[TRASHME] Οχι που τρέμω τον σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω

Γεια σου Σταύρο μου και Σταύρακά μου! Υψωσις του Τιμίου Σταυρού γράφει το ημερολόγιο! Και ό,τι υψώνεις για καλό σήμερα. Εκτός από τη φωνή σου! Είδες τα παλικάρια μας που βραβεύτηκαν στη Βενετία; Υψωμένα τα χέρια με τα αναπάντεχα βραβεία, χαμηλωμένες, ψιθυριστές οι φωνές τους τόσον καιρό. Ο θρίαμβος της μεγαλειώδους μετριοπάθειας πάνω στη ξεσαλωμένη αμετροέπεια. Μη σε μπερδεύει το ξεσαλωμένη που παραπέμπει στις τσαπερδόνες της τηλεόρασης. Κράτα το αμετροέπεια! Γιατί έχουμε και κάτι γκραντ νταμ της ελληνικής σόουμπιζ που ένα δακτυλάκι τους σε ανάρμοστη κίνηση (ποιος ορίζει το αρμόζον και το ανάρμοστο μέσα στην αποφορά του βικτωριανού νεοπουριτανισμού που ζούμε;) γίνεται αφορμή ψυχαναλυτικής πραγματείας. Εσπευσαν οι δορυφόροι της Χάρης Αλεξίου (που δεν θέλει να τη λέμε Χαρούλα) να υψώσουν τις φωνές και να γράψουν ότι μία «άσεμνη» χειρονομία που καταγράφηκε από την κάμερα την έκανε γιατί είναι… αφοπλιστικά ειλικρινής! Και μια άλλη φορά, ενώ υπήρχαν τα λευκά κεριά που της εξασφαλίζουν την ηρεμία στην πρόβα τζενεράλε, πετούσε αντικείμενα στον μπασίστα γιατί ο άνθρωπος έπρεπε να πάει στη δεύτερη δουλειά του. Και ότι αυτό είναι τάχα αυθορμητισμός και αυθεντικότητα. Οχι υστερία και τραμπουκισμός! Μωρ’ τι μας λέει! Τι ωραία που θα ήταν αν μας έτριβε στη μούρη τις συμβάσεις του αστικού πολιτισμού λέγοντας απλά και ταπεινά: «Εμείς οι βλάχοι από τη Θήβα έτσι κάνουμε!»…

Τι σταυρό κουβαλάω με ρωτάνε οι φίλοι

Υψωμένη φωνή είπα και θυμήθηκα τον Γιάννη Μπέζο. Τον ηθοποιό που ενώ μιλάει σιγά, κραυγάζει. Εγωκεντρισμό και ασυνέπεια! Πολλά θα περίμενα από έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι αυτός είναι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του (το βλέπω εγώ στο μάτι-κατσαβίδι ότι κατά βάθος εννοεί πασών των γενεών, όμως άσ’ το να το πάρει ο άνεμος) αλλά ότι θα εκόπτετο ότι δεν πρόκειται να ξανακάνει τηλεόραση γιατί δεν είναι του επιπέδου του και φτου και πρώ’ να κλείνει στο καινούργιο καθημερινό του Mega, αυτό μου φέρνει τρόμο!

Αν μ’ αγαπάς φίλα σταυρό κι εγώ θα ψάξω και θα βρω

Εγραψα για αμετροέπεια, Σταύρο μου, και θυμήθηκα τη Μελίνα Ασλανίδου. Ξέρεις, αυτήν την τραγουδίστρια που κάνει καριέρα από την εποχή που ήταν ο Τσάκας στο «Big Brother» με μία επιτυχία, και αυτήν σε επανεκτέλεση. Ε, λοιπόν, η περί ης ο λόγος κουλτουρομπουμπούκα, που το πιο γνωστό σε αυτήν είναι η συνωνυμία με τον υπουργό της Χούντας, άντε με τον πρώην ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ, κάνει συναυλία και την ονομάζει «Η Μελίνα και οι φίλοι της». Πώς λες Pavarotti and Firends; Πέτα τον Παβαρότι, κράτα το Μελίνα και μετά πέσε από τον Λυκαβηττό συμούρδουλος προτού αρχίσει η συναυλία της. Ασε που η Ασλανίδου δηλώνει πως θέλει να λειτουργεί η μουσική πάνω από τη δική της ύπαρξη. Ωραία, πες πως δεν ήθελε, υπήρχε περίπτωση να γίνει αλλιώς; Να λειτουργεί η ύπαρξή της πάνω από τη μουσική; Εχει γίνει κάποια συμπαντική ανακατανομή και δεν με πήρε κανείς τηλέφωνο να με ενημερώσει;

Ενας ξύλινος σταυρός σ’ αγριολούλουδα στημένος

Την ηθοποιό Ρένια Λουιζίδου τη συμπαθώ, μη σου πω ότι τη γουστάρω κιόλας, γιατί είναι ζουμπουρλομαγκάκι. Αλλά νομίζω πως ούτε καν η ίδια θεωρεί τον εαυτό της μεγάλη ηθοποιό, την, ας πούμε, συνέχεια ούτε της Κυβέλης ούτε της Παξινού. Που ο τραγουδιστής Κώστας Μαρτάκης, λοιπόν, δηλώνει ότι θα κάνει τη μεγάλη υπέρβαση και θα μεταβεί από τα μπιτς μπαρ στα οποία τραγουδάει στα τηλεοπτικά πλατό καθημερινού σίριαλ γιατί θα παίξει μαζί με τη Ρένια Λουιζίδου και δεν θέλει να χάσει αυτή την καθηλωτική εμπειρία, σας κάνει λογικό ή άνευ λόγου παιανίζει μέσα μου το «Δεν άκουσα; Πώς είπατε; Ορίστε;»;

Και για να τελειώνουμε, είδα το τρέιλερ για το  σίριαλ του ΑΝΤ1 «Μπρούσκο», που μία σαν νύφη από τον Τατζικιστάν και ένας σαν γαμπρός από τα Σφακιά χοροπηδάνε στα σταφύλια και ποθοκοιτάζονται στα μάτια, και υποκλίθηκα στην αληθοφάνεια των τουρκικών σίριαλ.