Παιδιά τα κατεξοχήν θύματα του εμφυλίου στη Συρία

Ολο και περισσότερα παιδιά, κάτω των 18 ετών, στη Συρία πυροβολούνται, βασανίζονται, βιάζονται και στρατολογούνται από ομάδες ενόπλων και από τις δύο εμπόλεμες πλευρές, αναφέρει η διεθνής οργάνωση για τα παιδιά «Save the Children» σε έκθεσή της που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα.

Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως αχθοφόροι, φύλακες, πληροφοριοδότες και στρατιώτες και σε κάποιες περιπτώσεις ως ανθρώπινες ασπίδες, αναφέρει η βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση στην έκθεσή της με τίτλο «Childhood Under Fire».

Πολλά παιδιά-στρατιώτες έχουν τραυματιστεί σοβαρά και σε κάποιες περιπτώσεις έχουν μείνει ανάπηρα, σύμφωνα με την έκθεση.

Η οργάνωση εκτιμά ότι περίπου δύο εκατομμύρια παιδιά στη Συρία έχουν ανάγκη από βοήθεια και ότι ο πόλεμος που μαίνεται δύο χρόνια έχει επηρεάσει όλους τους τομείς της ζωής τους: υποσιτίζονται, κινδυνεύουν από ασθένειες, εξαναγκάζονται να παντρευτούν και τελικώς καθίστανται τα αθώα θύματα μίας αιματηρής σύγκρουσης που έχει ήδη στοιχίσει 70.000 ζωές.

Η εκπαίδευσή τους έχει διακοπεί καθώς περίπου 2.000 σχολεία έχουν είτε καταστραφεί από τις συγκρούσεις, είτε έχουν μετατραπεί σε προσωρινά καταφύγια για τους εκτοπισμένους.

Ερευνητές από την Τουρκία διαπίστωσαν ότι τρία στα τέσσερα παιδιά στη Συρία έχουν χάσει στον πόλεμο κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο.

Οπως δήλωσε ο Τζάστιν Φόρσαϊθ, επικεφαλής της οργάνωσης που εδρεύει στο Λονδίνο, τα παιδιά στη Συρία είναι ίσως τα μεγαλύτερα θύματα της ένοπλης σύγκρουσης καθώς υφίστανται «σωρευτικό ψυχικό τραυματισμό».

Ο Φόρσαϊθ αναφέρει χαρακτηριστικά περιστατικά: συνάντησε ένα 12χρονο αγόρι πρόσφυγα που είδε τον καλύτερό του φίλο να πέφτει νεκρός από μία σφαίρα στην καρδιά έξω από ένα φούρνο.

«Ο φίλος του δέχτηκε μία σφαίρα στην καρδιά. Αρχικά (ο 12χρονος) νόμιζε ότι αστειευόταν γιατί δεν υπήρχε αιμορραγία. Δεν κατάλαβαν ότι σκοτώθηκε μέχρι που του έβγαλαν το πουκάμισο».

Ο Φόρσαϊθ λέει ακόμη ότι γνώρισε ένα αγόρι που είπε ότι βρισκόταν σε ένα κελί με 150 άτομα, ανάμεσά τους 50 παιδιά.

«Τον έβγαζαν έξω καθημερινά, τον τοποθετούσαν σε ένα γιγάντιο τροχό και τον έκαιγαν με τσιγάρα. Ήταν 15 χρονών. Το τραύμα που υφίσταται ένα παιδί είναι συντριπτικό».

«Αυτός είναι ένας πόλεμος όπου οι γυναίκες και τα παιδιά είναι η μεγαλύτερη απώλεια» δήλωσε ο Φόρσαϊθ στη διάρκεια επίσκεψής του στον Λίβανο, όπου έχουν καταφύγει 340.000 Σύροι.

Η έκθεση της «Save the Children» επικαλείται νέα έρευνα που διενεργήθηκε ανάμεσα σε παιδιά πρόσφυγες από το πανεπιστήμιο Bahcesehir στην Τουρκία, η οποία διαπίστωσε ότι ένα στα τρία παιδιά έχει καταγγείλει ότι έχει υποστεί ξυλοδαρμό, το έχουν κλωτσήσει ή πυροβολήσει.

Αναφέρει ακόμη ότι τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων παιδιών απάντησαν ότι χάθηκαν με μέλη της οικογενείας τους εξαιτίας της σύγκρουσης και το ένα τρίτο ότι έχασε κάποιον στενό φίλο ή συγγενή του.

«Όλα αυτά τα παιδιά σου αφηγούνται τις ιστορίες τους σαν κάτι δεδομένο και τότε συνειδητοποιείς ότι βιώνουν πολλά επίπεδα ψυχικού τραυματισμού» λέει ο Φόρσαϊθ.

Ο εμφύλιος στη Συρία ξεκίνησε με ειρηνικές διαμαρτυρίες κατά του Μπασάρ αλ Ασαντ.

Οι δυνάμεις του άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών και συνέλαβαν χιλιάδες.

Σύντομα η επανάσταση μετατράπηκε σε εμφύλιο. Οι αντικαθεστωτικοί τώρα έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους μεγάλα τμήματα της χώρας.

Εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο ή καταφεύγοντας σε γειτονικές χώρες.

Η «Save the Children» αναφέρει ότι 80.000 άνθρωποι ζουν σε αχυρώνες, πάρκα και σπηλιές και ότι τα παιδιά αναζητούν απεγνωσμένα τροφή.

Τόσο οι κυβερνητικές δυνάμεις όσο και οι αντικαθεστωτικοί έχουν κατηγορηθεί ότι βάζουν στο στόχαστρό τους αμάχους και διαπράττουν εγκλήματα πολέμου.

Οι πρόσφυγες αναφέρουν ότι οι στρατιώτες του Άσαντ στοχεύουν σκοπίμως εναντίον των παιδιών.

Ο Φόρσαϊθ επισημαίνει ότι ο βιασμός χρησιμοποιείται ως μέθοδος τιμωρίας και προσθέτει ότι δεν καταγγέλλεται συχνά, καθώς πρόκειται για «λεπτό ζήτημα», ειδικά στις συντηρητικές κοινωνίες.

«Στις περισσότερες συγκρούσεις, ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των βιασμών έχει ως θύματα παιδιά. Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο συμβαίνει και σε αυτή την περίπτωση».

Ο φόβος της σεξουαλικής κακοποίησης έχει επανειλημμένως αναφερθεί στην οργάνωση ως ένας από τους κυριότερους λόγους που οι οικογένειες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, σύμφωνα με την έκθεση.

Η έκθεση αναφέρει περιπτώσεις κοριτσιών – έως και 14 ετών – που υποχρεώνονται από τις οικογένειές τους να παντρευτούν επειδή δεν μπορούν να τα στηρίξουν ή επειδή ελπίζουν ότι ένας σύζυγος θα μπορέσει να τους προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια και να τα γλιτώσει από την απειλή της σεξουαλικής βίας.