«Θα μας στείλετε 7.000 μπουζούκια;»

Το μπουζούκι εξαγώγιμο είδος; Κι όμως. Παραθέτουμε μάλιστα ένα στοιχείο: στα τέλη της δεκαετίας του ’60 παραγγέλθηκαν συνολικά μόνο από έναν οργανοποιό και συγκεκριμένα τον Κυριάκο Μουρατίδη 7.000 μπουζούκια για τις Ηνωμένες Πολιτείες!

Βρισκόμασταν τότε βέβαια στον απόηχο δύο διεθνών βραβευμένων κινηματογραφικών επιτυχιών: Του «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου ακούγεται το κλασικό θέμα του Μίκη Θεοδωράκη με σολίστες τους Λάκη Καρνέζη και Κώστα Παπαδόπουλο. Και του «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν, με τα περίφημα «Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι (σολίστας ο Γιώργος Ζαμπέτας).

Η «απογείωση» του εθνικού λαϊκού μας οργάνου – που δεν γλίτωσε βέβαια και το τουριστικό πρόσημο – ήταν γεγονός. Οι σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του θα συνοψιστούν στην εκδήλωση «Το μπουζούκι στο Παρίσι» απόψε στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη στην Πλάκα.

«Το μπουζούκι υπήρξε το δημοφιλέστερο όργανο από το 1930 μέχρι και το 2000. Κυριάρχησε στο λαϊκό, στο ελαφρολαϊκό αλλά και στο λεγόμενο έντεχνο. Συμβολικά και πρακτικά ταυτίστηκε με το τραγούδι μας και θα κάνουμε μια αναδρομή στα σπουδαιότερα παιξίματα στην ιστορία», εξηγεί ο δημοσιογράφος και ερευνητής Γιώργος Ι. Κοντογιάννης που θα προλογίσει την εκδήλωση.

Σήμερα η εναπομείνασα δισκογραφία έχει εκτοπίσει το μπουζούκι ως κυρίαρχο όργανο, που κακώς έχει ταυτιστεί με την εμπορική πτέρυγα του νεότερου ελαφρολαϊκού. Κι αυτό αφού στη χώρα μας έχουν γραφτεί λαμπρές σελίδες με το όργανο από την εποχή που «Το Μινόρε του Τεκέ» με τον Τζακ Γρηγορίου ή Ιωάννη Χαλικιά το 1932 ανοίγει τον δρόμο – βεβαίως έχουν προηγηθεί άλλες ηχογραφήσεις με μπουζούκι από τον Μανόλη Καραπιπέρη και άλλους. Από εκεί όμως το μπουζούκι ταξιδεύει στο πιο ευρύ μουσικό κοινό της εποχής, ακολουθεί ο Μάρκος Βαμβακάρης και λίγο μετά ο Βασίλης Τσιτσάνης. «Ο Μάρκος μάς έμαθε το μπουζούκι και ο Τσιτσάνης πώς να παίζουμε», συνήθιζε να λέει ο μεγάλος Μανώλης Χιώτης.