Είδαμε την παράσταση της Μαγκί Μαρέν

Τα φώτα σβήνουν. Η αίθουσα πλημμυρίζει από σκοτάδι. Βαθύ. Και έναν ήχο εκκωφαντικό. Δεν ξέρεις αν είναι ενοχλητικός ήχος – από κινητήρα ενός αεροπλάνου; – ή τρομακτικός. Τα φώτα ανάβουν ξανά. Για λίγα δευτερόλεπτα, που μοιάζουν όμως με μια στιγμή.

Μια γυναίκα αποκοιμισμένη σε μια καρέκλα. Βαθύ σκοτάδι ξανά. Μια άλλη γυναίκα κοιτάζει με νοσταλγία  – ή απελπισία; – μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Δυο άντρες παίζουν ζάρια. Μια πόρνη ψαρεύει έναν πελάτη. Δυο κορίτσια διαλέγουν κραγιόν, δοκιμάζουν καινούργια φορέματα, ξετυλίγουν τις παιδικές τους κούκλες από τη ζελατίνα του χρόνου. Θραύσματα – πέτρες, μετεωρίτες ή μήπως μαρμάρινα κατάλοιπα ενός ένδοξου παρελθόντος που διαλύθηκε – καταλήγουν κάθε τόσο με πάταγο στη σκηνή. Και δυο γείτονες μοιράζονται τον καφέ τους από το παράθυρο.

Είναι τα «Νυχτερινά». Οχι του Σοπέν. Η παραγωγή που παρουσίασε η ομάδα χορού της Μαγκί Μαρέν στο Φεστιβάλ Αθηνών. Χωρίς πιάνο. Χωρίς ούτε μια νότα. Χωρίς όμως και μια χορευτική κίνηση. Με ελάχιστα σκηνικά. Μια παράσταση που έμοιαζε περισσότερο με φωτογραφική έκθεση, με εναλλαγή μικρών σκηνών κάποιας ημιτελούς ταινίας παρά με χορευτική παράσταση.

Ούτε κιχ δεν ακουγόταν στην αίθουσα. Σχεδόν δεν κουνιόταν κανείς από τους θεατές κατά την ατμοσφαιρική εναλλαγή των θεματικών καρέ. Εκεί που οι έξι χορευτές επί 65 λεπτά – ανάμεσά τους και η Ελληνίδα Δάφνη Κουτσαφτή – μιλούσαν από ελληνικά και ισπανικά έως γερμανικά και αραβικά. Εγραφαν σε μαυροπίνακες και κοίταζαν διαλυμένους χάρτες της Ευρώπης, στέλνοντας τα δικά τους πολιτικά μηνύματα. Αφησαν τα αποτυπώματα των χεριών τους πάνω σε τοίχους. Και δημιουργούσαν τελικά τη δική τους – θραυσματική εικόνα – για την Ευρώπη και για τον κόσμο του σήμερα, που διαλύει το παρελθόν του, ζει ένα πολυπολιτισμικό παρόν και προσπαθεί να επιβιώσει με μνήμες που τον πληγώνουν μέσα από μια καθημερινότητα που ταράσσεται από αλλαγές, από τη συνύπαρξη με τους μετανάστες που κουβαλούν τις δικές τους αναμνήσεις. Μπορεί να μην ήταν μια αμιγώς χορευτική παράσταση αυτό που σχεδίασε η Μαγκί Μαρέν με τον Ντενός Μαριότ, αλλά ήταν σίγουρα μια επίκαιρη ματιά στα σκοτεινά – νυχτερινά – σημεία της Ευρώπης του 21ου αιώνα.