Οι Σημαίες των άπνοων καιρών μας

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο του γραφείου, θέα στο πυρπολημένο από τον ήλιο του καλοκαιριού κτίριο της ΕΥΔΑΠ και στην ταράτσα του σημαία ελληνική πασχίζει να κυματίσει. Δεν έχει τίποτα απομείνει πια παρά λίγο γαλάζιο, κομμάτια λευκού και μια ψυχή παραδαρμένη έτοιμη να χυθεί στου ανέμου το σφιχταγκάλιασμα…

Οι Σημαίες στο ποδόσφαιρο αλλά και στο μπάσκετ, οι παίκτες που αβασάνιστα και με μια περισσή αφέλεια χαρακτηρίζονται «σημαίες», την απέναντι παντιέρα της ΕΥΔΑΠ μου θυμίζουν. Παραδομένοι στον ανεμοστρόβιλο του κέρδους και ζαλισμένοι από τον ίλιγγο της εφήμερης δόξας, έχουν από καιρό απολέσει το πραγματικό σχήμα και χρώμα τους. Πασχίζουν και τούτοι να κυματίσουν δήθεν περήφανα σε έναν ιστό οξειδωμένο από τη νοτιά των ευρώ, με κορμί κομμάτια από χρώματα κόκκινα, άσπρα, πράσινα, κίτρινα, μαύρα…

Οι σημαιοφόροι μια ομάδας ήταν κάποτε αυτό που λέμε οι μπροστάρηδες, οι αρχηγοί, οι χαρισματικοί εκείνοι ηγέτες που με ένα τους νεύμα ξεσήκωναν θύελλες και με άλλο ένα τους τις ημέρωναν.

Ο πραγματικός σημαιοφόρος μια ομάδας έμοιαζε να ‘χει εξορίσει από μέσα του κάθε ατομική επιδίωξη, να έχει τιθασεύσει κάθε προσωπική του φιλοδοξία και έδειχνε να έχει έναν σκοπό: πώς θα εξυπηρετήσει καλύτερα το ομαδικό συμφέρον και πώς θα ανεβάσει κι εκείνους που τον αποθεώνουν μέχρι το μοναδικό ύψος της απόλυτης επιτυχίας!

Τέτοιος ήταν ο Γιώργος Κούδας, Σημαία μέχρι σήμερα του ΠΑΟΚ, δίχως σκισμένο το λευκό από το μαύρο του, δίχως τον ιστό του σκουριασμένο.

Ο Μίμης Δομάζος, ο Γιώργος Δεληκάρης, ο Αντώνης Αντωνιάδης δεν ήταν Σημαίες, αν και κάποτε ήταν οι ομάδες ολόκληρες. Στο πρώτο τραγούδι των Σειρήνων υπεστάλησαν μόνοι τους! Ο ιστός και οι οπαδοί τους έμειναν τραγικά γυμνοί.

Σε αυτούς δεν συγκαταλέγεται ο Στέλιος Μανωλάς της ΑΕΚ. Δεν έφυγε να ακολουθήσει το ματαιόδοξο κάλεσμα της άγριας φύσης του κέρδους, έμεινε και κυμάτισε όσο του επέτρεψε η προσωπικότητά του.

Ο Ντελ Πιέρο ήταν ο κύριος της Κυρίας μέχρι που γέρασε περισσότερο από την ομάδα του, ο Κρόιφ δεν ήταν ο μπροστάρης των Ολλανδών του Αγιαξ, έφυγε όταν του έταξαν έναν χρυσό ιστό να κυματίζει. Ο Κρόιφ δεν ήταν ο μπροστάρης της Εθνικής Ολλανδίας. Λιποτάκτησε (κανείς δεν ξέρει ακριβώς γιατί και πώς) όταν τα στίφη του στρατηγού Βιντέλα περίμεναν τις Τουλίπες για να τις μαδήσουν.

Ο Φίγκο δεν ήταν εμβληματικός, ήταν ένα απλό πλαστικό πανηγυρτζίδικο σημαιάκι που κουρελιάστηκε ακόμα και από τον άνεμο – Εθνική Ελλάδος…

Ο Ντέμης Νικολαΐδης, αν και δερματόστιξε τον δικέφαλο αετό στο μπράτσο του, όχι μόνο σημαιοφόρος της ΑΕΚ δεν ήταν, άλλα πήρε το λάβαρο κι έφυγε νύχτα…

Σημαία του Ολυμπιακού ήταν ο Ρωσίδης, ο Μουράτης, ο Υβ Τριαντάφυλλος (ναι, ήταν), ήταν ο Νικοπολίδης, ο Νίκος Αναστόπουλος.

Ο Θωμάς Μαύρος ήταν η ΑΕΚ και η ΑΕΚ ήταν ο Θωμάς Μαύρος!

Ο Νίκος Γκάλης στο τέλος κατάλαβε Σημαίες τι σημαίνουν…

Ο Σπανούλης δεν είναι Σημαία. Οταν παλλόταν στον πράσινο ιστό κορυφαίος, επέλεξε την υποστολή από την τιμητική έπαρση για το ανάλογο αντίτιμο. Στον Ολυμπιακό από μια κλωστή κρατήθηκε στον ιστό του. Ο Σπανούλης είναι κορυφαίος μπασκετμπολίστας του καιρού μας, εμβληματικός όμως, για την ώρα, δεν είναι.

Και ας το δούμε πια καθαρά: σε καιρούς σαν τους δικούς μας, άχρηστα σύμβολα, τεχνητά μάς αποπροσανατολίζουν και μας καθοδηγούν στο να μην εννοούμε πως το πολύ νερό σε μέρη ακατοίκητα και ο άπλετος ουρανός για πουλιά βαλσαμωμένα είναι απλά περιττά!