Οι «τσαλακωμένοι» και οι ξεκούραστοι

Ο ήλιος έχει ανατείλει. Η Πειραιώς δεν έχει κίνηση και μέσα, οι αγώνας θεατών και ηθοποιών συνεχίζεται, ενώ πυκνή προσέλευση κόσμου σημειώνεται στις 12 το μεσημέρι. Οι καφέδες πάνε και έρχονται όπως και τα πρώτα σχόλια για τον θεατρικό μαραθώνιο: «Κοιμήθηκα μόνο ένα τέταρτο από την υπερένταση. Οταν παρουσιάζεται η λούπα με τον μαυροπίνακα, ξεκουράζομαι λίγο. Είναι μια εμπειρία για μένα», λέει η Μύριαμ Δημητροπούλου, καθισμένη πάνω στο σλίπινγκ μπαγκ της στον πάνω διάδρομο της αίθουσας.

Ο Στέλιος, φοιτητής δραματικής σχολής, μου τονίζει πως ήπιε μερικά Red Bull για να κρατηθεί και συμπληρώνει πως του αρέσει πολύ, αφού ο Κακλέας «έχει πιάσει το μπεκετικό σύμπαν».

15.00 Η Ελευθερία Νίκη Μιχαλά είναι θεατρολόγος και στο προαύλιο διαβάζει αποσπάσματα από τη νουβέλα «Μερσιέ και Καμιέ» που στη σκηνή συνεχίζει να ζωντανεύει δραματουργικά: «Ο Κακλέας έχει εντάξει και κομμάτια από όλα τα έργα του Μπέκετ. Μιλάμε για ρεσιτάλ. Δεν έχει κρατήσει αυτούσιο το αρχικό κείμενο της νουβέλας, αλλά τι να τις κάνουμε τις λέξεις; Το πνεύμα του Μπέκετ έχει την ουσία», σημειώνει.

Οι εθελοντές της συλλογικής κουζίνας σερβίρουν φασολάκια και καγιανά και μακαρόνια, κόσμος μπαίνει και βγαίνει (από την είσοδο του γκαράζ τώρα). «Πήγαινε να αλλάξεις την Εύη για να πάει τουαλέτα», λέει ο υπάλληλος – ταξιθέτης στη συνάδελφό του. Βιώνουν κι αυτοί τον δικό τους μαραθώνιο.

18.00 Ο κόσμος πυκνώνει, τα φαγητά πάνε κι έρχονται, ηθοποιοί γνωστοί και πολλοί φοιτητές συγκροτούν τώρα τον βασικό πυρήνα μέχρι τις 9 που η αίθουσα γεμίζει και οι ηθοποιοί ετοιμάζονται (χλωμοί πια μπορώ να διακρίνω) για την τελική ευθεία. Ενας πυρήνας δεκαπέντε ανθρώπων έχουν καταφέρει να μείνουν εδώ για πάνω από είκοσι ώρες και τα τσαλακωμένα τους ρούχα από τον ύπνο σε σκαλιά, σλίπινγκ μπαγκ και καρέκλες δεν έχουν σχέση με τα προσεγμένα φορέματα και ενδύματα των θεατών που μόλις έχουν αρχίσει και καταφτάνουν και παίρνουν θέσεις στην αίθουσα.

24.00 Με μια απόλυτα πειθαρχημένη δομή, έχουν ολοκληρωθεί 24 ώρες θεατρικής δράσης χωρίς διαλείμματα. Ο ίδιος ο Γιάννης Κακλέας διαβάζει τα τελευταία λόγια του κειμένου και καταλήγει: «Κυρίες και κύριοι η ώρα είναι 12. Τα καταφέραμε». Κατεβαίνει, πετάει τα παπούτσια του και μαζί με τους ηθοποιούς υποκλίνονται μπροστά σε δακρυσμένα μάτια θεατών και ίσως υπό το πιο παρατεταμένο χειροκρότημα που έχει ακουστεί τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.