«Να πει κανείς ή να μην πει;»

Είναι το σημαντικότερο ερώτημα που υπάρχει, αλλά και το «να πει κανείς ή να μην πει» είναι εξίσου ζωτικής σημασίας. Αυτή η μικρή αγγλική λέξη, το «λέω», μπορεί να σημαίνει όχι μόνο να αφηγηθώ, αλλά και να κατανοήσω, να αντιληφθώ, να διακρίνω. Κρύβει έναν υπαινιγμό σοφίας. Ολοι γνωρίζουμε καταστάσεις στη ζωή όπου το να πεις ή να μην πεις κάτι μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνο και καταστροφικό. Είμαστε πλάσματα που μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους για διάφορα πράγματα, αν και μερικές φορές θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να το κάνουμε. Τα μυθιστορήματά μου συχνά έχουν σχέση με κάποια δύσκολη αφήγηση. Τελικά, η μυθοπλασία, για μένα έχει να κάνει με την ουσία της ίδιας της ζωής. Και προσπαθώ να της δώσω όλο τον χαρακτήρα του επείγοντος, όλη την οικειότητα και την ανθρώπινη ευθύνη που νιώθουμε όταν κοιτάζουμε κάποιον στα μάτια και του λέμε «υπάρχει κάτι που πρέπει να σου πω». Ολοι έχουμε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση και γνωρίζουμε ότι από τη στιγμή που έχουν λεχθεί αυτά τα λόγια, δεν υπάρχει γυρισμός. Εκείνη τη στιγμή, όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι την τέχνη της αφήγησης.