Ωτοβλεψίες

Για δες καιρό που διάλεξε να ολοκληρωθεί  το Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (μεγάλη φωτογραφία). Πάνω που το δημόσιο ταμείο είναι μείον και οι δεσμεύσεις του Μνημονίου απαγορεύουν διά ροπάλου τη δημιουργία Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Χωρίς θεσμικό πλαίσιο και με μηδαμινό προϋπολογισμό για τα δυσθεώρητα λειτουργικά του έξοδα, το πανέμορφο κτίριο στη δυτική όχθη του ποταμού Νέδοντα κινδυνεύει να συναντήσει τη μοίρα των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Εστω κι έτσι η πόλη δείχνει πάντως αποφασισμένη να μην το αφήσει να αραχνιάσει και να καταντήσει χώρος για συναυλιακές ή άλλες αρπαχτές. Η δημοτική Αρχή και το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού υπόσχονται να το ανοίξουν ειδικά για την περίσταση και να φιλοξενήσουν εκεί ορισμένες εκδηλώσεις του φεστιβάλ που αρχίζει στις 18 Ιουλίου. Και μετά, και μετά; Οι Καλαματιανοί είναι αισιόδοξοι αφού υπολογίζουν στην αμέριστη τεχνική υποστήριξη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, σε μια προγραμματική σύμβαση με το υπουργείο που βρίσκεται στα σκαριά και στο πολυμήχανο του χαρακτήρα τους. Μακάρι. 

Πότε με το ένα και πότε με το άλλο, ο απόηχος από την αλλαγή φρουράς στο Εθνικό Θέατρο δεν φαίνεται ότι θα κοπάσει εύκολα. Ο Γιάννης Χουβαρδάς όμως έχει ήδη ακουμπήσει την καλλιτεχνική οικοσκευή του στο θέατρο Πορεία του Δημήτρη Τάρλοου, εκεί όπου γύρω στα Χριστούγεννα θα ανεβάσει σε συμπαραγωγή με τη θεατρική εταιρεία του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου τις «Παραλλαγές θανάτου» του Jon Fosse. Οι πιο τακτικοί θεατές θα θυμούνται ίσως ότι στην εποχή του Αμόρε ο Γιάννης Χουβαρδάς είχε κι άλλο ένα ωραίο σκηνοθετικό συναπάντημα με τον μεγάλο Νορβηγό που τορπίλισε τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δραματουργία. Κατά τα άλλα, ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου σχεδιάζει τη δεύτερη, μέσα στην ίδια χρονιά, ευρωπαϊκή του περιπέτεια. Μετά τη «Μαρκησία του Ο.» του Ferdinand Bruckner που ανέβασε τον χειμώνα στη Βιέννη αποκομίζοντας διθυραμβικές κριτικές από τον αυστριακό Τύπο, ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει σε δύο γερμανικά θέατρα τους «Αρουραίους» του Χάουπτμαν και τον «Γλάρο» του Τσέχοφ. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα.  

Με τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις που άφησε πίσω της η προηγούμενη διοίκηση προτίθεται να κλείσει τη μαύρη τρύπα του ρεπερτορίου του ο νέος διευθυντής του Εθνικού, Σωτήρης Χατζάκης. Σοφή και άκρως λειτουργική η απόφαση να επαναληφθούν τον χειμώνα η «Γκόλφω» και το «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Μακάρι να παιχτούν ξανά και οι «Θεατές» του Μάριου Ποντίκα που τόσο άχαρα στριμώχτηκαν στα τελειώματα της σεζόν καθώς και το «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού στην εξαιρετική θεατρική μεταφορά του από την Εφη Θεοδώρου (φωτογραφία) που και αυτό υπέστη τις συνέπειες από τη χρονική αυστηρότητα του προγραμματισμού. Δεν είναι λύσεις ανάγκης, είναι χρέος σε σημαντικές παραστάσεις που δεν ολοκλήρωσαν τη συνάντησή τους με το κοινό.

Λένε, όχι πάντοτε άδικα, ότι το δημοσιογραφικό κείμενο είναι «ποδαρογράφημα» και ότι οι συνεντεύξεις είναι απλή υπόθεση δεξιότητος αποκτηθείσης εν τω στρατεύματι. Θα αντεπιτεθώ  με ένα βιβλίο τετρακοσίων σελίδων από τις εκδόσεις Πόλις. Οι συνεντεύξεις που πήρε η Μαριλένα Αστραπέλου για το «ΒΗΜΑgazino» δεν αποκαθιστούν απλώς τη χαμένη τιμή του επαγγέλματος αλλά είναι από μόνες τους ένα πραγματικό λουτρό πολιτισμού. Τις διάβασα και τις είκοσι οκτώ κάνοντας την αρχή με Ορχάν Παμούκ και Φίλιπ Ροθ και Ντόρις Λέσινγκ και Διονύση Φωτόπουλο. Γιατί κάθε γενιά έχει και τις προτιμήσεις της, όπως και τις δημοσιογραφικές ταλεντάρες που της αναλογούν, ευτυχώς!