Τις έβαζαν να χαιρετούν φασιστικά και να φωνάζουν «Ζήτω ο Μεταξάς»

Δεν είναι λίγες και οι πολιτικές αναφορές στο βιβλίο: εντυπωσιακή είναι η περιγραφή ενός πολύ αυστηρού και κυριολεκτικά φασιστικού ιδιωτικού σχολείου στο οποίο πήγε για λίγο. Τις έβαζαν να χαιρετούν φασιστικά και να φωνάζουν «Ζήτω ο Μεταξάς». Η Αλκη το απέφευγε, αντίθετα η στενή της φίλη Ζωρζ Σαρή, που αργότερα δραστηριοποιήθηκε έντονα στην ΕΠΟΝ, τότε, ως μαθήτρια, τα έβρισκε αυτά διασκεδαστικά και συμμετείχε… Σπουδαία και η περιγραφή ενός καθοδηγητή, του Πέτρου, που όλοι κρέμονταν από τα χείλη του. Ηταν στην πραγματικότητα ο Δημήτρης Δεσποτίδης που αργότερα, από το Θεμέλιο, ήταν ο πρώτος εκδότης του βιβλίου «Το καπλάνι της βιτρίνας». Υπέροχη και μια περιγραφή παράστασης έργου του Ξενόπουλου με πρωταγωνίστρια μια εκτυφλωτική 15χρονη Μελίνα Μερκούρη, όπως και η περιγραφή του Κάρολου Κουν όταν της τον γνώρισε ο Γιώργος Σεβαστίκογλου. Ενός Κουν κλεισμένου σε ένα δωματιάκι, απόλυτα αφοσιωμένου στο θέατρο, «λες και δεν υπήρχε Κατοχή και πείνα». Που πράγματι υπήρχε, η Ζέη περιγράφει και τους νεκρούς στον δρόμο, αλλά και την αποθήκη του γείτονα τίγκα στα κορν μπιφ, απ’ όπου βούτηξε ένα πακέτο κάποτε και της το έδωσε ο Κώστας Αξελός. Με τον Σεβαστίκογλου παντρεύτηκαν εσπευσμένα, όταν οι Μιλιέξ τους είπαν να φύγει εκείνος με το θρυλικό πλοίο «Ματαρόα» για τη Γαλλία και όλη την αριστερή διανόηση της εποχής και να ακολουθήσει και η ίδια έναν χρόνο μετά. Τελικά όμως το κόμμα κράτησε τον Σεβαστίκογλου στην Ελλάδα και τα πράγματα πήραν την τροπή που περιγράφεται μυθιστορηματικά στην «Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα». Το βιβλίο τελειώνει τις ημέρες εκείνες του γάμου, λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας…