Happy Birthday

«Τα περιοδικά έχουν μια δομή που μοιάζει με σκελετό. Οπως δηλαδή τα σπίτια. Και αυτό ακριβώς είναι που προάγει τη δημιουργικότητα… Σε μια εποχή που από ό,τι φαίνεται τίποτα δεν διαρκεί, ο εορτασμός των εκατό χρόνων του “Vanity Fair” αποδεικνύει μια σπάνια για τις ημέρες μας μακροβιότητα», επισημαίνει ο διευθυντής του Γκρέιντον Κάρτερ στο σημείωμά του για το επετειακό τεύχος αυτού του μήνα με εξώφυλλο την Κέιτ Απτον σε στυλ πινάπ.

Η έπαρση του Κάρτερ δεν είναι αδικαιολόγητη. Το περιοδικό εξακολουθεί να φημίζεται για τα εμπεριστατωμένα διερευνητικά πολυσέλιδα άρθρα του που ανοίγουν κλειστές πόρτες του Χόλιγουντ, της πολιτικής, του κόσμου των ποπ ειδώλων και των μεγιστάνων του χρήματος. Με ιδιαίτερη επιμέλεια στα εξώφυλλά του – δανεισμένη από τη λάμψη των σταρ – το «Vanity Fair» γέμιζε επιθετικά το περιεχόμενο των σελίδων του με κάθε είδους καταγραφή για κάθε «νέα εποχή» που ξεκινούσε στην Αμερική του 20ού αιώνα.

Το φαινόμενο της τζαζ, η χλιδή στα χρόνια του Γκάτσμπι, οι εκπατρισμένοι στη μεσοπολεμική Ευρώπη αμερικανοί διανοούμενοι, καλλιτέχνες και πλούσιοι τυχοδιώκτες, τα μεγάλα σκάνδαλα που αναστάτωναν κοινωνίες και κυβερνήσεις (από τη σχέση του διαδόχου του αγγλικού θρόνου δούκα του Ουίνδσορ με τη Γουόλις Σίμπσον έως τη δίκη του σταρ του ράγκμπι Ο. Τζέι Σίμπσον για τον φόνο της συζύγου του αλλά και τις λεπτομέρειες σχετικά με τον πληροφοριοδότη με το ψευδώνυμο «Βαθύ Λαρύγγι» που αποκάλυψε τις πρακτικές του προέδρου Νίξον στο «Γουότεργκέιτ») περνούσαν από την εξονυχιστική ανάλυση των συντακτών του περιοδικού.

Ο σκοτεινός Ηγέτης της Ρωσίας

Τον Οκτώβριο του 2000, μετά την κρίση που ξέσπασε στο Κρεμλίνο από την έκρηξη στο πυρηνικό υποβρύχιο «Κουρσκ» που κόστισε τον θάνατο όλου του πληρώματος, το περιοδικό σε ένα εκτενές προφίλ του Βλαντίμιρ Πούτιν θέτει το ερώτημα: «Θα είναι ικανός ο μυστηριώδης άνδρας του Κρεμλίνου να ηγηθεί μιας διεφθαρμένης ολιγαρχίας; Ή μήπως θα αναστήσει το φάντασμα του Στάλιν;».

Σόμπο είναι η ακροστιχίδα των ρωσικών λέξεων «αυτο-άμυνα χωρίς όπλα» και συνδυάζει κινήσεις του τζούντο και της πάλης. Ο Πούτιν, ύστερα από 15 χρόνια προπόνησης, φαίνεται να έμαθε πολύ καλά το μάθημά του. Το περιοδικό απλώνει σε δώδεκα σελίδες κινηματογραφικής γραφής το προφίλ του. Με σκόρπιες αναμνήσεις και εντυπώσεις που συλλέγει από τον προπονητή του, τον επίσημο εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, τους δημοσιογράφους που τον συνάντησαν στη σύνοδο του G8 στην Οκινάουα και τους οποίους ξάφνιασε με την επίσκεψή του σε μια ιαπωνική λέσχη του τζούντο για να τους κάνει επίδειξη της αγαπημένης του κίνησης με την οποία έριξε κάτω τον ασκούμενο αντίπαλό του.

Η πριγκίπισσα και η δούκισσα

Το «Vanity Fair» υποστηρίζει τη συνταγή ότι η δύναμη της εξουσίας πρέπει να είναι μυστηριώδης. Αυτό το συστατικό είναι το φίλτρο με το οποίο φτιάχνονται οι παραμυθένιες ιστορίες του. Και επειδή από τα παραμύθια συνήθως δεν λείπουν οι περιπέτειες που αφορούν πριγκίπισσες και άλλα μέλη βασιλικών οικογενειών, του Μπάκιγχαμ έδωσαν άφθονο υλικό στους αναγνώστες-ηδονοβλεψίες του ιδιωτικού βίου. Τον Ιούλιο του 1987 όποιος διάβασε για τη συγκατοίκηση της πριγκίπισσας της Ουαλίας Νταϊάνας και της δούκισσας του Γιορκ Φέργκι έβγαλε το συμπέρασμα ότι επικρατούσε μια υψηλού επιπέδου φαγωμάρα, με στόχο την εύνοια της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’: «Η δούκισσα αριστεύει σε πολλούς τομείς στους οποίους η πριγκίπισσα δεν μπορεί να την ανταγωνιστεί. Η Φέργκι κάνει σκι, κολυμπά σαν γοργόνα, παίζει επιθετικά στο τένις και ιππεύει από τότε που έμαθε να περπατά. Ενας βασιλιάς χρειάζεται μια υποστηρικτική σύζυγο και η οικογένεια ανησυχεί επειδή δεν ξέρουν τι συμβαίνει κάτω από την κομψή επιφάνεια της Νταϊάνα. Η Νταϊάνα δείχνει να μπορεί να χαλαρώνει μόνο εκτός οικογενειακού κύκλου, κυρίως ανάμεσα σε ποπ σταρ και πρόσωπα των μίντια. Σύντομα προβλέπεται ανάμεσά τους έντονος ανταγωνισμός».