«Απαράδεκτοι» φόβοι παρακμής

Φιλτάτη κυρία Φοίβη,

Δεν είδα να σχολιάζετε τις βαρυσήμαντες δηλώσεις προς το «κοινό του» τού πολύ κυρίου Μπέζου, που πρόσφατα ετοιμαζόταν ακόμη και για το Εθνικό Θέατρο, σε σαλονάκι πρωινάδικου: «Είμαι απόμακρος γιατί πιστεύω ότι το κοινό δεν πρέπει να είναι πολύ κοντά μας γιατί παρακμάζουμε, σταματάει το κοινό να μας “θαυμάζει” και να μας παίρνει στα σοβαρά». Είναι δυνατόν τέτοιες μεγάλες δηλώσεις να περνούν απαρατήρητες, ειδικά όταν εκτοξεύονται από πρωινάδικα;

Οταν μάλιστα ο ίδιος «Απαράδεκτος» (από το σίριαλ) πρόσφατα είχε σχολιάσει τη δεινή κατάσταση στον χώρο των ηθοποιών που μαστίζεται πολύ από την ανεργία: «Μπορεί να μας δυσκολεύει οικονομικά, αλλά θα ησυχάσουμε. Θα φύγει η σαβούρα. Εχει γίνει ευτυχώς ένα μεγάλο ξεσκαρτάρισμα».

Και για τους ηθοποιούς και για το κοινό; Ποιος έχει σειρά;

Κατερίνα Ζαμπόγλου

Φιλτάτη Κατερίνα,

Κάποιος επιτέλους πρέπει να έχει την τόλμη και το μέγεθος ενός «Απαράδεκτου» για να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Γι’ αυτό και οι απανταχού ηθοποιοί, αναγνωρίζοντας την απαράμιλλη μεγαλοσύνη και σε μια κίνηση μιμητικής αβροφροσύνης, να, σαν την τραγωδία ένα πράγμα, η οποία κατά τον ορισμό της «έστιν ουν μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας», του έχουν αφιερώσει ένα σύντομο ανέκδοτο της σκηνής: «Ποιον κάνεις; Τι κάνεις; Τον Μπέζο!»