Γιορτή για μουσικόφιλους και «κυνηγούς διαμαντιών»

Tυπάκια που έμοιαζαν στον Μπάντι Χόλι του ροκ εν ρολ, με τεράστια κοκάλινα γυαλιά. Κλασικοί γερόλυκοι του ροκ. Πιο ιντελεκτουέλ που ψαχούλευαν δίσκους του Γιάννη Σπανού ή του νέου κύματος. Και νέοι. Πολλοί νέοι, φοιτητές κυρίως, που προτίμησαν το Σάββατο το βράδυ να διαθέσουν κάτι από τον πετσοκομμένο οβολό τους για ένα δίσκο παρά για ένα ποτό στα μπαράκι του Γκαζιού ή στην Κολοκοτρώνη.

Αν το βινύλιο είναι «θρησκεία», το τριήμερο που μας πέρασε είχε το μικρής διάρκειας «ραμαζάνι» του. Και βέβαια τους «ιερείς» του, οι οποίοι ήταν περίπου 60 ιδιώτες και 15 δισκάδικα που με ευλάβεια τοποθέτησαν τους 80 πάγκους τους στον πολυχώρο Τεχνόπολις του Γκαζιού, στη μεγάλη γιορτή του βινυλίου με τον τίτλο «Vinyl is Back», όπου απλώθηκαν σε σύνολο πάνω από 80.000 δίσκοι σε μεγάλους και μικρούς πάγκους.

Εδώ ακόμη και το άγγιγμα του εξωφύλλου είχε κάτι από τελετουργία. Και η προσέλευση του κόσμου, των «πιστών» δηλαδή, που σημειώθηκε, αποκρυσταλλώνει με τον πιο σαφή τρόπο πως το βινύλιο – που όπως προείπαμε είναι «θρησκεία» – δεν είναι «αίρεση» για λίγους εστέτ συλλέκτες της μουσικής.

Οι περίπου 10.000 όλων των ηλικιών άνθρωποι που πέρασαν από εδώ ήταν υπερδιπλάσιοι από το 1ο «Vinyl is Back» που έγινε τον περασμένο Μάρτιο (είχε περίπου 4.500 επισκέπτες). Και βέβαια, δεν μιλάμε απλώς για ένα παζάρι δίσκων, αλλά για μια πολυθεματική γιορτή με μουσικά λάιβ, αγοραπωλησίες, εκθέτες με μηχανήματα αναπαραγωγής δίσκων, δηλαδή πικάπ (που έφταναν, σε τιμές, και τα 3.500 ευρώ), ενισχυτές, αλλά και «πλυντήρια δίσκων», αξεσουάρ, χειροποίητα αντικείμενα που έχουν ταυτιστεί με την κουλτούρα των δίσκων, πηγαδάκια από διαφόρους ανθρώπους του βινυλίου και, βέβαια, πολλή μουσική. Είχαμε και πωλήσεις σπάνιων και ακριβών δίσκων. Ελληνας που διαμένει στο Λονδίνο, για παράδειγμα, αγόρασε με τη μία (και με λίγα παζάρια) τον σπάνιο δίσκο του θρυλικού γκρουπ του ’70 Αγάπανθος, το σάουντρακ της ταινίας «Αγκίστρι», τον πρώτο σόλο δίσκο της Λήδας (του ντουέτου Λήδα – Σπύρος), το ελληνικό ροκ μπάντα Mud και το «Φεστιβάλ ελαφρού ελληνικού τραγουδιού 1964». Ολα μαζί κόστισαν στον συλλέκτη 1.300 ευρώ, ενώ μόνο ο δίσκος των Αγάπανθος δόθηκε για 450 ευρώ.  

«Ο Στέφανος Δεκεριάν, μέλος των Αγάπανθος, ήταν στον πολυχώρο Τεχνόπολις και μας είπε πως ο δίσκος έχει ανέβει κι άλλο στο χρηματιστήριο των συλλεκτών. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι σπάνιοι, άρα, και ακριβοί δίσκοι. Ενδεικτικά θα σας πω ότι ο ομώνυμος δίσκος των Ακρίτας, του γκρουπ του Σταύρου Λογαρίδη, δεν υπάρχει και μόνο αν σκάσει κάποια κόπια στην πιάτσα θα τιμολογηθεί, φαντάζομαι, γύρω στα 700 ευρώ. Ο δίσκος “Σούπερ Μάρκετ” του Λάκη Καραλή που βγήκε στο Λονδίνο στα 70s σε περιορισμένα επίσης αντίτυπα, αν και ένα υπήρχε σε πάγκο της Τεχνόπολης. Ο δίσκος “Αρμαγεδδών” των PLJ, του πρώτου γκρουπ του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, που επίσης τον ψάχνουν και στο εξωτερικό, φτάνει τα 1.000 ευρώ. Υπήρχε μάλιστα στο παζάρι μας, αλλά δεν πουλήθηκε. Γενικά στις αναζητήσεις των συλλεκτών είναι πάντα το ελληνικό ροκ αφού και λίγα κομμάτια είχαν τυπωθεί τότε και τα περισσότερα είχαν κρατηθεί από τους καλλιτέχνες ή ιδιώτες νωρίς», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο Γιάννης Αλεξίου, ένας από τους ανθρώπους που αποτελούν ψυχή του «Vinyl is Back».

Συλλέκτης παθιασμένος με περισσότερα από 8.500 βινύλια ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου στη δισκοθήκη του, σκιαγραφεί το τοπίο στην Ελλάδα: «Παρότι οι εταιρείες δεν το έχουν πιστέψει ακόμη, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες βγάζουν και βινύλια ή μόνο βινύλια. Αναφέρω ενδεικτικά τους Γιάννη Αγγελάκα, Παύλο Παυλίδη, Σωκράτη Μάλαμα, Νατάσσα Μποφίλιου και τους εναλλακτικούς Nalyssa Green, Evripides and his Tragedies. Ακόμη και ο Τζίμης Πανούσης έκανε θεατρικό come-back στη δισκογραφία ύστερα από πολλά χρόνια με βινύλιο. Εχω την αίσθηση ότι με ένα μαγικό τρόπο έχουν περισσότερη έμπνευση και παράγουν καλύτερη μουσική από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, όταν η μουσική έφτασε σε αδιέξοδο. Επίσης πολλοί έλληνες καλλιτέχνες επανεκδίδουν παλαιές δουλειές τους σε βινύλια, όπως ο Σαββόπουλος το “Ξενοδοχείο”, ο Σταύρος Ξαρχάκος επιλέγει παλαιούς δίσκους του, αλλά και άλλα θρυλικά άλμπουμ όπως ο «Αγιος Φεβρουάριος» του Μούτση. Μέχρι και η θρυλική Verve επανακυκλοφορεί στις 4 Νοεμβρίου τα καλύτερα jazz διαμάντια της».

Αποκωδικοποιώντας την τάση που αποτυπώθηκε για τρεις ημέρες στον πολυχώρο Τεχνόπολις, παρατηρούμε μια αγορά που διαμορφώνεται εκ νέου στο πεδίο των παλαιών συλλεκτών, των νέων ακροατών και των καλλιτεχνών. Ολο και περισσότεροι φοιτητικοί σάκοι ή σακούλες έχουν μέσα από ένα βινύλιο, ακόμη και των πιο ετερόκλητων ήχων. Θυμίζω πως η σύμπραξη των Μάλαμα – Βασίλη Καρρά για το τραγούδι «Ολοι για τα μπετά δουλεύουμε», μια δημιουργία του Δημήτρη Καρρά, τυπώθηκε μόνο σε δίσκο και με εξώφυλλο κόμικς.