Μήνιν άειδε θεά

Η πεντάωρη παράσταση του Στάθη Λιβαθινού για την «Ιλιάδα» (φωτογραφία), να μου το θυμηθείτε, θα κάνει μεγάλη επιτυχία. Γιατί ήταν απλή, χειροποίητη, με χιούμορ, χωρίς ρίσκο και με ωραίες σκηνοθετικές λύσεις στα σημεία της αμιγώς θεατρικής πρόζας. Μακάρι αυτά να ήταν πολύ περισσότερα, το θέμα μου όμως δεν είναι εκεί. Οπως και στην «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον, έτσι κι εδώ η μεγάλη μου ένσταση είναι το φως. Δεν προσπαθώ να διερμηνεύσω τις προθέσεις του Ομήρου, ο οποίος εξάλλου ήταν τυφλός, μου φαίνεται όμως αδιανόητο οι δυο κατεξοχήν μεσογειακοί μύθοι, στη θεατρική τους διαχείριση, να αγνοούν αυτή την παράμετρο. Ο Μπομπ Γουίλσον φώτισε την «Οδύσσεια» κατάμουτρα δίνοντας φωτιστική υφή τύπου view master. Ο Στάθης Λιβαθινός, πάλι, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Τύλιξε τον ομηρικό κόσμο στο χρώμα της χλαίνης και στην μουντάδα του πολέμου των χαρακωμάτων. Πουρκουά; Δεν αναπολώ την απαστράπτουσα χλαμύδα, νομίζω όμως ότι το «Game of Thrones» μας έχει κάνει μεγάλη ζημιά.