Οι τιμές των προϊόντων

Το προηγούμενο Σάββατο πήγα στη λαϊκή της περιοχής. Με έκπληξη είδα ότι η τιμή της πατάτας ήταν διπλάσια εκείνης που ήξερα λίγο πριν οι παραγωγοί αρχίσουν να μοιράζουν σε τιμή παραγωγού το βρώσιμο αυτό είδος, το οποίο πάντα αφθονούσε και κατ’ αυτούς τότε σάπιζε στις αποθήκες τους, επειδή οι μεσάζοντες, λέει, τους το ζητούσαν σε τιμή κάτω του κόστους παραγωγής.

Μπορεί αυτό που θα υποθέσω να μην είναι έτσι, αλλά από ό,τι φαίνεται το μοίρασμα πατάτας ήταν ένας πολύ έξυπνος τρόπος μελλοντικού διπλασιασμού της τιμής της. Δηλαδή οι μέλλοντες αγοραστές να πληρώνουν την απλοχεριά των παραγωγών για πάντα και στο τριπλάσιο. Αρκετά έξυπνο, αρκετά αμυντικό, αλλά όχι οπωσδήποτε πρωτότυπο.

Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, οσάκις υπάρχει υπερπαραγωγή καφέ, το περίσσευμα τίθεται στην πυρά όπως οι μάγισσες τον Μεσαίωνα, καίγεται ώστε η τιμή να παραμένει διεθνώς υψηλή. Η περίπτωση της πατάτας όμως δεν είναι περίπτωση καφέ. Το κόλπο, η άμυνα, στρέφεται κατά εκείνων των φουκαράδων που δεν διαθέτουν χρήμα. Εκείνων που ένα αυγό, μια πατάτα και λίγο ψωμί καταλαγιάζουν τη χρόνια πείνα τους.

Ορισμένα βασικά τρόφιμα σαν τα τρία προηγούμενα θα έπρεπε να έχουν μπει στη διατίμηση όπως τα φάρμακα, ως αγαθά ουσιώδη επιβίωσης της πολυπληθούς πλέον μερίδας των άπορων πολιτών που λιμοκτονούν και η πλεονεξία κάποιων παραγωγών τροφίμων και των χονδρεμπόρων δέον να τεθεί υπό έλεγχο.

Η εναλλακτική προσέγγιση είναι οι υποσιτισμένοι άνθρωποι να τεθούν υπό εθνική προστασία επιβίωσης, καθώς έχουν ήδη τεθεί τα τετράποδα και φτερωτά αγρίμια. Οπως τα πράγματα σήμερα εξελίσσονται δεν αποκλείεται ο εξ ασιτίας ομαδικός θάνατος και οι υπερήλικοι αστοί να ξαναδούν απ’ το μπαλκόνι ανατρεπόμενα φορτηγά γεμάτα τυμπανισμένα πτώματα, προοριζόμενα για ομαδικούς τάφους. Κατά την εποχή τους ήταν επί γερμανικής κατοχής. Τώρα είναι επί γερμανικής κηδεμονίας.