Τελείωσε μια μάχη, όχι ο πόλεμος

Ακόμα και εάν αποφευχθεί τελικά το χειρότερο, δηλαδή ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός των ΗΠΑ, οι πολιτικές συγκρούσεις δεν θα σταματήσουν στην Ουάσιγκτον σχετικά με τους φόρους και τις δαπάνες και θα απειλούν διαρκώς την εύθραυστη οικονομία της χώρας το 2013.

Η αντιπαράθεση για τις φοροαπαλλαγές έχει συμβάλει στην οικονομική αβεβαιότητα και έχει αποτρέψει τους πολίτες από τις καταναλωτικές τους συνήθειες και τις επιχειρήσεις από τις προσλήψεις και τις επενδύσεις.

Τα μέλη του Κογκρέσου, ακόμα και εάν εγκριθεί η συμφωνία που πρότεινε ο Λευκός Οίκος, έχουν αναβάλει άλλες δύσκολες αποφάσεις για τις δημόσιες δαπάνες, που εάν δεν μπορούσε να αποφευχθεί ο δημοσιονομικός γκρεμός θα ετίθεντο σε εφαρμογή αυτόματα. Αυτό διαμορφώνει ένα σκηνικό για πολύ πιο σκληρές συγκρούσεις μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών τους επόμενους μήνες.

Ενα άλλο δύσκολο σημείο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί στις αρχές Φεβρουαρίου, όταν το Κογκρέσο θα κληθεί να αυξήσει το όριο δανεισμού της κυβέρνησης, που αυτή τη στιγμή είναι στα 16,4 τρισεκατομμύρια δολάρια, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.

Το πιο πιθανό είναι ότι οι Ρεπουμπλικανοί της Βουλής δεν θα συμφωνήσουν στην αύξηση του ορίου δανεισμού χωρίς να πιέσουν για περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, στις οποίες θα αντιταχθούν οι Δημοκρατικοί.

«Ακόμα και εάν επιτύχουν κάποια συμφωνία, η διαδικασία και όσα δεν γίνουν θα σημάνουν μια μακρά περίοδο αβεβαιότητας», λέει ο οικονομικός αναλυτής Στιούαρτ Χόφμαν. Και ο επικεφαλής των οικονομολόγων της Μerrill Lynch Ιθαν Χάρις αναρωτιέται: «Μόλις αποφευχθεί ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, έστω και για δύο μήνες, τι εμποδίζει τις δύο πλευρές να συνεχίζουν να τσακώνονται; Είμαστε στην πρώτη πράξη ενός μεγάλου θεατρικού έργου. Ενα από τα μεγάλα μαθήματα ήταν ότι τέτοιου είδους θέματα δεν επιλύονται γρήγορα».

Οι διαπραγματεύσεις για την αποτροπή της δημοσιονομικής καταστροφής ανέδειξαν για άλλη μια φορά τις μεγάλες διαφορές μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, τόσο στο θέμα των φόρων (οι Ρεπουμπλικανοί δεν θέλουν να αυξηθούν για τους πλουσίους), όσο και των δαπανών (οι Δημοκρατικοί δεν θέλουν να κοπούν κρατικά προγράμματα).