Μια αναπαυτική πολυθρόνα

Η πιθανότητα να βιώσει ο θεατής αλλαγές χάρη στον κινηματογράφο εξαρτάται ασφαλώς από την ευαισθησία του ίδιου. Θα πρέπει όμως να μπορεί να αφεθεί σε μια ταινία «χωρίς αναστολές». Από την άποψη αυτή, γράφει ο Βαρτζμπέντ, «οι ταινίες του Γούντι Αλεν μου φαίνονται υποδειγματικές. Η μορφή τους είναι άκρως εξευγενισμένη, εκπολιτισμένη, σχεδόν λογοτεχνική. Ο Αλεν έχει σχολιάσει αυτήν την πτυχή. Οι κύριες πτυχές έμπνευσής του ήταν κάποιες ιταλικές και σουηδικές ταινίες, ταινίες υποτιτλισμένες, έργα που έπρεπε να διαβάζει και συνάμα να βλέπει. Τον έχει λοιπόν σημαδέψει ένας κινηματογράφος που τον έβαζε στη θέση, τόσο του αναγνώστη, όσο και του θεατή. Κατ’ αυτόν, τούτο το σημείο εξηγεί ίσως γιατί ο κινηματογράφος του δίνει τέτοια θέση στον λόγο». Επίσης, οι περισσότερες ταινίες του είναι οπτικά άρτιες. «Προτιμούν εμφανώς τα ανάκατα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ζεστά, φθινοπωρινά, που δημιουργούν ένα κλίμα ευχάριστα νοσταλγικό. Στις σκηνές κυριαρχεί συχνά ένα φως θωπευτικό, κεχριμπαρένιο. Οταν τον ρώτησαν σχετικά, απάντησε ότι έχει επηρεαστεί από τον Ματίς και παραθέτει τον ζωγράφο: ένας πίνακας πρέπει να είναι για τα μάτια “τόσο χαλαρωτικός, όσο μια αναπαυτική πολυθρόνα για το σώμα”», αναφέρει ο συγγραφέας.