ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Ο επίκαιρος Μακρυγιάννης

Ευστάθιος Παπαευσταθίου

ΑΘΗΝΑ

Τον τελευταίο ιδίως καιρό ο ελληνικός λαός κατάπληκτος πληροφορείται περί των καταχρήσεων και υπεξαιρέσεων μεγάλων χρηματικών ποσών από ανώτατους δημόσιους λειτουργούς με κορύφωση τις πρόσφατες καταδίκες πρώην δημάρχου και πρώην υπουργού. Θα ήταν, ίσως, χρήσιμο να θυμηθούμε εκείνα που έγραψε σχετικώς στα απομνημονεύματά του ο Μακρυγιάννης (1799-1864).

«Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν, … Σε ‘πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμεν όλες. Χρωστούν εις το ταμείον δεκαοχτώ εκατομμύρια ο ένας και ο άλλος (παραθέτει ονόματα). Ο κεντρικός ταμίας ο Φίτζιος τρακόσες πενήντα του λείπουν από το ταμείον· κι ακόμα δεν κυτάχτηκαν πόσα θα λείψουν ακόμα. Το ίδιο ντογάνες κι άλλα. Τέτοιοι μπαίνουν εις τα πράματα και τέτοιους συντρόφους βάνουν».

Αυτά έγραφε ο Μακρυγιάννης πριν από 150 χρόνια. Δεν φαίνεται να έχουμε κάνει σπουδαίες προόδους έκτοτε. Ας ελπίζουμε ότι έστω και τώρα θα σκεφτούμε τους λόγους του γενναίου πατριώτη και με την επιδεικνυόμενη συμπαράσταση των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο.

Η κατήχηση
των παιδιών

Αντώνης Γεωρ. Πλυμάκης

ΧΑΝΙΑ

Μακριά από εμένα το κόμμα της Χρυσής Αυγής και η ιδεολογία της. Επειδή όμως είμαι μεγάλης ηλικίας, έχω συνηθίσει να είμαι δίκαιος. Ετσι θεωρώ απαράδεκτο, κόμμα όπως το ΚΚΕ να αναφέρεται σε «κατηχητικά» μίσους κ.λπ. όταν αυτές τις ημέρες γιορτάζει την επέτειο της ΕΠΟΝ και ομολογεί ότι το δικό της «κατηχητικό» ήταν τα Αετόπουλα, όπου συμμετείχαν παιδιά από 8 μέχρι 14 χρονών.

Και όταν οι πάλαι ποτέ πάτρωνές του από τη Σοβιετική Ενωση είχαν εντάξει στην προπαγάνδα τους ακόμη και νήπια, τα οποία παραλάβαιναν από τις οικογένειές τους και τα ανάθρεφαν αυτοί με τα ιδεώδη του ανελεύθερου και καταπιεστικού τους συστήματος. Ολοι οι άλλοι σωστά διαμαρτύρονται, όχι όμως και το ΚΚΕ.

Οι δύο Ελλάδες

Γιάννης Λευκορίτης

ΑΤΤΙΚΗ

Με το επιχείρημα πως δεν πρέπει να στρέφουμε τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, αποσιωπούμε μια τραγική πραγματικότητα: υπάρχουν δύο παράλληλες Ελλάδες με διαφορετικό κοινωνικό σύστημα και διαφορετικούς όρους ζωής.

Το Δημόσιο αποτελεί την κομμουνιστική Ελλάδα (ανεργία 0%) και ο ιδιωτικός τομέας την καπιταλιστική Ελλάδα (ανεργία 30%). Η πολιτική εξουσία έχει υπό την προστασία της τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που είναι δημιούργημά της, εξαντλώντας κάθε δυνατότητα να μη θιγεί ακόμα και στις σημερινές συνθήκες πτώχευσης.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε πως δεν πρόκειται να βάλει την υπογραφή του σε απόλυση δημοσίου υπαλλήλου, πιστεύοντας ότι κάνει ηρωική πράξη, λες και είναι εντολοδόχος του Δημοσίου και όχι του συνόλου των πολιτών, τα κοινά συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί.

Ετσι εμφανίζεται το εξωφρενικό φαινόμενο να προστατεύεται περισσότερο ο υπηρέτης του δημόσιου συμφέροντος, που είναι στη δημόσια υπηρεσία, από τον εντολέα που είναι ο ιδιωτικός παραγωγικός τομέας, ο οποίος μόνο αυτός δημιουργεί τον όποιο κοινωνικό πλούτο, την πίτα που μοιραζόμαστε όλοι.

Δεν λέω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονά μου, άλλο είναι το ζητούμενο: δεν υπάρχει τίποτα πιο διαβρωτικό στη συνοχή μιας κοινωνίας από το αίσθημα της αδικίας. Οταν δεν υπάρχει ισότητα όρων εργασίας αλλά αθέμιτος προστατευτισμός ενός τμήματος των εργαζομένων που είχε την πρόνοια, την τύχη, τη δυνατότητα ή και «ικανότητα» να «τρουπώσει» στο Δημόσιο, τότε δημιουργούνται διαφορετικά συναισθήματα συμπεριφοράς έναντι της κυβερνώσας πολιτικής τάξης, των πολιτών-υπηκόων.

Αν είχαμε υγιή οικονομία δεν θα μας απασχολούσαν τέτοια θέματα, αλλά με την εφιαλτική ανεργία που προκάλεσε η κατάρρευση του μοντέλου που υπηρέτησαν οι ανεύθυνες κυβερνήσεις  του παρελθόντος, θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί σε τέτοια ευαίσθητα θέματα.

Δεν έχω, ειλικρινά, τίποτα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων που είναι γνωστοί, φίλοι, συγγενείς. Αλλά να μην πούμε άλλα λόγια για ν’ αγαπιόμαστε. Ο γιος μου είναι 30 χρονών, πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, έχει κάνει μέχρι τώρα 5 – 6 δουλειές (ιδιωτικές βεβαίως), σήμερα είναι άνεργος με οικογένεια και στεγαστικό δάνειο που τρέχει.

Αφού οι υπεύθυνοι δεν έχουν διάθεση ανατροπών που επιβάλλουν οι καινούργιες συνθήκες, τουλάχιστον να μην κοροϊδεύουμε και να μην κοροϊδευόμαστε.

Η κρίση στην Κύπρο

Ομηρος Αλεξάνδρου

ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΛΟΓΙΣΤΗΣ – ΕΛΕΓΚΤΗΣ

Στην περίπτωση της Κύπρου, οι τροϊκανοί εξάντλησαν όλη τους την αυστηρότητα όχι μόνο γιατί θεωρούσαν ανέκαθεν την Κύπρο σαν έναν φορολογικό παράδεισο που ανταγωνιζόταν τα συμφέροντα κάποιων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά, όπως ισχυρίζονται, και γιατί γινόταν επίσης ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, κυρίως από ρώσους μεγιστάνες.

Από την άλλη, το γεγονός ότι στην περίπτωση της Ισλανδίας, για παράδειγμα, η ΕΕ προσέτρεξε να αποζημιώσει τους ξένους καταθέτες των χρεοκοπημένων ισλανδικών τραπεζών δείχνει ακόμα μία φορά ότι οι ταγοί της Ευρώπης, και όχι μόνο, χρησιμοποιούν δύο μέτρα και δύο σταθμά στην κρίση χρέους και δεν μπορούν να κρύψουν τις γεωπολιτικές τους προσεγγίσεις στην περίπτωση της Κύπρου. 

Σε ό,τι αφορά το επιχείρημα που προβάλλεται για τον υπερδιογκωμένο τραπεζικό τομέα της Κύπρου και την συστημικότητά του, θα μπορούσε κάποιος να αντιπαραβάλει το παράδειγμα της Μάλτας και του Λουξεμβούργου.

Για το επιχείρημα που προβάλλουν οι ξένοι ότι δηλαδή η Κύπρος αποτελεί φορολογικό παράδεισο (10% φόρος εισοδήματος), θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που απολαμβάνει το συγκεκριμένο φορολογικό καθεστώς. Πέραν της Κύπρου, οι φορολογικοί παράδεισοι εντός ευρωπαϊκής επικράτειας είναι πολλοί, για τους οποίους όμως δεν ιδρώνει το αυτί της «της δίκαιης ΕΕ». Αυτοί είναι η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα, το Μονακό, το Γιβραλτάρ, το Σαν Μαρίνο, η Νήσος του Μαν και άλλοι.

Τόσο η Κύπρος όσο και τα προαναφερόμενα τραπεζικά κέντρα έχουν γίνει στο παρελθόν δέκτες συστάσεων για τις πρακτικές αποδοχής καταθέσεων και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Είναι να απορεί κανείς γιατί οι Γερμανοί και οι άλλοι βόρειοι «σύμμαχοι» κυνηγούν μόνο την Κύπρο με τόση αυστηρότητα;
Τα ρωσικά κεφάλαια μπορεί μέχρις ενός σημείου να βοήθησαν την οικονομία, αλλά αυτή η ανεξέλεγκτη ροή κεφαλαίων αποδείχθηκε για την Κύπρο μπούμερανγκ γιατί δεν διοχετεύτηκαν στην πραγματική οικονομία για να προσφέρουν νέες θέσεις εργασίας και φόρους στο κράτος.

Η απόρριψη από το κυπριακό Κοινοβούλιο του κουρέματος των καταθέσεων με πομπώδεις δηλώσεις από τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, μπορεί να είναι επί της αρχής σωστή, αλλά δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει τους πολίτες του τόπου από τη σκληρή αλήθεια, ότι δηλαδή ο μεγάλος ένοχος για την πτώχευση της Κύπρου, δεν είναι οι ξένοι, είναι οι πολιτικοί μας και το τραπεζικό κατεστημένο που τους χρηματοδοτεί.

Ανεργοι μεγάλης ηλικίας και συντάξεις

Ευτυχία Βογιατζή

ΑΝΕΡΓΗ

Είμαι στα 57, έκλεισα ένα μαγαζί ύστερα από 30 χρόνια, πριν από 6 χρόνια. Δηλαδή ήμουν στα 50! Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο να με προσλάβει κανείς. Εκανα και πάλι μία προσπάθεια ιδιωτικά, δεν καρποφόρησε.

Και βέβαια πλήρωνα κανονικά το Ταμείο μου, ΟΑΕΕ. Εχω φτάσει λοιπόν σήμερα στα 57 με 35 χρόνια πληρωμένα, συν 4 παράλληλα που μου τα πετάνε, λες και δεν τα δούλεψα, λες και δεν τα πλήρωσα! Και βέβαια, κλείνοντας το μαγαζί μου είχα κάνει και «τον λογαριασμό μου», ο οποίος ανετράπη άρδην με ευθύνη άλλων!

Και το ερώτημα είναι αυτό: μήπως κάποιος θα έπρεπε να ασχοληθεί με αυτή την ομάδα ανθρώπων που είναι στην ανεργία, 50-55 ετών και παραπάνω, και θα παραμείνουν σε αυτή; Να συσταθεί κάποια «έντιμη» επιτροπή, και ανάλογα με αυτά που έχουμε πληρώσει να συνταξιοδοτηθούμε; Γιατί το ερώτημα είναι πώς θα επιβιώσουμε μέχρι τα 60-62-65-68-75-80; Αγνωστο το όριο ηλικίας, το οποίο αλλάζει συνεχώς!

Γίνεται συζήτηση για τους νέους, και καλά κάνει και γίνεται γιατί είναι το μέλλον, αλλά ο νέος, ένεκα νέος, την άκρη του θα τη βρει, θα φύγει, και πολύ καλά θα κάνει είναι η άποψή μου. Εμείς πού να πάμε; Και ίσως θα ήταν και ο μοναδικός λόγος που θα ήθελα σήμερα να ήμουν 25, για να μπορούσα να φύγω, γιατί τα υπόλοιπα λίγο «βρωμάνε» γύρω μου! Και βέβαια όχι μόνον εν Ελλάδι. Παρεκτός και το σχέδιο είναι να μας «αφανίσουν» για να μη δίνουν και συντάξεις.

Διαβάζω συνέχεια στον Τύπο για συνταξιοδοτήσεις στα 55, αλλά πάντα η συνταξιοδότηση αφορά μόνο δημοσίους υπαλλήλους. Λες και οι υπόλοιποι σε αυτή τη χώρα δεν έχουμε δουλέψει. Δεν είμαι αδαής, ξέρω σε ποια χώρα ζω, απλώς έχω θυμώσει πάρα πολύ.