Εφιάλτης η πρωτοβάθμια φροντίδα για όσους έχουν χρόνια νοσήματα

«Η πρωτοβάθμια φροντίδα για εμάς που έχουμε χρόνια νοσήματα και δεν ζούμε στην Αθήνα έχει μετατραπεί σε εφιάλτη», λέει η Κατερίνα Κουτσογιάννη, η οποία πάσχει από ρευματοειδή αρθρίτιδα εδώ και 25 χρόνια και είναι πρόεδρος του Συλλόγου Ρευματοπαθών Κρήτης.

«Τα φάρμακά μας είναι στη λίστα με τα ακριβά φάρμακα και κανένα νοσοκομείο στην Κρήτη δεν μπορεί να τα διαθέσει, για λόγους προϋπολογισμού, όπως μας έχουν εξηγήσει. Ετσι, για να πάρω το φάρμακό μου θα πρέπει πάω στο νοσοκομείο, να πάρω τη συνταγή, να πάω στο φαρμακείο του νοσοκομείου όπου θα μου βάλουν τη σφραγίδα “στερείται”. Ακολούθως θα πρέπει να κάνω 6 χιλιόμετρα χωρίς συγκοινωνία (με ταξί) για να πάρω το φάρμακο από το φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ. Μετά επιστρέφω στο νοσοκομείο για να μου χορηγήσουν με ένεση τη θεραπεία», εξηγεί.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με αυτή τη νόσο έχουν και κινητικά προβλήματα, υποστηρίζει. Επίσης, υπάρχουν καθυστερήσεις, κάτι που προκαλεί αρνητική κατάσταση για την εξέλιξη της νόσου. «Αν δεν το πάρεις στην ώρα του έχεις πρόβλημα», λέει η κ. Κουτσογιάννη.  

Εκτός από την επαρχία, υπάρχουν προβλήματα με τα φάρμακα και σε νοσοκομεία της Αθήνας, ακόμη δε και σε φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ δεν έχουν πάντοτε τα απαραίτητα φάρμακα. Ο Αργύρης Δαδόπουλος που πάσχει από χρόνια μυελογενή λευχαιμία, μας είπε: «Τον Οκτώβριο παραλίγο να πάθω κάτι χειρότερο, από την αγωνία μου όταν έμαθα ότι ύστερα από τέσσερα χρόνια το φάρμακό μου έχει έλλειψη από το κεντρικό φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ στην Ομόνοια. Ακολούθησαν αρκετές ημέρες αγωνίας, έπρεπε να μιλήσω εγώ ο ίδιος με τη φαρμακευτική εταιρεία και να ξαναπάρω βεβαίωση από το νοσοκομείο μου για να μου δώσουν το φάρμακο. Και αυτό, για ένα μήνα μόνο. Εάν θέλω να φύγω για δύο μήνες στο νησί μου δεν μπορώ, διότι δεν θα έχω φάρμακα».