Ο «τυμπανιστής που συνάθροιζε τις μάζες»

Εν έτει 1923, δέκα χρόνια, δηλαδή, πριν αναλάβει την εξουσία, ο «τυμπανιστής που συνάθροιζε τις μάζες», σύμφωνα με μία περιγραφή για τον εαυτό του, κέρδιζε πολύ αργά αλλά και πολύ σταθερά έδαφος,  στην περιοχή που αποτελούσε το βασίλειό του: τη Βαυαρία. Για την υψηλή πολιτική, ο Χίτλερ ήταν πράγματι τότε ένας γελοίος και αδιάφορος δημαγωγός και έτσι έχει περάσει ως (δυσεξήγητη) διαπίστωση στο σήμερα.

Ελάχιστη προσοχή βέβαια δίνεται στο γεγονός – ενδεχομένως κομβικότερης σημασίας από τα υπόλοιπα – πως η χιτλερική αυτοκρατορία θεμελιώθηκε σε μια αόρατη για τις μεγάλες μάζες, ανοιχτή ωστόσο παραστρατιωτική πολιτική που διατηρούσε δεσμούς συγγένειας με τη ριζοσπαστική Δεξιά, τις αρχές ασφαλείας, τις διάφορες ενώσεις παλαιών πολεμιστών και τον ίδιο τον επίσημο γερμανικό Στρατό.

Το 1923, οι ένστολοι των Ταγμάτων Εφόδου (SA) εκπαιδεύονταν από την Reichswehr και όχι για να συμβάλουν στην άμυνα του Ρουρ (που υποτίθεται κινδύνευε από τους Γάλλους), αλλά ως δύναμη επέμβασης σε ενδεχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις στο Βερολίνο.

Οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί διοικητές στη Βαυαρία, ακόμα και ο ίδιος ο αρχηγός της Reichswehr, Χανς φον Ζέεκτ, ενημερώθηκαν προσωπικά από τον Χίτλερ πως στόχος του ίδιου, των συντρόφων και των οπαδών του ήταν να οργανωθεί ένα αρραγές «πατριωτικό μέτωπο» για να σταματήσει τους μαρξιστές και την «κόκκινη επανάσταση». Το «πραξικόπημα «της μπιραρίας» στο Μόναχο τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς δεν ήταν απλώς σπασμωδική κίνηση. Ηταν μέγιστο στρατηγικό λάθος. Το ναζιστικό κόμμα πέρασε στην αφάνεια – και στην κρίση.