«Η Ελλάδα έπεσε δυστυχώς στο στόμα του Κύκλωπα»

Αν το μεταφέρουμε, σε μια άλλη ανάγνωση, στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, λέει ο σκηνοθέτης, «το 2004 ο Κ. Καραμανλής ερμήνευσε ότι του δόθηκε η εντολή να συνεχίσει τη γιορτή που είχε αρχίσει τριάντα χρόνια πριν, χρόνια που συνδέονται με το διονυσιακό στοιχείο. Τώρα εκλήθη να αναλάβει κάποιος απολλώνιο ρόλο, δεν ήθελε κανείς και έτσι ήρθε η εξέλιξη την οποία έχουμε σήμερα. Ολα γίνονται επειδή δεν θέλουμε να αφήσουμε τον Διόνυσο…

Οι Κύκλωπες ανήκουν μαζί με τους Λαιστρυγόνες στα στοιχειά της Οδύσσειας, τα οποία δεν θα τα συναντήσεις στη ζωή σου παρά μόνον αν τα κουβαλάς μέσα σου, όπως λέει ο Καβάφης.

Ζουν εκεί, στη Σικελία, χωρίς πολιτικό καθεστώς, έχοντας μεταβληθεί σε κτηνοτρόφους, σε μια πόλη που είναι η πιο πολιτική εκδοχή του άστεος που γνώρισε η Ιστορία. Και έχουν πολύν καιρό να φάνε ανθρώπους, σχεδόν το έχουν ξεχάσει. Στην έννοια του κανιβαλισμού έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε μόνον τον γαστρονομικό και όχι τον πολιτικό ή τον πολιτισμικό. Το ότι έχουμε απαλλαγεί δε από τον πρώτο δεν σημαίνει ότι έχουμε απαλλαγεί και από τους άλλους. Ο διάσημος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στρος μάς λέει ότι κανιβαλισμός στις διάφορες εκδοχές του μπορεί να είναι πάντα εδώ.

Το βασικό στον Κύκλωπα είναι ότι έχει νιώσει τι είναι να τρως άλλον. Τον τρως όμως μόνο με το στόμα; Ή μπορείς να τον φας και με άλλους τρόπους, μέσα από άλλες οδούς; Η Ελλάδα έπεσε δυστυχώς στο στόμα του Κύκλωπα που γνωρίζει τι σημαίνει να τρως. Και ως ουραγός στη συγκρότηση είναι πρωτοπόρος στις διαδικασίες διάλυσης. Οπως έλεγε και ο Παπαδιαμάντης, «η Ελλάς απέκτησε την ανεξαρτησία της ίνα αποδείξη ότι είναι ανίκανος να αυτοδιοικηθεί!».