[Τάσεις] Ολική επαναφορά

Το περίφημο «Μην κατηγορείτε τη μόδα, η καημένη πεθαίνει τόσο νέα!» ο Ζαν Κοκτό το είχε πει στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Τότε που οι δημιουργοί της (η Σανέλ, ο Ντιόρ, η Σκιαπαρέλι – όλοι προσωπικοί του φίλοι) φλέρταραν με τον κόσμο της διανόησης και δεν παραδίνονταν, όπως σήμερα, στο σινάφι της σόουμπιζ.

Αν ζούσε σήμερα ο γάλλος φιλόσοφος, θα διαπίστωνε ότι ναι μεν η μόδα πεθαίνει νέα αλλά κάθε τόσο ξαναγεννιέται. Ως φοίνιξ, μέσα από τις στάχτες της. Και επαναλαμβάνεται… Ακόμη και ένα όχι και τόσο έμπειρο μάτι μπορεί να το καταλάβει παρακολουθώντας (το Ιντερνετ μας έχει κάνει τζετ σέτερ με παντόφλες) τις επιδείξεις από την Εβδομάδα Μόδας Υψηλής Ραπτικής Φθινόπωρο – Χειμώνας 2013-14 στο Παρίσι που ξεκίνησε την περασμένη Κυριακή και τελείωσε χθες Παρασκευή.

Αμήχανοι οι ντιζάινερ μπροστά σε έναν κόσμο που χρεοκοπεί χωρίς να φαίνεται ξεκάθαρα πού και πώς θα φτιάξει τα καινούργια του κεφάλαια, ξεφυλλίζουν τα άλμπουμ με τις παλιές τους φωτογραφίες. Στον οίκο Versace θυμούνται το φόρεμα με τις παραμάνες που φορούσε η Λιζ Χάρλεϊ το 1994 και επαναπροσδιορίζουν την ευτελισμένη αξία του γυμνού. Η Ντονατέλα βγάζει στην πασαρέλα τη Ναόμι, που στα 43 της χρόνια είναι μεν εκθαμβωτική αλλά μοιάζει λίγο σαν τεθλιμμένη συγγενής της απατηλής λάμψης της ματαιοδοξίας που μόλις κηδέψαμε.

Ο Γκοτιέ ξαναβγάζει φτερά και πούπουλα, αποθεώνει το άνιμαλ πριντ σε έντονους χρωματικούς συνδυασμούς, το αποτυπώνει ακόμη και σε παλτό από φτερά. «Σαν διασταύρωση κότας με λεοπάρδαλη», όπως λέει ο ίδιος. Και ο Αρμάνι θυμάται τα μπλου τσιπ του, τις σταθερές αξίες των ελαφρά τονισμένων ώμων, των χυτών μαντό και σακακιών και εκείνες τις αποχρώσεις τις «ανάμεσα». Οπως το γκρεζ, αυτόν τον φευγαλέο τόνο λίγο πριν το γκρι γίνει μπεζ.

Και ο Λάγκερφελντ, παρουσιάζοντας τη συλλογή τού οίκου Chanel  στο Γκραν Παλέ, βάζει με τον δικό του τρόπο τα πράγματα στη θέση τους. «Είμαστε ανάμεσα σε έναν παλιό και έναν καινούργιο κόσμο. Η μόδα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να ταξιδεύει ανάμεσα στους δύο». Θέλοντας να συμβολίσει αυτό ακριβώς, δείχνει φούστα σε γραμμή Α που φοριέται πάνω από μια άλλη. «Η πάνω πηγαίνει ελαφρώς προς τη μία πλευρά, η κάτω προς την άλλη. Ενα ρούχο στην τιμή των δύο». Η… ανατροπή φοράει Chanel.