[Κιόσκι] Ανίερες συγκρίσεις

Ούτε η Αγιοσύνη Του μπόρεσε να αποφύγει τη διαδικασία της αξιολόγησης. Η γερμανική Taz αποχαιρέτησε τον Βενέδικτο ΙΣΤ’ με ένα ευφυές στη σύλληψη «Δόξα τω Θεώ», που δεν αφήνει χώρο σε παρερμηνείες για τα έργα και τις ημέρες του. Στην ιταλική Repubblica ήταν εμφανείς ο σεβασμός και ο θαυμασμός για το σεπτό πρόσωπο και τη θεόπνευστη απόφαση, η γαλλική Libération αφιέρωσε εννέα σελίδες στο γεγονός, ένα κύριο άρθρο γραμμένο στα λατινικά – τη γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Ποντίφικας για να ανακοινώσει την παραίτησή του – και κάμποσα σκίτσα, κάποια από τα οποία δεν είναι και πολύ κολακευτικά. Αν ξεφύλλιζε την εφημερίδα ο Βενέδικτος θα έβλεπε, για παράδειγμα, τον εξαντλημένο εαυτό του να κατεβαίνει τα σκαλιά του Αγίου Πέτρου και έναν χαμογελαστό καρδινάλιο να τον αποχαιρετά με τη φράση, «και μην ξεχνάς να μας γράφεις». Από τον ιταλικό Τύπο, αντίθετα, οι χαρούμενοι καρδινάλιοι απουσιάζουν. Περιγράφονται μόνο δάκρυα στα μάτια και χείλη που τρέμουν, ένα πένθιμο σύμπαν, γεμάτο γνήσια συγκίνηση. Στους Times, πάλι, θα διάβαζε ότι «η παραίτηση ήταν η μόνη καινοτόμος πράξη ενός συντηρητικού Πάπα».

ΕΙΝΑΙ ένα σχόλιο που αναμφίβολα πληγώνει. Αν όμως η απογοήτευση δεν τον έκανε να αφήσει στην άκρη την εφημερίδα, θα διάβαζε και κάτι που θα φώτιζε το μυαλό του με τη μοναδική αλήθεια: δεν υπάρχουν ευτυχείς καρδινάλιοι και τρεμάμενα χείλη, θεόπνευστες αποφάσεις και καινοτόμοι πράξεις. Υπάρχει μόνο η οπτική γωνία από την οποία βλέπεις τα πράγματα, η θέση από την οποία τα περιγράφεις. Αυτή την αλήθεια φωτίζει ο Ρος Κλαρκ με αφορμή δύο ιστορίες αναμέτρησης ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα, τις οποίες φιλοξένησε ο Τύπος. Στην πρώτη περίπτωση, πρωταγωνιστεί μια αλεπού που εισέβαλε σε ένα σπίτι στη Βρετανία και έκοψε το δάχτυλο ενός βρέφους. Στη δεύτερη, πρωταγωνιστής είναι ο Λόλονγκ, ένας κροκόδειλος 6,5 μέτρων, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση σε μια μικρή λίμνη επειδή έφαγε μερικούς ψαράδες στη θάλασσα. Ο Λόλονγκ άφησε την τελευταία του πνοή από ένα πλαστικό σχοινί που κατάπιε. Η αντίδραση ήταν διαφορετική. Στη Βρετανία άρχισε ένα νέο κυνήγι της αλεπούς γι’ αυτά τα «τέρατα» του ενός μέτρου και κάτι. Ο αδηφάγος κροκόδειλος όμως θεωρήθηκε θύμα της ανθρώπινης επέμβασης στη  φύση. Η μόνη σωτηρία για τα ζώα, επομένως, είναι να μεταναστεύσουν μαζικά σε κάποια αναπτυσσόμενη χώρα. Γιατί μπορεί οι Δυτικοί να μην ανέχονται ούτε τα κουνούπια, αλλά θεωρούν υποχρέωση όλων των υπολοίπων να ζουν με φίδια, σκορπιούς και τίγρεις.  

ΣΕ ΜΙΑ αναπτυσσόμενη χώρα θα μπορούσε να βρει καταφύγιο και ο Πάπας Βενέδικτος ως θύμα ανθρωποφαγίας ή – αν προτιμά – για να σώσει την ψυχή του. Και από μια αναπτυσσόμενη χώρα θα μπορούσε να είναι ο διάδοχός του. Ξέρουμε ότι δεν ανεχόμαστε τα κουνούπια. Είναι καιρός να μάθουμε εάν μπορούμε να ανεχθούμε έναν μαύρο πάπα.