Μακάριοι οι πτωχοί τω άσμα(τι;)

Αγαπημένη Φοίβη,

Μια παρατήρηση να καταθέσω:

Μέχρι πρόσφατα, τέτοια εποχή, βλέπαμε και ασχολούμασταν στο ελληνικό τραγούδι με τις νέες «δουλειές» ή τις «εμφανίσεις» μεγάλων ερμηνευτών, όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος (που μας έφυγε, δυστυχώς), η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας και άλλοι. Στο πιο λαϊκό και νυχτερινό περιμέναμε να δούμε και να ακούσουμε τους αείμνηστους Γρηγόρη Μπιθικώτση, Στράτο Διονυσίου, Βίκυ Μοσχολιού ή και στα ακόμη πιο νυχτερινά έναν Τόλη Βοσκόπουλο, έναν Γιάννη Πουλόπουλο…

Το έχουμε καταλάβει ότι εκείνη η εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί και μας ήρθαν στην κεφάλα Μνημόνια και μέτρα, η «φτωχοποίηση» που πιπιλάνε κανάλια και κόμματα και άλλα δεινά.

Πώς να συνηθίσουμε όμως ότι από όλους αυτούς που ανέφερα πιο πάνω περάσαμε στο τι θα κάνει στο τραγούδι ένας Μπελλές, μια Φαφούτη (με τ’ όνομα! – δεν είναι σωστό, το ξέρω, να κάνουμε τέτοιες διακρίσεις, αλλά άνθρωποι είμαστε), ένας Σεβίλογλου, ένας Σαμπάνης και κάτι άλλοι που ούτε τους έχουμε ξανακούσει. Μπορεί να είναι καλοί και άξιοι, αλλά η σύγκριση δεν τους ευνοεί καθόλου, μα καθόλου. Ω, τι κόσμος μπαμπά (μάλλον: Φοίβη μου!)

Χρήστος Χατζηπροκοπίου

Γεια σου αγαπητέ Χρήστο,

Το θυμάσαι το τραγουδάκι που έλεγαν οι Αγαμοι Θύται; «Ωιμέ και τρισαλί, ποια μαύρη μοίρα το ‘φερε να ζήσουμε μαζί»!