Διακήρυξη αρχών

Συχνά στη συλλογή αυτή κάνουν την εμφάνισή τους αναμνήσεις και μικροεπεισόδια από τα παιδικά και νεανικά του χρόνια κι άλλοτε από τους γονείς και τον έγγαμο βίο του. Υπάρχουν αρκετές εκτεταμένες βιβλιοκριτικές για συγγραφείς και βιβλία εν πολλοίς άγνωστα στο ευρύ κοινό και αδικημένα από τους κριτικούς και την ακαδημαϊκή κοινότητα – όπου εμφανίζεται αναλυτικά και προφητικά η βραβευθείσα προσφάτως με το Νομπέλ Αλις Μονρό. Υπάρχουν στοχαστικά κείμενα για τη χρησιμότητα του πόνου και τη λύτρωση της αγάπης. Και υπάρχει και ένα είδος διακήρυξης αρχών για τον καθαρτήριο ρόλο του συγγραφέα, τη λυτρωτική λειτουργία της λογοτεχνίας και τη δυνατότητά της να σώσει συνειδήσεις  – αν και όχι τον ίδιο τον πλανήτη. Ανισα ως προς το μέγεθος και την ποιότητά τους, τα κείμενα αυτά σίγουρα υπακούουν σε ένα εκδοτικό άγχος να αντληθούν όσο το δυνατόν περισσότερα από το παλιρροϊκό φαινόμενο Φράνζεν. Πέραν όμως της ανισορροπίας της όλης κατασκευής, ο ίδιος ο Φράνζεν δεν εμφανίζει σ’ όλα τα δοκίμια αυτού του τόμου τις ποιότητες των μυθιστορημάτων του. Ενώ παίζει σε οικείο τερέν, όταν αναπτύσσει μεγάλες και περίπλοκες ιστορίες, δεν διαθέτει τη στόφα του περιεκτικού δοκιμιογράφου, του είναι δύσκολο να συνοψίσει και να εφεύρει ατάκες, ενώ και οι συμπερασματικοί του συλλογισμοί εκτρέπονται ενίοτε προς άλλες κατευθύνσεις ή και πλατειάζουν. Παρ’ όλα αυτά, η στόφα του μεγάλου παραμυθά βρίσκει τις ρωγμές της και ξεπηδά συχνά με την απρόσμενη διαύγεια της πηγής που ξεδιψά τον οδοιπόρο.

Η μετάφραση στέκει απολύτως στο ύψος της θεματικής πολυσθένειας.