της αγαπημένης του. «Το μαγικό στοιχείο ταξιδεύει το μυαλό, το μεταφέρει σε μέρη άγνωστα και απάτητα, κάτι που δεν είναι πάντα ευχάριστο για ανθρώπους κλειστών κοινωνιών που δεν ήταν πάντα μορφωμένοι. Γι’ αυτό δεν το συναντάμε ιδιαίτερα συχνά στις σεφαραδίτικες ιστορίες. Είναι άλλωστε η βεντέτα των παραμυθιών. Χρησιμοποιείται πάντα με μέτρο» σχολιάζει η Αννα Αγγελοπούλου και διευκρινίζει πως οι αφηγήσεις δεν μιλούσαν ποτέ για τον διωγμό των εβραίων. Ενα βίωμα που χωρίς αμφιβολία έχει σημαδέψει τους απανταχού Σεφαραδίτες. «Αναφέρονταν όμως συχνά στην Ισπανία. Ηταν μια δεύτερη Ιερουσαλήμ γι’ αυτούς, η Γη της Επαγγελίας τους. Ενας χαμένος Παράδεισος που τους κρατούσε σε επαφή τόσο φαντασιακά όσο και γλωσσικά με τη χαμένη πατρίδα».