Η Βαλερί Τριερβελέρ θέλει να γίνει το ατού του Φρανσουά Ολάντ

Το ποσοστό δημοτικότητας του συντρόφου της έχει πέσει στο 28%. Και η ίδια θεωρούνταν για καιρό κάτι σαν αχίλλειος πτέρνα του. Αλλά ενάμιση χρόνο αφότου ανέλαβε τον ρόλο της πρώτης κυρίας, η Βαλερί Τριερβελέρ δείχνει αποφασισμένη να μετατραπεί από ντεφό σε ατού του Φρανσουά Ολάντ. Ακόμα διεκδικεί την ανεξαρτησία της και το δικαίωμά της να εργάζεται (ως δημοσιογράφος), αποφεύγει όμως πια τα στραβοπατήματα και έχει αφιερωθεί στο φιλανθρωπικό και ανθρωπιστικό έργο – στη Γαλλία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Μάλι… «Η μαχητική κυρία», ήταν ο τίτλος που έδωσαν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς» του Λονδίνου στη συνέντευξη που τους παραχώρησε, την πρώτη της σε μη γαλλικό μέσο, από όταν εξακοντίστηκε στο Ελιζέ. Η κάθε λέξη που πρόφερε η Τριερβελέρ ήταν προσεγμένη.  
Δέχθηκε τον βρετανό δημοσιογράφο Τζον Φόλεϊν στο γραφείο της στο προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων. Φρόντισε να του ξεκαθαρίσει πως δεν πηγαίνει ποτέ στο γραφείο του Ολάντ, ούτε μεσημεριανό τρώνε παρέα – «ο Πρόεδρος είναι πολύ απασχολημένος». Του είπε πως στις αρχές, αμέσως μετά την εκλογή του Ολάντ, της φαίνονταν όλα τρομακτικά, «φοβόταν τη συνεχή παρατήρηση, τις κρίσεις», τώρα όμως νιώθει πιο ήρεμη – βοήθησαν σε αυτό και οι συμβουλές τις οποίες ζήτησε από άλλες πρώτες κυρίες: «Η Μισέλ Ομπάμα μου είπε πως χρειάστηκε έναν χρόνο για να νιώσει άνετα στον ρόλο της· κι εκείνη έκανε κάποια στραβοπατήματα στην αρχή». Για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, την πρώην σύντροφο του Ολάντ, η Τριερβελέρ δεν θέλησε να μιλήσει, ομολόγησε όμως πως έπειτα από εκείνο το διαβόητο tweet που είχε στείλει τον Ιούνιο του 2012, στηρίζοντας τον αντίπαλο της Ρουαγιάλ, έναν Σοσιαλιστή αντάρτη, στον δεύτερο γύρο των γαλλικών κοινοβουλευτικών εκλογών, «έμεινα κλεισμένη στο σπίτι οκτώ ημέρες, φοβόμουν ότι θα με λιντσάρουν στον δρόμο» – αλλά τελικά διαπίστωσε ότι ο κόσμος ήταν «πιο ευγενικός και υποστηρικτός» από ό,τι φοβόταν.

Ο δημοσιογράφος τη ρώτησε ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έφερε στη ζωή της η εκλογή του Ολάντ. «Η απώλεια της απόλυτης ελευθερίας», απάντησε η Τριερβελέρ. Τη ρώτησε για τις επιθέσεις που δέχεται ο Σοσιαλιστής γάλλος Πρόεδρος και την πτώση της δημοτικότητάς του εν μέσω συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης. Και η Τριερβελέρ έλαμψε στον ρόλο της θερμότερης οπαδού του γάλλου Προέδρου. Χαρακτήρισε τις επιθέσεις που δέχεται «άδικες και βίαιες», μίλησε για την ευφυΐα του, το χιούμορ του, την αποφασιστικότητα και τη γοητεία του – αναφερόμενη πάντα σε αυτόν ως «ο Φρανσουά Ολάντ» ή «ο Πρόεδρος». Δεν ευθύνεται λοιπόν ο Ολάντ για τον ζόφο των Γάλλων, όπως υποστηρίζουν οι αντίπαλοί του; «Δεν βλέπω πώς οι Γάλλοι θα μπορούσαν να είναι δύσθυμοι εξαιτίας του Φρανσουά Ολάντ, διότι ο ίδιος κάθε άλλο παρά δύσθυμος είναι… Είμαστε υπερβολικά εσωστρεφείς, ξεχνούμε να κοιτάξουμε τι συμβαίνει αλλού. Φυσικά και υπάρχουν φτωχά παιδιά στη Γαλλία, παιδιά που δεν έχουν να φάνε, και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε αυτό. Αλλά στην Κινσάσα υπάρχουν παιδιά στον δρόμο, στη Συρία υπάρχουν παιδιά που δολοφονούνται με χημικά όπλα». Τι θα έπρεπε να γίνει, λοιπόν, στη Συρία κατά τη γνώμη της; «Δεν μπορώ να πω εγώ στον Πρόεδρο τι θα κάνει».