Η ελευθεριότητα έφερε παράδοξες καταστάσεις

Ο συγγραφέας, ρίχνοντας βέλη στα κεκτημένα του Μάη του ’68 και της σεξουαλικής επανάστασης, περιγράφει το παραπάνω εξεγερτικό γεγονός ως την αφετηρία μιας σειράς στρεβλώσεων: Η ελευθεριότητα έγινε διαφημιστικό, το σεξ σήμερα είναι το κυρίαρχο προϊόν της εμπορευματικής κοινωνίας, ενώ για εκείνον ο νέος κομφορμισμός είναι οι παλιές πρωτοπορίες (καταστασιακοί και σουρεαλιστές).

Ακόμη και οι διαπρύσιοι κήρυκες της διαφορετικότητας και της άρνησης κάθε κατηγοριοποίησης φτιάχνουν με τη σειρά τους καινούργιες που αναπαράγουν αυτά που κατήγγελλαν (βλέπε κοινότητα των τρανσέξουαλ). Επίσης, η μοναξιά του πλήθους είναι γεγονός σήμερα (που είπαμε, όλα μοιάζουν να είναι στο πιάτο), αφού η υπέρμετρη περιγραφή κάθε φαντασίωσης υπάρχει παντού γύρω μας (κάνοντας τον υπαινιγμό, θα προσέθετα, σχεδόν το νέο επαναστατικό ζητούμενο).

Ετσι, η μεγάλη ερωτική ελευθεριότητα έφερε παράδοξες καταστάσεις (αντίστροφου συντηρητισμού), όπως τις γερμανίδες φεμινίστριες που κολλάνε αφίσες σε δημόσιες τουαλέτες καλώντας τους άνδρες να ουρούν καθιστοί, ώστε να τελειώνουμε με τη φαλλική υπεροψία. Τα αιτήματα για μόνιμο topless, άρα και για αποσεξοποίηση του στήθους. Και βέβαια κλασικούς παλιούς γνώριμους, όπως την αμερικανική θρησκευτική Δεξιά που προτείνει τρόπους θεραπείας από την ομοφυλοφιλία…

«Δεν θα ήταν όμως προτιμότερο να ξεχάσουμε όλους τους παραπάνω;», αναρωτιέται ο συγγραφέας και αποδομώντας τον ντετερμινισμό της αγάπης (το άκρατο κυνήγι της ως φάρμακο των πάντων) επιμένει στη σεμνότητα, τη διακριτικότητα και στη μη συμμόρφωση με το εφήμερο ρεύμα της υπερβολής.

Ετσι κι αλλιώς οι δύο μεγάλοι πολιτισμοί της αγάπης (χριστιανισμός και κομμουνισμός) δεν μας έπεισαν, λέει ο Μπρυκνέρ. Ετσι κι αλλιώς, η αγάπη και ο έρωτας θα ανήκουν πάντα στον χώρο της έκπληξης, θα συμπληρώναμε.

Και αυτό θα είναι η μαγεία τους.