«Αμα φύγουν οι ξένοι ποιον θα μισήσετε;»

«Ενα αυτοκίνητο είναι το χιπ-χοπ και ο καθένας μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει», το θέτει γλαφυρά ο μουσικός παραγωγός Δημήτρης Κοττάκης και βετεράνος ράπερ ως Evnus.

Θυμίζει όμως και ένα βασικό δομικό υλικό του χιπ-χοπ: «Πρέπει τον λόγο σου να τον στηρίζεις με τη ζωή σου. Αν μου βρίζεις τον Ρέμο και τα μπουζούκια, μη σε δω δίπλα του. Ο Φύσσας ήταν πολύ μαχητικός και ξηγημένος ακτιβιστής, της σοβαρής ιδεολογίας, που πίστευε αυτά που έλεγε και ήταν αυθεντικός. Δεν υπερέβαλλε καθόλου για τη ζωή του στους στίχους του. Χιπ-χοπ είναι να είσαι εντάξει, σπαθί με τα λόγια σου».

Η διεύρυνση του χιπ-χοπ κοινού, που είναι φανατικό, από το 2008 είναι εμφανέστατη – ακόμη και εν μέσω κρίσης. Ενδεικτικά: Πέρυσι στην Τεχνόπολη στο κάλεσμα του χιπ-χοπ συγκεντρώθηκαν πάνω από 3.500 φαν. Φέτος, στη γιορτή των Active Member σε κλειστό χώρο στον Βοτανικό 2.500, την ώρα που στη λάιβ παρουσίαση των Στίχοιμα στριμώχνονταν πάνω από 1.500. Συνήθως στα λάιβ μαζί με το εισιτήριο δίνεται και το – ανεξάρτητης και αυτοχρηματοδοτούμενης παραγωγής – CD. Ενώ τα τραγούδια προσφέρονται στους φαν δωρεάν μέσα από το κύριο μέσο διάδοσης, το διαδικτυακό YouTube. Κάποια κομμάτια, δε, έχουν εντυπωσιακή ανταπόκριση: και πάνω από 150.000 θεάσεις! Οι Active Member, οι Στίχοιμα, αλλά και τα σχήματα των FFC, TerrorX-Crew ή Νέα Τάξη Πραγμάτων και σόλο καλλιτέχνες όπως ο Εισβολέας ή και «μικρότεροι» όπως ο συνεργάτης του Φύσσα (στο σχήμα Full Face) Tiny Jackal είναι παραδείγματα με σταθερή παρουσία και ανταπόκριση.

Σόλο, είπαμε. Ενα ακόμη βασικό στοιχείο είναι οι συνεργασίες πάνω σε ένα κοινό ζητούμενο. Στην περίπτωση του Killah P το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό μέτωπο. Καθώς γνώριζε τις συνθήκες ζωής και εργασίας και για τα δυστυχήματα που συχνά κουκουλώνονταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, που αφορούσαν και τους μετανάστες, και πάλευε με όραμα και όπλο τον στίχο και συμμετοχή σε δράσεις να τα διορθώσει. Γι’ αυτό και είχε καταχωριστεί στο αριστερό κίνημα.

Χάρη σε έναν ξεπερασμένο πλέον μιμητισμό των αμερικανών ράπερ με τις αιματηρές κόντρες, οι εγχώριοι σολίστες επέλεγαν τις, προσχηματικές συνήθως, αντιπαραθέσεις. Δεν είναι πλέον ο μιμητισμός που έχει γεμίσει το Διαδίκτυο με αγγλόφωνα κατευόδια για τον Killah P: R.I.P. (Rest In Peace ή Αναπαύσου Εν Ειρήνη). Είναι και ο διεθνισμός του μουσικού μέσου, παρά το φράγμα της γλώσσας. Ο γράφων εντόπισε αμέτρητα σχόλια από Πορτογάλους, Σέρβους, Ελβετούς, Ισπανούς, Γάλλους, Αυστραλούς, Καναδούς, Λατινοαμερικανούς κάτω από τα βίντεο του Φύσσα στο YouTube!

Πλέον το κίνημα συσπειρώνεται. Οι συνεργασίες ενώνουν τις αυτόνομες φωνές. Για να πουν (όπως στην περίπτωση των Full Face): «Η καλοσύνη έχει χαθεί για τα καλά / και σ’ έναν κόσμο σκατά πώς να την πάρουμε μυρωδιά;». Ή: «Ποια καλοσύνη – ρώτα να σου πουν αυτούς που διώξαν’ απ’ τη Σμύρνη».

Ακόμη και για να απευθυνθούν στον διογκούμενο, δολοφονικό (όπως αποδείχθηκε πλέον περίτρανα) εθνικισμό/ ρατσισμό/ φασισμό: «Αμα φύγουν οι ξένοι, ποιον θα μισήσετε; / Εσείς μισείτε τα πάντα, ποιον να αγαπήσετε;».

Και τώρα, τι;
Και τώρα, τι; Αυτό το ερώτημα πλανάται πάνω από την ελληνική χιπ-χοπ κοινότητα, μετά τη δολοφονία. Ο B.D. Foxmoor προειδοποιεί ότι όλοι οι μουσικοί θα κάνουν κάτι τις επόμενες ημέρες, «για να δείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς θεατές τέτοιων συμβάντων». «Εχει νόημα να γράψουμε ένα κομμάτι;» αναρωτιέται ο Evnus. «Αν είχα απάντηση, θα την έδινα».