e-mail

«Γκέμπελς, αγάπη μου, σου έφυγε πόντος»

Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου,

Στη βία και στον θάνατο δεν υπάρχουν κομματικοί διαχωρισμοί και διακρίσεις. Ξεκινάμε από αυτήν τη συνισταμένη. Με πόση ευκολία όμως έσπευσαν να προσεταιρισθούν, με σκοπό την ηρωοποίηση, τους δύο δολοφονημένους νέους οι «κύριοι» της Χρυσής Αυγής, την ώρα που έχουν χαρακτηρισθεί «εγκληματική οργάνωση» και χάνουν στο παιχνίδι των εντυπώσεων, δεν προκαλεί τελικά έκπληξη.

Οταν είχε δολοφονηθεί εν ψυχρώ και με ανάμειξη – κατά τη Δικαιοσύνη – υψηλότατων στελεχών στην εντολή δολοφονίας ο Παύλος Φύσσας, νέος κι εκείνος και όχι μέλος κόμματος, όπως επίσης αποδείχτηκε, αλλά απλώς πιστός σε δημοκρατικά ιδεώδη και στη μουσική, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ο κατηγορούμενος ως δολοφόνος δεν ήταν μέλος της Χρυσής Αυγής. Κι ας ήταν αποδεδειγμένα συνδεδεμένος και ο ίδιος και η γυναίκα του με την «εγκληματική οργάνωση», κατά την ελληνική Δικαιοσύνη και φωτογραφισμένος με στελέχη, με μπλούζες της Χρυσής Αυγής, στις κατασκηνώσεις της, σε συγκεντρώσεις της, όλα αδιάψευστα πειστήρια.

Τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι δύο νέοι ήταν αναφανδόν «μέλη» τους. Δίχως πειστήρια. Μια μπλούζα, μια φωτογραφία, μια συμμετοχή σε κάτι. Οπως δε μπορεί ο καθένας να καταλάβει από τα προφίλ τους στο facebook, ανεξάρτητα από ποιους έκαναν παρέα, δεν είναι από εκείνους που με τα μπούνια και με βάση τις επιλογές και τις προτιμήσεις τους μπορούν να καταχωρισθούν εκεί. Δεν είναι και το πιο διαδεδομένο άνθρωποι που ακούνε Τρύπες και Νικ Κέιβ να πάνε και να γίνονται μέλη της ΧΑ. Αλλο αν η απογοήτευσή τους έφερε το δρόμο τους εκεί.

Τόσος προσεταιρισμός από τη Χρυσή Αυγή μόνον ως αστειότητα και γκεμπελισμό για να αλλάξουν τις εντυπώσεις περί «εγκληματικής οργάνωσης» και να παραστήσουν τα θύματα μπορεί να ειδωθεί από σκεπτόμενους πολίτες. Οι μη σκεπτόμενοι δεν αλλάζουν έτσι κι αλλιώς.

Σας παραθέτω πάντως ένα σχόλιο που διάβασα στο Ιντερνετ και λέει πολλά κάτω από τις γραμμές: «Οσοι τους τοποθετείτε στην κατηγορία “καλά να πάθουν” λόγω της δουλειάς ή των ενδυματολογικών επιλογών τους, τότε εσείς είστε οι φασίστες. Αν πάλι ο ιδεολογικός τους χώρος έχει ως βάση τη βία, να προσέξει η κοινωνία διότι τότε θα πρέπει να παίξει στο γήπεδό τους».

Και κάτι ακόμη, αγαπητή Φοίβη: Αραγε γιατί την ώρα που ακόμη δεν είχε επιβεβαιωθεί ο θάνατος του δεύτερου νέου, ούτε καν η ταυτότητα όλων, συγκεκριμένο κανάλι που παλαιότερα διαφήμιζε επίμονα – μέχρι να το πιστέψουμε – τους χρυσαυγίτες ως «εκείνους που βοηθάνε τις γριούλες να περάσουν τον δρόμο», μιλούσε για «δύο νεκρούς χρυσαυγίτες»; Και γιατί κάποια ιντερνετικά «κανάλια» και «ενημερωτικές ιστοσελίδες», γνωστές και μη εξαιρετέες, επέμεναν να μιλούν για «δύο μέλη της Χρυσής Αυγής», ενώ αυτό δεν πιστοποιούνταν ακόμη παρά μόνο από δηλώσεις εκείνων που έχουν συγκροτήσει την «εγκληματική οργάνωση» της Χρυσής Αυγής; Για να μας πείσουν ότι είναι ήρωες οι χρυσαυγίτες; Ο θάνατος είναι θάνατος και η βία βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται, δεν είναι έτσι;

Αυτά προς σκέψη και συμμόρφωση, Ανέστης Αβραμόπουλος

Αγαπητέ Ανέστη (που Χριστός δεν Ανέστη σ’ αυτήν τη χώρα),

Μια και έχουμε φτάσει στη «χώρα της Δημοκρατίας» να μιλάμε με όρους… ναζιστικούς και γκεμπελικούς, να παραθέσω ως απάντηση ένα σχόλιο από τα σοβαρά στον ορυμαγδό: «Αν δεν συλληφθούν οι δράστες της (καταδικαστέας) επίθεσης, τότε πρέπει να θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ το 1942 είχε διατάξει την προβοκατόρικη δολοφονία του γερμανού πρέσβη στο Παρίσι, για να κατηγορήσει τους Εβραίους ως υπαίτιους γι’ αυτήν. Ποιος “κερδίζει” από αυτήν τη δολοφονία; Ο νοών, νοείτω…». Διότι κάποιοι ξέρουν – ή έστω προσπαθούν – να παίζουν με τις εντυπώσεις. Παραβλέποντας και αυτοί το γεγονός ότι εν τέλει δολοφονήθηκαν δύο νέοι άνθρωποι (και όχι δύο «νεαρά παιδιά» – και νεαρά και παιδιά; – όπως επέμεναν τα ξεχαρβαλωμένα κι ανερμάτιστα μπλογκ που αντιγράφουν το ένα το άλλο).

Επάγγελμα: Ολα τα σφάζω…

Φίλη Φοίβη,

Εχεις μυριστεί αυτές τις λίγο σιτεμένες, πολύ κουλτουριάρες και κάργα διανοούμενες (υποτίθεται) που ξυπνάνε μετά τα σαράντα και αφού αποφανθούν επί των πάντων με ύφος χιλιάδων καρδιναλίων παίρνουν το ένα καρπούζι μετά το άλλο στην ίδια μασχάλη και το μαχαιρώνουν;

Ενα μονάχα θα σου πω, παραδειγματικά: Λένα Κιτσοπούλου. Δεν φτάνει η διανοουμενίστικη οίηση με την οποία μας φλομώνουν κάποιοι του είδους της, πιάνουν και τα ρεμπέτικα, διότι αυτές τα ξέρουν όλα, μα όλα.

Ελεος. Ας μας γλιτώσει κάποιος.

Χαρά Παραστατίδου

Χαρά μου (για σένα ζω χαρά μου),

Ποιος να μας γλιτώσει; Η ΧΑ; Μήπως η ΘΑ; Εμένα πάντως μια απορία μου έχει μείνει: η Νάντια Μπουλέ τι ακριβώς (όσο γίνεται ακριβώς, βρε αδελφέ) επαγγέλλεται;