[Κιόσκι] Η μία Αποκάλυψη μετά την άλλη

Και τώρα ας ξεκαθαρίσουμε μερικά βασικά πράγματα. Ο πραγματικός προφήτης δεν είναι ο Αγιος Μαλαχίας που για να υπολογίσει το τέλος του κόσμου χρησιμοποίησε ως μονάδα μέτρησης τους Πάπες. Ούτε ο Νοστράδαμος που είχε προβλέψει ότι κάποιος Πάπας θα δολοφονηθεί το 2012 αλλά ούτε και η Μοναχή της Δρέσδης ή ο Μοναχός της Πάντοβα που απλώς ξεπατίκωσε τις προφητείες του ερημίτη Τελέσφορου. Κατά διαβολική σύμπτωση, ο αληθινός προφήτης είναι Γερμανός. Σύμφωνα με το Spiegel, λέγεται Γιούργκεν Χόλτφρετερ. Και αντίθετα με τους παλιούς του συναδέλφους που παρασύρθηκαν από τη ματαιοδοξία τους, εκείνος δεν διατυμπάνισε ποτέ την προφητεία του. Την κατέθεσε, ταπεινά, στη σελίδα της 10ης Φεβρουαρίου ενός ημερολογίου-κόμικς που εξέδωσε, χρησιμοποιώντας ένα παραπειστικό εύρημα για να μπερδέψει τους υποψιασμένους. Το κόλπο είναι ένας Ποντίφικας που κερδίζει το λόττο. Η απιθανότητα του Πάπα – τζογαδόρου συνοδεύεται από μια αδιανόητη φράση: «Αύριο παραιτούμαι».

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ σχεδιάστηκε το Πάσχα του 2012 και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Στην αλληλουχία των γεγονότων που ακολουθούν από τότε, η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Στις 11 Φεβρουαρίου του 2013 ο Βενέδικτος παραιτείται. Στις 13 του ίδιου μήνα οι Times δημοσιεύουν μια διαφημιστική καταχώριση. Για να πληροφορηθεί ο αναγνώστης ότι το σύνθημα που μπορεί να ξεσηκώσει τα πλήθη δεν είναι το «Yes We Can» του Μπαράκ Ομπάμα. Είναι το «Yes We Vati-Can» ενός πρακτορείου στοιχημάτων. Το πρακτορείο Paddy Power δίνει απόδοση 4 προς 1 στη στέψη του γκανέζου καρδινάλιου Πίτερ Τάρκσον και 6 προς 1 στη νίκη του Νιγηριανού Φράνσις Αρίντσε. Αν μέχρι τις εκλογές στο κονκλάβιο δεν αποκαλυφθεί κάποιο κύκλωμα καρδιναλίων που ενεργούσε στο παρασκήνιο για να θησαυρίσει από το στοίχημα – «για να πάει ταμείο» στην αργκό του τζόγου -, το θέμα που θα κυριαρχήσει έως ότου βγει λευκός καπνός από την Καπέλα Σιξτίνα θα είναι το χρώμα του δέρματος του νέου Ποντίφικα.

ΑΣΦΑΛΩΣ η εκλογή ενός μαύρου Πάπα περιέχει έναν υψηλό συμβολισμό – υψηλότερο από την εκλογή ενός φρεσκοξυρισμένου αρχιεπισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αρκούν οι συμβολισμοί, όμως; Η Libération θέτει το ερώτημα με τον συνήθη προβοκατόρικο τρόπο της. Μήπως ήρθε η σειρά του Θεού να παραιτηθεί; Η Εκκλησία εξακολουθεί να διεκδικεί ρόλο στο λαϊκό Κράτος σαν μια συντηρητική δύναμη που προτιμά να κρατά όρθια τα τείχη αντί να συμβάλει στην πτώση τους. Αν και χάνει πιστούς, επιμένει να αγνοεί τα κοινωνικά προτάγματα. Η αντίδρασή της ήταν μια επικοινωνιακή αντεπίθεση, έμπνευσης του προκατόχου του Βενέδικτου, που μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «όσο λιγότεροι είμαστε τόσο περισσότερο πρέπει να φαινόμαστε». Και μερικά ποπ είδωλα, σαν τη Μητέρα Τερέζα, επιστρατεύτηκαν ως συντηρητές τέχνης μιας λάμψης που ξεθωριάζει. Τι μπορεί να συμπεράνει κανείς; Μάλλον ότι η Εκκλησία δύσκολα θα άλλαζε ακόμη και μετά την Αποκάλυψη.