Σκηνές που μου άλλαξαν τη ζωή #2

Η στήλη αυτή είναι αυστηρώς προσωπική και σήμερα φτάνει στις 20 ταινίες. To διευκρινίζω γατί αποφάσισα από την στιγμή που αυθορμήτως την σχεδίασα να τηρήσω δυο όρους: Πρώτον, να ακολουθήσω μια θυμική αυτόματη γραφή, χωρίς την διαμεσολάβηση των σημειώσεων ή των πηγών και δεύτερον μια κάποια μουσική να έχει ντύσει την εκάστοτε σκηνή.

Βάζω ταινίες με τυχαία σειρά, χωρίς αρίθμηση αρεσκείας και τα κείμενα μικρά ή μεγάλα γράφονται απευθείας σαν αναρτήσεις στο Facebook (ίσως μόνο τα ονόματα των συντελεστών ανά φιλμ τσεκάρω και όχι όλα).

Αν βρεθεί έστω κι ένας να συμφωνεί πως κάποια σκηνή του ελληνικού ή ξένου σινεμά, τον ακούμπησε το ίδιο, εγώ θα είμαι λίγο πιο ευτυχισμένος.

14. Τύφλα Νάχει ο Μάρλον Μπράντο, του Ορέστη Λάσκου, 1963. Μια αθώα όψη του παραθερισμού, ένας αγνώριστος Πόρος κι ένα κρυμμένο εύρημα που κάπως αντανακλά τις προ-τεχνολογικές εποχές που ακόμη κι ένας ποιητής μπορούσε να είναι σταρ και να έχει γκρούπις. Η απαγγελία του ποιήματος από τον μεγάλο Θανάση Βέγγο, το κυνήγι με τον Ζανίνο και το πέρασμα των Μανώλη Χιώτη-Μαίρης Λίντα θα ήταν αρκετά για να περάσει αυτό το φιλμ του Λάσκου στην δική μου αισθηματική αγωγή. 

15. Ο Ταχυδρόμος, του Μάικλ Ράντφορντ, 1994. Η σχέση του αθώου ταχυδρόμου (πρόωρα χαμένου Μάσιμο Τροϊζι) με τον Πάμπλο Νερούντα (Φελίπ Νουαρέ) σε έναν παραμυθένιο ιταλικό καμβά όπου η μεγάλη αφήγηση (Ιστορία) περνάει πίσω από την μικρή ιστορία των δύο ηρώων. Ο κομμουνισμός ως η νιότη του κόσμου, η αλήθεια πως η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που την γράφουν αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Και η ακόμη μια φορά διαπίστωση πως η Μεσογειακή Γυναίκα (Μαρία Γκουτζινόττα) είναι η πάντα η ωραιότερη.

16. Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες, του Σταύρου Τσιώλη, 1998. Η Λίμνη της Βόλβης είναι αριστερά ή δεξιά όπως πας για Καβάλα; Η Αγγελική Ηλιάδη ως γυναίκα τρόπαιο υπήρξε ή δεν υπήρξε; Γιατί κάνουν πρόποση τα ΚΑΠΗ Μακεδονίας; Υπάρχει η Παπαδίτσα στον χάρτη της Πελοποννήσου; Τι κάνεις ως Μπαοκτζής αν η γκόμενά σου πανηγυρίσει το γκολ που έφαγες από τον γάβρο μέσα στην Θύρα 4; Η ταινία-θρύλος, η ταινία λατρεία για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, η ταινία που αγαπήθηκε για τις ατάκες της, έδωσε μια παραπάνω χαρά σε εμάς τους φανατικούς του μεγάλου σκηνοθέτη Σταύρου Τσιώλη: Η νεότερη γενιά, με αφορμή αυτή την μακεδονική καλοκαιρινή κωμωδία, πήρε μια γεύση από τον σουρεαλισμό του δημιουργού που στην βάση του έχει την ευαισθησία, το βακαλοπουλικό φλέγμα, την γλυκόπικρη ματιά. Η σκηνή της πισίνας νομίζω είναι η απόδειξη πως μπορείς να καθαρίσεις με την Μεταπολίτευση σε 3 λεπτά -μια για πάντα. 

 17. Cruising του William Friedkin, 1980. Μπορεί σήμερα, η ταινία να μην συγκλονίζει με τον ίδιο τρόπο, αλλά φανταστείτε το σοκ, τριάντα τρία χρόνια πριν, όταν το Ψωνιστήρι με τον Αλ Πατσίνο, διαπραγματεύθηκε την πιο σκληρή όψη της gay πιάτσας. Οι σκληρές σκηνές που κόπηκαν (διάρκειας 40 λεπτών), μεταπλάστηκαν προσφάτως από τους James Franco και Travis Mathews για το “Interior. Leather Bar”. Η σκηνή του χορού στο σκοτεινό μπαρ-ντίσκο όπου ο μεγάλος Πατσίνο πίνει πόπερ και χορεύει με το μαύρο τιραντέ μπλουζάκι είναι νομίζω μια κορυφαία στιγμή όπου η επιβεβαίωση της κρυμμένης σεξουαλικής ταυτότητας έχει κάτι το λυτρωτικό σε όποια ηλικία και σε όποια συνθήκη.

18. Ιnsider του Michael Mann, 1999. Θα μπορούσε απλά και μόνον η μουσική του Pieter Bourke και η μεταφυσική φωνή της Lisa Gerrard να ήταν αρκετά για να εγγραφεί για πάντα μέσα μου, το σκοτεινό πολιτικό φιλμ του μεγάλου Michael Mann. Η διαπάλη όμως που γίνεται μέσα στα MME, η μάχη του δημοσιογράφου-τηλεοπτικού παραγωγού Πατσίνο να περιφρουρήσει τον δικό του ηθικό κώδικα- εδώ ακούγεται η μεγάλη φράση από τον ίδιο πως η ελευθερία στα ΜΜΕ ανήκει σε αυτούς που τα κατέχουν, στους ιδιοκτήτες τους- η ωραία ερμηνεία του Ράσελ Κρόου και βέβαια η σκηνή όπου ο τελευταίος (εδώ κάνει έναν insider μιας μεγάλης καπνοβιομηχανίας όπου διαρρέει τις σκοτεινές της πρακτικές) δεν απαντάει σε κανέναν έχοντας παραιτηθεί από όλα, έχοντας προδοθεί από όλα -είναι νομίζω η ωραιότερη όλων.

 19. Happy Day του Παντελή Βούλγαρη, 1976. Το σενάριο της ταινίας που φωτίζει ποιητικά και γλυκόπικρα το κολαστήριο της Μακρονήσου και την εκεί επίσκεψη της Βασίλισσας βασίστηκε στον “Λοιμό” του μεγάλου συγγραφέα και κυνηγημένου αριστερού Ανδρέα Φραγκιά. Η σκηνή που ο φαντάρος τραγουδάει το μεγάλο λαϊκό κομμάτι του Σαββόπουλου και τον ντουμπλάρει ο Μιχάλης Μενιδιάτης και οι υπόλοιποι χορεύουν (χορογραφίες έκανε ο Γιάννης Φλερύ, οι παλιοί ας το σημειώσουν) είναι από μόνη της ένα έμβλημα για το ελληνικό σινεμά και βέβαια ο στίχος για την θητεία “που δεν σταματάει πουθενά” μια διαχρονική αλληγορική διατύπωση και για την ζωή συνολικά.

 20. High Fidelity, του Stephen Frears, 2000. Όχι, δεν είναι μόνο το στόρι (βασισμένο σε μυθιστόρημα του Νικ Χόρνμπι) που σχεδόν όλο εκτυλίσσεται σε δισκάδικο (εκεί που γράφτηκε η μουσική αισθηματική αγωγή πολλών γενεών). Δεν είναι μόνο, πως όλοι όταν καβαλήσαμε τα 30 αρχίσαμε να συνοψίζουμε και να ανακεφαλαιώνουμε (και με λίγο θράσος) να συγκροτούμε top 5 σχέσεων και γυναικών που συνυπάρξαμε για λίγο. Είναι αυτή η διαολεμένη σκηνή όπου ο Τζων Κιούζακ φεύγει μόνος μέσα στην βροχή και η φωνή του Προφήτη Ντίλαν γίνεται το σάουντρακ της διαπίστωσης πως αν μέχρι τα 35 πορεύτηκες μόνος, μόνος θα πορευθείς και στην συνέχεια.