Οταν ο Σοφοκλής πήρε τον Ηλεκτρικό

ταν ομολογουμένως μια παράξενη εικόνα. Τα κορίτσια – νέες ηθοποιοί που συνθέτουν τον Χορό της παράστασης «Τραχίνιες» του Σοφοκλή, πήραν θέση δίπλα δίπλα μπροστά από τα επικυρωτικά μηχανήματα των εισιτηρίων, στον σταθμό του Μοναστηρακίου, ντυμένα ομοιόμορφα με γκρι φορέματα και μαύρα μποτάκια.

Κρατούσαν χαρτόνια που σχημάτιζαν τον τίτλο της παράστασης που ανεβαίνει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 9 και 10 Αυγούστου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου). Και σε λίγα λεπτά άρχισαν να τραγουδούν τη «Λυρική ωδή» που θα ακουστεί στην παράσταση, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κόσμου που επιβιβαζόταν ή αποβιβαζόταν από τους συρμούς του Ηλεκτρικού, βυθισμένος στη δική του καθημερινότητα – μια καθημερινότητα που αιφνίδια ντυνόταν με τους ήχους μιας τραγωδίας, με θέμα το απόλυτο πάθος της Δηιάνειρας για τον Ηρακλή.

Τρεις μουσικοί (κρουστά, φλάουτο και σαξόφωνο) συνόδευσαν και τα άλλα δύο μουσικά αποσπάσματα (Δεύτερο και Τρίτο Στάσιμο) ενώ ο νεαρός συνθέτης Κορνήλιος Σελαμσής (η μουσική είναι δική του, ένα διονυσιακό κράμα με επιρροές από Ξενάκη, βυζαντινό μέλος και άλλα) διηύθυνε τα κορίτσια του Χορού σε στάση «βαθέος καθίσματος». Πιο διακριτικά, πίσω, ανάμεσα στον κόσμο που είχε μαζευτεί και παρακολουθούσε, στεκόταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης, Θωμάς Μοσχόπουλος.

Οι επιβάτες του μετρό σταματούσαν, τραβούσαν φωτογραφίες με τα έξυπνα κινητά τους τηλέφωνα ή απλά αδιαφορούσαν (κάποιοι ακόμη και… δυσανασχετούσαν για το γεγονός πως οι ηθοποιοί είχαν σταθεί μπροστά από τα μηχανήματα επικύρωσης των εισιτηρίων). Κάποιοι άλλοι, πάλι, έδειχναν εξοικειωμένοι με τη νέα τάση που θέλει μεγάλους φορείς όπως η Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ να προαναγγέλλουν ή να προμοτάρουν (εδώ οι απόψεις διίστανται) μεγάλες τους παραστάσεις με αιφνίδια happenings σε μαζικούς χώρους της πόλης.

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ. Το δρώμενο κράτησε περίπου είκοσι λεπτά στον σταθμό του Μοναστηρακίου, ενώ λίγο μετά ο Χορός επανέλαβε το ίδιο στους σταθμούς του Θησείου και των Πετραλώνων. Ενα δρώμενο που όχι μόνο προλόγισε την εν λόγω παράσταση, αλλά έκανε και κάτι ουσιαστικότερο: όπως τα αντίστοιχα δρώμενα της Λυρικής Σκηνής σε μεγάλες παραστάσεις, που φαντάζουν «δύσκολες» και «ξένες» στο ευρύ κοινό, μοιάζουν για λίγο να επιστρέφουν στον κόσμο, να γίνονται για λίγο κτήμα του, έτσι και χθες το χειροκρότημα που ακούστηκε για τον Χορό της τραγωδίας «Τραχίνιες» στους τρεις σταθμούς του Ηλεκτρικού έμοιαζε για λίγο να αναγνωρίζει την επικαιρότητα και τη σημασία της αρχαίας τραγωδίας ως λειτουργίας σύγχρονης και αναγκαίας. Ή ως ενός ανοιχτού στοιχήματος να λάβουν αυτές οι δράσεις τη μορφή μιας ολοκληρωμένης πολιτιστικής παρέμβασης και να μη μείνουν στη μνήμη ως θραύσματα ενός διαδικτυακού μάρκετινγκ ή ενός μοντέρνου διαφημιστικού τρικ.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που δύο «ξένοι», θεωρητικά, φορείς συνέπρατταν: ο λόγος για το Εθνικό Θέατρο και τη ΣΤΑΣΥ ΑΕ (Σταθερές Συγκοινωνίες) που με τη χθεσινή τους δράση συμπλήρωσαν τις τέσσερις συμπράξεις, με τις οποίες πρόσφεραν μια παράξενη και ευχάριστη νότα στην καθημερινότητα του πολιτισμού.