«Το Νιούαρκ είναι η δική μου Στοκχόλμη»

Σε έρευνα που δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο μήνα στο περιοδικό «Νιου Γιορκ», το 77% των ερωτηθέντων συγγραφέων και κριτικών – μεταξύ των οποίων ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Μπρετ Ιστον Ελις και ο Τζόναθαν Λέθεμ – αναγνωρίζει τον Φίλιπ Ροθ ως τον μεγαλύτερο εν ζωή αμερικανό συγγραφέα, ενώ το 97% θεωρεί σκανδαλώδες το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει τιμηθεί με το Νομπέλ, ένα από τα ελάχιστα λογοτεχνικά βραβεία που δεν του έχει απονεμηθεί. Ομως, ο ίδιος ο Ροθ φαίνεται πως έχει διαφορετική άποψη. Συνομιλώντας πριν από μερικά χρόνια με τον συγγραφέα – θυμάται και αναφέρει σε πρόσφατο άρθρο της στη «Ρεπούμπλικα» η Λίβια Μανέρα, δημοσιογράφος και μια εκ των συντελεστών του ντοκιμαντέρ «Philip Roth Unmasked» (προβλήθηκε στο δημόσιο δίκτυο PBS την ημέρα των γενεθλίων του) -, ο Ροθ της εκμυστηρεύτηκε πως στην πραγματικότητα το έχει κερδίσει και αυτό. Μόλις μία εβδομάδα μετά την απονομή του ίδιου βραβείου στον Χάρολντ Πίντερ, τον Οκτώβριο του 2005, ο Ροθ τηλεφώνησε στην ιταλίδα φίλη και συνεργάτιδά του και όντας εξαιρετικά ενθουσιασμένος της είπε πως είχε μόλις επιστρέψει από μια τελετή κατά την οποία η πόλη του, το Νιούαρκ, τον τίμησε δίνοντας το όνομά του στον δρόμο όπου μεγάλωσε. Ο αφροαμερικανός δήμαρχος είχε γεμίσει το αυτοκίνητό του με αλκοολούχα ποτά και τα απαραίτητα πλαστικά ποτήρια και είχε προσκαλέσει γύρω στους πενήντα ηλικιωμένους – επίσης Αφροαμερικανούς – φανατικούς οπαδούς του συγγραφέα. Ολοι μαζί ήπιαν και μέθυσαν και γιόρτασαν για να τιμήσουν τον άνθρωπο που μετέτρεψε αυτήν την άσημη πόλη του Νιου Τζέρσι σε βασικό σκηνικό των διάσημων μυθιστορημάτων του. Η Μανέρα τον ρώτησε αν εκφώνησε κάποιον λόγο και ο Ροθ απάντησε συγκινημένος: «Ασφαλώς, το Νιούαρκ σήμερα είναι η δική μου Στοκχόλμη και αυτή η πινακίδα είναι το δικό μου βραβείο». Ταπεινά συναισθήματα ενός μεγάλου συγγραφέα.