Πιστοί στρατιώτες έως το τέλος

Η ματιά πέφτει ασυναίσθητα στη μάντρα του σχολείου που βρίσκεται απέναντι από το Αλσος της Νέας Φιλαδέλφειας. «Ντούσαν προδότη», γράφει με μαύρη μπογιά ο ανώνυμος οπαδός της ΑΕΚ.

Για πολλούς το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία και οι ομάδες «ναοί». Η κρατούσα ποδοσφαιρική μισαλλοδοξία μας δεν αφήνει περιθώρια σε «θεούς της μπάλας» να αλλαξοπιστήσουν. Οσοι το τολμούν πληρώνουν βαρύ τίμημα, όπως ο Ντούσκο που τόλμησε να σκεφτεί ως επαγγελματίας και όχι ως κυνηγός ανεμόμυλων.

Ο δονκιχωτισμός ωστόσο ζει και βασιλεύει στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να γίνουν Μίδες,  να κολυμπήσουν στο χρυσάφι και να απολαύσουν στιγμές  εφήμερης δόξας  προτίμησαν το χρώμα της φανέλας, το λογότυπο στο μέρος της καρδιάς, την αγάπη αυτών που τους αποθέωναν όταν οι άλλοι τους αγνοούσαν.

Οι Αγγλοσάξονες τους αποκαλούν one-club men, στη γλώσσα μας  παίκτες της  μιας ομάδας.

Τις προηγούμενες ημέρες ανακοινώθηκε  πως ο Τσάβι και ο Πουγιόλ  θα παραμείνουν  στην Μπαρτσελόνα μέχρι το 2016, χρονιά που πιθανόν θα αποσυρθούν  και από την ενεργό δράση σε ηλικία 36 και 38 ετών αντίστοιχα και αφού θα έχουν  συμπληρώσει περισσότερα από 25 χρόνια υπηρεσιών στον καταλανικό σύλλογο.

Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί «κι εγώ αν έπαιζα στην Μπαρτσελόνα δεν θα έφευγα ποτέ». Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Η επιτυχία – και – στο ποδόσφαιρο είναι κύκλος και όχι ευθεία.  Κάποτε κλείνει γιατί ανοίγει ο κύκλος κάποιας άλλης ομάδας και ούτε καθεξής (αυτά βεβαίως συμβαίνουν στα σοβαρά πρωταθλήματα όπου  τα νερά δεν λιμνάζουν και δεν αποπνέουν μπόχα και ο τίτλος αλλάζει συχνά κατόχους και όχι ανα δεκαετία).

Ο Τσάβι έζησε χρόνια αμφισβήτησης στην Μπαρτσελόνα. Μπορεί τώρα να βρίσκονται στα εξαπτέρυγα απόφοιτοι της Μασία που διαθέτουν σπουδαίο ταλέντο, πριν όμως από μία δεκαετία η Μπαρτσελόνα αγωνιζόταν με εννέα και δέκα ξένους παίκτες και έβλεπε τους τίτλους να περνούν από μπροστά της.  Ο Τσάβι που έπρεπε να αποδείξει ταυτόχρονα πως  η τεχνική μπορεί να νικήσει το ύψος και τη δύναμη σε μία εποχή που το πρότυπο του ποδοσφαιριστή ήταν ο δεκαθλητής  έμεινε πιστός στο Καμπ Νου.

Όπως και  ο Πουγιόλ που διέψευσε πολλούς από τους προπονητές της Μασία και αργότερα κάποιους ακριβοπληρωμένους αστέρες των πάγκων που τον θεωρούσαν άτεχνο.

Αυτοί που δεν αλλαξοπίστησαν στο ποδόσφαιρο είναι εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες γιατί όπως λένε και στη βόρεια Ελλάδα «γούσταραν».

Τα χρόνια που μεσουρανούσε στη Μίλαν ο Πάολο Μαλντίνι είχε δεχτεί βροχή προτάσεων από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Η απάντηση ήταν πάντοτε «Νο». Οχι γιατί έπαιρνε πολλά χρήματα στους Ροσονέρι οι οποίοι ήταν πάντοτε  πιο σφιχτοί απέναντι στα δικά τους παιδιά σε σχέση με τους λατίνους επιθετικούς.

Αλλά γιατί η Μίλαν για την οικογένεια Μαλντίνι συμβολίζει  ό,τι και το σπίτι τους.  Μαζί με τον πατέρα του Τσέζαρε έχουν εκπροσωπήσει τον ιταλικό σύλλογο 37 χρόνια – και ακολουθούν τα δύο αγόρια του Πάολο.

Η οικογένεια Ζέελερ είναι  ταυτισμένη με τον σύλλογο  του Αμβούργου. Ο διασημότερος  όλων, ο Ούβε, έπαιξε 26 χρόνια στη γερμανική ομάδα. Στην οποία ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο του ο 16χρονος εγγονός του Εστουναλί Λεβίν.