Πώς το νησάκι έγινε θέρετρο

Επειτα από χρόνια στη λήθη, ο Σκορπιός με την αλλαγή στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς μονοπωλεί και πάλι τη δημοσιότητα. Τηλεοπτικά συνεργεία αποβιβάστηκαν στο Νυδρί αυτές τις ημέρες μετρώντας αντιδράσεις, αναζητώντας σημάδια επισκεπτών, κυνηγώντας φήμες για κατεστραμμένα έπιπλα και συνεργεία που δουλεύουν πυρετωδώς. Παρότι απομακρύνθηκαν σίδερα και μπάζα την περασμένη Δευτέρα, στον Σκορπιό επικρατούσε όλη την εβδομάδα η ίδια γνώριμη ησυχία των τελευταίων ετών. Προστατευμένα από τις πυκνές φυλλωσιές, τα οικήματα του νησιού κρατούν ακόμη τα όποια μυστικά τους. Και οι ντόπιοι παραμένουν δύσπιστοι στο άκουσμα ότι άλλαξε χέρια η ιδιοκτησία.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγόρασε τον Σκορπιό 3 εκατ. δραχμές το 1963. Από το 1959 ενδιαφερόταν, σύμφωνα με τους Νυδριώτες, για την αγορά κάποιας νησίδας στο σύμπλεγμα των Πριγκιπονήσων. Ο Νίκος Κομινάτος, ιδιοκτήτης ταβέρνας στο Νυδρί, λέει ότι ο Ωνάσης έβαλε αρχικά στο μάτι τη νήσο Μαδουρή. Ο εφοπλιστής έδωσε στον Ν. Κομινάτο μια λευκή επιταγή για να την παραδώσει στους ιδιοκτήτες, την οικογένεια Βαλαωρίτη. «Πες τους να γράψουν ό,τι ποσό θέλουν», του είπε. Εκείνοι όμως απέρριψαν την πρόταση.

 Οταν ο Ωνάσης απέκτησε τον Σκορπιό το νησί στερούνταν υποδομών. Μόνο μια παλιά κατοικία υπήρχε εκεί. Με τον καιρό ο τόπος μεταμορφώθηκε. Στρώθηκε άσφαλτος συνολικού μήκους επτά χιλιομέτρων. Φυτεύτηκαν περίπου 3.000 δένδρα (εκτιμάται ότι υπάρχουν στο νησί πάνω από 200 ποικιλίες δένδρων από Ελλάδα και εξωτερικό).

Οι επεμβάσεις όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Αποψιλώθηκε ένας λόφος για τη δημιουργία ελικοδρομίου. Χτίστηκαν μαρίνες, ταβέρνες, κατοικίες για το εργατικό προσωπικό. Χρειάστηκαν πέντε γεωτρήσεις στο Μεγανήσι για να τροφοδοτήσουν τον Σκορπιό με νερό. Αργότερα το νησί απέκτησε και δικό του σύστημα αφαλάτωσης, οι σωλήνες του οποίου είναι ορατοί αν κάνεις τον περίπλου. Κάποτε είχε άλογα και παγόνια. Σήμερα, αν και ξεχασμένο, παραμένει ενεργειακά αυτόνομο. «Μια επένδυση έτοιμη, φτιαγμένη, για όποιον έρθει εδώ», παρατηρούν οι ντόπιοι.

Το προσωπικό του νησιού δεν έπεφτε κάτω από τους 100 εργαζομένους για πολλά χρόνια. Το 2000 συνταξιοδοτήθηκε από εκεί ο Γιώργος Χατζηδάκης, μαζί με άλλους τέσσερις συναδέλφους του. Πίσω τους είχαν αφήσει τότε 35 άτομα. Αργότερα μειώθηκαν και αυτοί. Σήμερα είναι 14. «Από εκεί παίρνουν σύνταξη πάνω από 150 ηλικιωμένοι», λέει ο ιδιοκτήτης τουριστικών σκαφών Κώστας Κτενάς. «Ο Ωνάσης ήρθε στη Λευκάδα την εποχή της μετανάστευσης. Τότε που ο κόσμος αναζητούσε δουλειά στο εξωτερικό. Με τον ερχομό του όμως οι ντόπιοι έμειναν, ο τόπος αξιοποιήθηκε», προσθέτει. Σήμερα γίνονται κατά καιρούς από τους εναπομείναντες εργάτες καθαρισμοί των κήπων, αλλά δεν υπάρχει ο οργασμός εργασιών του παρελθόντος.