Βαλέρια Γκολίνο: Το «Μέλι» και ο Αγγελόπουλος

Η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που βοηθά βαριά ασθενείς ως το ύστατο ταξίδι, γίνεται, μέσα από το βλέμμα της (τώρα και) σκηνοθέτιδας Βαλέρια Γκολίνο, ένα τρυφερό, ευαίσθητο και, παραδόξως, αισιόδοξο φιλμ, που προβλήθηκε χθες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η – ακόμα λαμπερή – ηθοποιός μίλησε στα «ΝΕΑ»:

Σοβαρό και συνήθως… απλησίαστο θέμα για πρώτη ταινία. Εκτός κι αν το θέμα σάς είπε «κάτι» παραπάνω.
Πριν από επτά χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. (Παύση) Ηταν ο πιο έξυπνος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου. Ε, αρρώστησε. Και όσο ήταν άρρωστος, δεν μιλήσαμε ποτέ για τον θάνατό του. Με πείραξε αυτό, γιατί δεν κρύβαμε τίποτα ο ένας απ’ τον άλλο. Τέσσερα χρόνια μετά, διάβασα το βιβλίο. Τώρα που το κουβεντιάζουμε σκέφτομαι πόσο συνδέονται αυτά τα δύο, τότε που αποφάσισα να το κάνω ταινία δεν το είχα κατά νου. Μόνο σε σένα το έχω πει αυτό. Γιατί; Βγάλε άκρη! (γέλια)

Εχετε εργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες. Είναι καιρός που θέλατε να σκηνοθετήσετε κι εσείς η ίδια;
Ναι, αλλά μου έλειπε ο χρόνος, είχα και σουξέ τότε σαν ηθοποιός. Μου έλειπε επίσης το θάρρος, η αυτοπεποίθηση. Με γοήτευε πάντα η σύνθεση, η φωτογραφία, ο φωτισμός, η κινηματογράφιση – περισσότερο κι από την υποκριτική, αλλά δουλεύω συνέχεια. Εχασα μάλιστα και κάποιες δουλειές που θα προτιμούσα και να μην είχα χάσει.

Οπως;
Είχαμε συμφωνήσει με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο για τη «Σκόνη του χρόνου», δυο χρόνια μιλούσαμε για το σενάριο και τον ρόλο μου. Οταν τελικά αυτός μπόρεσε να κάνει την ταινία, δεν μπορούσα πια και του είπα όχι. Ξέρεις πόσο λυπάμαι τώρα; Ετσι είναι η ζωή όμως. Ο ρόλος δόθηκε στην Ιρέν Ζακόμπ. Την ταινία δεν την είδα…

Το ελληνικό σινεμά το παρακολουθείτε; Ολο αυτό το, ας το πούμε, νέο κύμα…
Μα είναι ένα νέο κύμα!

Οι έλληνες σκηνοθέτες δεν δείχνουν να συμφωνούν.
Σιγά. Και πότε συμφωνήσαμε σε κάτι, ως Ελληνες; Πότε συμφωνήσαμε στο να είμαστε «κομμάτι» ενός ρεύματος, πότε λειτουργήσαμε συλλογικά; Είμαστε αποξενωμένοι, ναι. Αλλά ακόμη και αυτό, είναι ένα «κύμα»! Υπάρχει πολύ ταλέντο στο ελληνικό σινεμά. Μερικές φορές βλέπω αυτές τις ταινίες και σκέφτομαι «δικέ μου, αυτό είναι πολύ παράξενο!», αλλά σε κρατάνε, έχουν τρομερό ενδιαφέρον – τουλάχιστον οι τέσσερις που έχω μέχρι τώρα δει.