«Μαραθώνιοι» επι σκηνής
Η αινιγματική αφίσα για την 24ωρη παράσταση - πρόκληση για ηθοποιούς και θεατές του σπανίως θεατροποιημένου μυθιστορήματος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το εγχείρημα του Γιάννη Κακλέα δεν είναι πρωτόγνωρο για το κοινό, αφού μαραθώνιες παραστάσεις (αμιγώς θεατρικές) είχαμε την ευκαιρία και παλαιότερα να απολαύσουμε κάτω από το διαφορετικό πρίσμα του εκάστοτε σκηνοθέτη και για το κάθε φορά ξεχωριστό έργο που είχε επιλέξει.
1985: «Ορέστεια» του Πέτερ Στάιν από τη Σαουμπίνε, στο Νταμάρι της Πετρούπολης (8 ώρες). Με αυτό το μαραθώνιο έργο συστήθηκε ο γερμανός σκηνοθέτης στο ελληνικό κοινό, στο πλαίσιο του εορτασμού της Αθήνας ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης και με τις φροντίδες της Μελίνας Μερκούρη. Οι ελάχιστες αποχωρήσεις θεατών δεν έδειξαν να είναι αρκετές για να χαθεί το στοίχημα της πρώτης φοράς που δοκιμάστηκε η αντοχή των τότε αθηναίων θεατρόφιλων.
1985 (Σεπτέμβριος): «Μαχαμπαράτα» του Πίτερ Μπρουκ («έσπασε» σε τρεις τρίωρες παραστάσεις τριών ημερών, στο Θέατρο Πέτρας). Εμβληματική παράσταση, δραματοποιημένο (θριαμβευτικά) το μεγαλύτερο ινδικό έπος, εμπειρία για όσους το είδαν τότε.
1995: «Ορέστεια» του Στάιν με το Θέατρο του Ρωσικού Στρατού, Επίδαυρος (ελαφρώς συμπυκνωμένη εκδοχή εννέα ωρών), Φεστιβάλ Αθηνών. Οι καφέδες, τα τσιγάρα και τα ελαφρά σνακ επιτρέπονταν σε μια παράσταση που απόλαυσαν 1.500 θεατές
2006: «Τελευταίο καραβάνσαραϊ» της Αριάν Μνουσκίν, Φεστιβάλ Αθηνών (7 ώρες) στο Κλειστό Ολυμπιακό Γυμναστήριο του Φαλήρου. Οι 400 συνεντεύξεις της κολεκτίβας της με πρόσφυγες από καταυλισμούς της Ασίας και της Αφρικής μετουσιώθηκαν σε μια μεγάλη θεατρική πράξη.
2001: «Ορέστεια» του Γιάννη Κόκκου (3 ώρες). Η επιστροφή του σκηνογράφου και σκηνοθέτη Γιάννη Κόκκου στην Ελλάδα συνδέθηκε με την περίφημη τριλογία του Αισχύλου.
2007: «Οι εφήμεροι» της Αριάν Μνουσκίν, Φεστιβάλ Αθηνών, Κλειστό Ολυμπιακό Γυμναστήριο Φαλήρου (8 ώρες). Η μεγάλη κυρία του ευρωπαϊκού θεάτρου με την κολεκτίβα της και δύο αντικριστές ξύλινες κερκίδες για το κοινό – που πάντως τότε ένα κομμάτι του δήλωσε πως κουράστηκε.
2007: «Ηλίθιος» του Στάθη Λιβαθινού (6 ώρες), Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου που επαναλήφθηκε την περασμένη σεζόν στο Ακροπόλ. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων χρόνων πάνω στο εμβληματικό έργο του Ντοστογιέφσκι.
2010: «Δαιμονισμένοι» του Πέτερ Στάιν, Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260 (12 ώρες). 950 σελίδες του ρώσου κορυφαίου λογοτέχνη. Το πρόγραμμα έδινε τα ιλιγγιώδη στοιχεία της παράστασης που μετρούσε 25.000 χιλιόμετρα, 350 θεατρικές ώρες στην τότε παγκόσμια τουρνέ της και τελικά καθήλωσε ένα ετερόκλητο κοινό στην Πειραιώς τής (ακόμη προ κρίσης) Αθήνας.
2011: «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» της Αριάν Μνουσκίν, Φεστιβάλ Αθηνών, εκθεσιακό κέντρο Metropolitan Expo (4 ώρες). Το Θέατρο του Ηλιου και η «ψυχή» του, η Μνουσκίν, παρουσίασε ένα φιλόδοξο και βαθιά πολιτικό εγχείρημα 225 λεπτών στον απόηχο μιας επεισοδιακής ημέρας γενικής απεργίας, χημικών, επεισοδίων και συλλήψεων για την πρώιμη μνημονιακή εποχή.
2013 (παίχτηκε από 4 έως 8 Ιουνίου): «Ιλιάδα» του Ομήρου σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260 (5 ώρες).
Google news
