Τα «Στραντιβάριους» των κρουστών είναι ελληνικά!

Αυτά είναι τα περίφημα Γκάμπριελ; Μπορώ να παίξω λίγο;». Η απάντηση του Γαβρήλου Τσαγκάρη μετά βίας ακούστηκε, αφού τα τύμπανα που είχε φτιάξει ήθελε να τα δοκιμάσει ο Τζιμ Τσάπιν – ο οποίος το 1948 έγραψε το «ευαγγέλιο» των ντράμερ («Advanced Techniques for the Μodern Drummer»). Η σκηνή, η οποία εκτυλίχθηκε το 2003 στην International Messe στη Φρανκφούρτη, για έναν κατασκευαστή τυμπάνων ήταν μοναδική. Για τον έλληνα τυμπανοποιό Γαβρήλο Τσαγκάρη ο δρόμος προς τη διεθνή καταξίωση δεν ήταν εύκολος.

«Εκανα αιτήσεις επί τρία χρόνια ώσπου να γίνω δεκτός στην ετήσια έκθεση οργάνων. Το 1996 πήγα για πρώτη φορά», θυμάται. Αυτή όμως ήταν και η αφορμή για να γίνουν ξακουστά τα ντραμς που κατασκεύαζε και να τα αποκτήσουν λαμπερά ονόματα της ελληνικής αλλά και της διεθνούς μουσικής σκηνής.

Ο Γκάμπριελ Μάθιου, επί χρόνια ντράμερ του Ρέι Τσαρλς και αργότερα της Σάρας Βον, ο διάσημος βρετανός ντράμερ Αλαν Τζάκσον, αλλά και ο Κάμπελ Εμφρι, ντράμερ του Μπι Μπι Κινγκ, είναι μερικοί από αυτούς που έχουν χαρακτηρίσει τα τύμπανα του Γαβρήλου Τσαγκάρη «γκρικ Στραντιβάριους».

Οι αποστολές των σετ του γίνονται σε όλη την Ευρώπη. Από το εργαστήριό του στα Λιόσια βγαίνουν περίπου 50 όργανα τον χρόνο. Η οικονομική κρίση φυσικά δεν τον έχει αφήσει ανεπηρέαστο. Η τελευταία συμμετοχή του στη διεθνή έκθεση ήταν το 2004. «Από τότε είχε αρχίσει η κρίση να δείχνει τα σημάδια της. Στις χώρες της Ευρώπης όπου έστελνα είχαν κλείσει αρκετά μαγαζιά αφού η οικονομική ύφεση έδειχνε τα πρώτα της σημάδια». Η κρίση της Ελλάδας δεν θα περίμενε κανείς να επηρεάσει την πορεία της δουλειάς του, όμως οι ξένοι πελάτες έχουν αρχίσει να προβάλλουν… περίεργες απαιτήσεις. «Μου ζητούν να τους τα στείλω να τα δοκιμάσουν και μετά να με πληρώσουν. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να γίνει και αρνούμαι. Εχουμε χάσει την αξιοπιστία μας ως χώρα και λογικό είναι να προκύπτουν ανάλογα συμβάντα».

Ούτε ο δρόμος της Αναστασίας Μάμαλη για την αναγνώριση της δουλειάς της ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Με την επιμονή και την αφοσίωσή της όμως κατάφερε οι ήχοι των κρουστών της να αποτυπωθούν σε δίσκους διασήμων καλλιτεχνών κυρίως του εξωτερικού.

Η κατασκευή των ιδιαίτερων μουσικών οργάνων – πήλινα ιδιόφωνα – προέκυψε τυχαία, αλλά γρήγορα η Αναστασία Μάμαλη κατάλαβε ότι αυτή η έκφραση έδινε διέξοδο στις ανησυχίες που είχε.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Κλεισορέματα Αιτωλοακαρνανίας. Το περιβάλλον της επαρχίας, ειδικά τα χρόνια της δεκαετίας του ’80, ήταν δύσκολο να κατανοήσει μια κοπέλα με καλλιτεχνική κλίση. Ευτυχώς για εκείνη ήρθε στην Αθήνα όταν τα αδέλφια της πέρασαν στην Ιατρική. «Ημουν 16 χρονών και δεν ήθελα να επιβαρύνω τους γονείς μου, αφού ήξερα ότι τα δύο αδέλφια μου που τότε σπούδαζαν είχαν πολλές ανάγκες».

Επιδίωξε την οικονομική της ανεξαρτησία ως έφηβη και τη διεκδίκησε. Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 η Αναστασία Μάμαλη πήρε ένα πλοίο με προορισμό τη Σαντορίνη για να εργαστεί στα καλοκαιρινά μαγαζιά του νησιού. Τότε δεν ήξερε ότι ξεκινούσε και το ταξίδι της στον κόσμο της μουσικής. «Στη Σαντορίνη άρχισα να κάνω εποχικές δουλειές, αλλά παράλληλα γνώρισα πολλούς μουσικούς και έκανα παρέα μαζί τους. Ισως τότε άρχισε να μου μπαίνει το μικρόβιο. Ημουν όμως καλή μαθήτρια και οι γονείς μου περίμεναν να ακολουθήσω τον δρόμο των δύο αδελφών μου. Τελικά αντέδρασα και δεν πήγα να δώσω δύο μαθήματα στις Πανελλαδικές τότε». Πέτυχε όμως στη Σχολή Εργοθεραπείας και έτσι, όπως λέει, κατάφερε να συνδυάσει την τέχνη με την επιστήμη. «Θυμάμαι ότι στα μαθήματα της σχολής είχαμε και κεραμική. Μια ημέρα μου ζητήθηκε να κατασκευάσω κάτι από πηλό. Οταν τέλειωσα, η καθηγήτρια με ρώτησε πού είχα μάθει την τεχνική. Δυσκολεύτηκε να πιστέψει ότι πρώτη φορά το έκανα».

Αυτή ήταν η αρχή. Επειτα από λίγο καιρό άρχισε την έρευνά της «Από τον πηλό στη μουσική» αναβιώνοντας ελληνικά μουσειακά και παραδοσιακά σολιστικά όργανα από όλον τον κόσμο. Ξεκίνησε να κατασκευάζει ελληνικές και αραβικές ταραμπούκες, ζαρμπ (ιρανικό κρουστό), ινδική τάμπλα, αφρικανικά ιδιόφωνα, μπαγιάν (ινδικό κρουστό), ούντου ντραμ (αφρικανικό κρουστό) κ.λπ. Η τεχνική της κέντρισε το ενδιαφέρον διάσημων ονομάτων της τζαζ και της έθνικ σκηνής. «Δικά μου όργανα χρησιμοποιούν στις εμφανίσεις τους και με αυτά έχουν ηχογραφήσει διάσημοι ινδοί μουσικοί, όπως οι Πάντμα Σρι Βιναγιακράμ, Σέλβα Γκανές, Ζακίρ Χουσεΐν, καθώς και ο καταξιωμένος Αραβας Χοσάμ Ραμζί, το τρίο Σεμιρανί κ.ά.».