«ΝΤΡΕΠΟΜΟΥΝ ΝΑ ΧΟΡΕΨΩ ΑΛΛΑ “ΧΤΥΠΟΥΣΑ” ΣΤΟΝ ΡΥΘΜΟ»

Για τον Ανδρέα Παπά, κατασκευαστή κρουστών, το να ψάχνει ρυθμούς σε ιδιόφωνα είναι καινούργια ενασχόληση και αγαπημένη του. Κάνει κρουστό όργανο οτιδήποτε μπορεί να του δώσει τον ήχο που θέλει. «Μπαίνω σε ένα μαγαζί με σωλήνες και αρχίζω να χτυπάω πάνω τους. Αν ακούσω κάτι που μου αρέσει τον αγοράζω και φτιάχνω ένα καινούργιο όργανο».

 Ο πατέρας του χόρευε στον όμιλο ελληνικών χορών Ελένης Τσαούλη. Τον έπαιρνε μαζί του στις πρόβες από τότε που ήταν πολύ μικρός. «Ντρεπόμουν να χορέψω, αλλά είχα μια έμφυτη τάση να χτυπάω τα χέρια μου και να ακολουθώ τον ρυθμό. Αρχισα να εργάζομαι ως μουσικός και αναζητούσα συνεχώς τον ήχο». Αυτή η ανησυχία του τον παρακίνησε να ζητήσει από τον πατέρα του να αρχίσουν να φτιάχνουν τα δικά τους κρουστά. «Επιαναν τα χέρια του και άρχισα να του ζητάω να φτιάξουμε κάτι δικό μας. “Βρε Κοσμά, μήπως να φτιάξουμε κανένα όργανο, να μη ζητάμε από δω και από κει;”, του είπα». Ο πατέρας του ανταποκρίθηκε και ο Ανδρέας Παπάς κάθησε δίπλα του άρχισε να τον βοηθάει. «Σιγά σιγά αυτό εξελίχθηκε. Αρχισαν να βλέπουν οι φίλοι τι φτιάχναμε  και μου ζητούσαν όργανα. Φυσικά δεν έλεγα όχι, αφού όσο ασχολείσαι τόσο ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο στην τεχνική που χρησιμοποιείς».

Το μυστικό σε ένα καλό κρουστό για τον Ανδρέα Παπά είναι τα καλά υλικά. Φυσικά, λέει, μετράει η τεχνική γιατί ο καθένας έχει τα μυστικά του, που τα εφαρμόζει και κάνει το όργανο ξεχωριστό. «Φτιάχνουμε νταούλια, τουμπερλέκια, μπεντίρ, ρεκ (πολίτικα ντέφια) και ταραμπούκες. Συνεργάζομαι με κάποιους ανθρώπους, αλλά αφού κατέληξα σε δικά μου σχέδια πάνω στα οποία πειραματίστηκα για πολλά χρόνια». Η τεχνοτροπία που δημιούργησε έχει σχέση με τα στεφάνια που πλαισιώνουν τα όργανα. Αφού κατασκευάσει το όργανο εφαρμόζει μια τεχνική – νίκελ χρώμιο – η  οποία προστατεύει από την πολυκαιρία και την υγρασία.

«Η ταραμπούκα, το μπακιρένιο τουμπερλέκι, είναι το αγαπημένο μου όργανο. Δούλεψα πολύ τα σχήματα και φυσικά όλη η δουλειά γίνεται στο χέρι. Ετσι εξασφαλίζουμε τη μοναδικότητα κάθε οργάνου και, φυσικά, επιτυγχάνεται η διαφορά στον ήχο. Αυτό κάνει τη διαφορά ενός χειροποίητου από ένα βιομηχανικό, που θα μπει μια πρέσα και θα βγάλει πανομοιότυπα πράγματα». Τα ιδιαίτερα κρουστά του Ανδρέα Παπά εκτός από τους έλληνες μουσικούς αγαπήθηκαν και από πολλούς ξένους καλλιτέχνες. «Ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ έχει ένα νταούλι δικό μου και ένας ακόμη πολύ διάσημος για τα κρουστά, ο Αλεξ Ακούνια»!