Η δημόσια περιουσία και τα αρπακτικά
ΒΑΣΙΚΑ ποτέ δεν ήμουν καχύποπτος. Θεωρώ την καχυποψία περίπου ασθένεια, αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι στις εποχές που ζούμε το να είσαι καχύποπτος είναι προτέρημα γιατί μπορεί να σε διαφυλάξει από πολλές περιπέτειες. Κυρίως να σε υποψιάσει. Εγώ τώρα, μαθαίνοντας κάτι περίεργα που γίνονται στο ΤΑΙΠΕΔ – το οποίο δημιουργήθηκε προκειμένου να προχωρήσει την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας – αναφορικά με την «αξιοποίηση» των αεροδρομίων της χώρας, τείνω να εγκαταλείψω τις απόψεις μου περί καχυποψίας.
ΔΙΟΤΙ προσέξτε τώρα τι κάνουν οι λεβέντες: αντί να σχηματίσουν «καλάθια», βάζοντας ας πούμε δύο καλά αεροδρόμια, δύο μεσαίας κίνησης και πέντε μικρής ή μέτριας, τι κάνουν; Ετοιμάζονται να εκποιήσουν τα αεροδρόμια κατά γεωγραφικές περιφέρειες. Δηλαδή τα αεροδρόμια της Κρήτης ένας διαγωνισμός, των Κυκλάδων άλλος, των Δωδεκανήσων τρίτος κ.ο.κ. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της πρώτης λύσης και της δεύτερης;
ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ που θα πάρει π.χ. τα αεροδρόμια της Κρήτης (δεν αναφέρω τυχαία την περιοχή, ως αντιλαμβάνεστε) θα μπορεί να διαμορφώνει αυθαίρετα και όπως υπαγορεύουν τα συμφέροντά του τα τέλη στάθμευσης και εξυπηρέτησης των αεροπλάνων, και των λοιπών υπηρεσιών που στεγάζονται σε αυτά. Αν όμως θεσπιζόταν η πρώτη λύση, του «καλαθιού», που θα περιείχε, για παράδειγμα, ένα αεροδρόμιο της Κρήτης, δύο των Κυκλάδων, ένα της Δωδεκανήσου και δύο της Πελοποννήσου, θα ίσχυε ο ανταγωνισμός με ένα αντίστοιχο πακέτο που θα έπαιρνε κάποιος άλλος όμιλος.
ΓΙΑΤΙ τα επισημαίνω όλα αυτά; Για να τονίσω ότι ακόμη και τώρα, που η χώρα βρίσκεται μια ανάσα από τον γκρεμό και θα έπρεπε να ισχύουν διαφανείς διαδικασίες και καθαροί κανόνες, τα αρπακτικά είναι έτοιμα να κατασπαράξουν ό,τι πολύτιμο έχει απομείνει προς αξιοποίηση. Και επειδή στις εγχώριες αερομεταφορές έχουμε δει ήδη πώς εξελίχθηκε η άθλια επιχείρηση στραγγαλισμού της Ολυμπιακής την τελευταία 15ετία (μέχρι να φτάσει η ώρα να εξαγοραστεί επί των ημερών μας από την «ανταγωνίστρια» Aegean), είναι απαραίτητο η τρικομματική κυβέρνηση – πρόεδρε Βαγγέλη και πρόεδρε Φώτη, κυρίως – να ασχοληθεί λίγο με τα έργα και τις ημέρες ενός κυρίου Εμίρη στο ΤΑΙΠΕΔ. Για να μην καταντήσει και η υπόθεση της αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας… «σαν τον κακομοίρη»! Εντάξει;
ΤΟ ΕΛΠΙΖΩ, αν και όπου ανέφερα το σχετικό γεγονός προς διασταύρωση, αντιμετώπισα ειρωνείες και χαμόγελα συγκατάβασης.
– Μα πιστεύεις ποτέ ότι θα γίνει κάτι σε αυτόν τον τομέα; με ρώτησε πρώην υπουργός της κυβέρνησης Παπανδρέου.
– Ε, πώς, 50 δισ. έχουμε δεσμευθεί ότι θα φέρουν οι αποκρατικοποιήσεις, αντέτεινα.
– Σε τι… νόμισμα; ξαναρώτησε γελώντας και αμέσως τον κατέταξα σε αυτούς που δεν συμπαθούν και πολύ (έως καθόλου) τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος είχε υπογράψει και τη σχετική δέσμευση έναντι της τρόικας.
ΠΑΝΤΩΣ, μετά που το σκεπτόμουν, μάλλον είχε δίκιο. Εως τώρα, η μοναδική αποκρατικοποίηση, που στην ουσία ήταν δώρο σε έναν οφειλέτη της εταιρείας, ήταν η Δωδώνη στα Γιάννινα.
Και επίσης πως η υπόθεση της αξιοποίησης των αεροδρομίων έχει ξεκινήσει από τον Σεπτέμβριο, αλλά έως τώρα ακόμη να γίνει η προκήρυξη των διαγωνισμών.
Τι να περιμένουν άραγε;
ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ, μου είναι αδύνατον να προσεγγίσω το μυαλό τους. Θέλω να πιστεύω ότι ευθύνεται η γραφειοκρατία. Από την άλλη κοιτάζω δίπλα στην Ιταλία που και αυτή έχει παρόμοια προβλήματα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, αλλά τα πάει περίφημα. Ενα ταξίδι έκανε (την περασμένη εβδομάδα) ο Μάριο Μόντι στο Κατάρ και «έφερε» στη χώρα του 2 δισ. ευρώ. Οι δικοί μας έλειωσαν στα πόδια τους (λέμε τώρα) πηγαινοερχόμενοι στο Κατάρ και δεν κατάφεραν να φέρουν ούτε μία επένδυση. Καραμανλής, Παπανδρέου, υπουργοί, υφυπουργοί, παρατρεχάμενοι, αδέρφια, κολλητοί, πήγαν και ξαναπήγαν στο Κατάρ, αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Κάτι κάνουμε λάθος μού φαίνεται.
(Ο Σαμαράς δεν πήγε. Ηταν να πάει μεθαύριο Δευτέρα, αλλά το ανέβαλε γιατί συνέρχεται το Eurogroup για τη δόση και του συνέστησαν να μείνει εδώ αντί να τρώει χουρμάδες στον οντά του εμίρη. Και καλά έκανε, νομίζω…)
Τι θα κάνουν με τα λεωφορεία;
ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ των εξελίξεων, επιστρέφω στο αγαπημένο μου θέμα, που είναι οι επιλογές της κυβέρνησης των τριών κομμάτων. Παρότι στις αρχές της εβδομάδας το τρίο Μπελκάντο που μας κυβερνά συναποφάσισε να υπάρξει στενότερη συνεργασία μεταξύ των τριών εταίρων ώστε να αποφεύγονται τριβές και προβλήματα, φαίνεται πως όλα αυτά ήταν συζητήσεις του επιπέδου «σε κουβέντα να βρισκόμαστε».
ΔΙΟΤΙ αν κατάλαβα σωστά από τις τοποθετήσεις που έκανε ο υπουργός Ανάπτυξης, Υποδομών κ.λπ. κ.λπ. Χατζηδάκης στους οργανισμούς των μέσων μαζικής μεταφοράς, αυτές υπάκουσαν σε «κολλητιλίκια» και όχι σε μια ενιαία κυβερνητική πολιτική. Παράδειγμα ο κύριος Γιάννης Οικονόμου (μικρή φωτογραφία), καθ’ όλα ευπρεπής κύριος, γνωστός ανά το πανελλήνιο ως εκπρόσωπος Τύπου ένα φεγγάρι της Δημοκρατικής Συμμαχίας της φίλης Ντόρας, ο οποίος τοποθετήθηκε επικεφαλής του ΟΣΥ, των μπλε λεωφορείων δηλαδή.
Ο ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, όπως με ενημέρωσαν, είχε επιμεληθεί του προγράμματος (μέρους φαντάζομαι) της ΔΗΣΥ, όπου στην υποκατηγορία «μέσα μεταφοράς» αναφερόταν σαφώς ότι το κόμμα είναι υπέρ της ιδιωτικοποίησης των μέσων. Τώρα ποια πολιτική θα υλοποιήσει; Εξακολουθεί να είναι υπέρ της ιδιωτικοποίησης; Και αν ναι, τι λένε οι υπόλοιποι κυβερνητικοί εταίροι;
ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ εδώ ότι… σόι πάει η θέση (περί ιδιωτικοποίησης): για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι υπενθυμίζω σχετικά ότι ο μπαμπάς της Ντόρας, ο Μητσοτάκης, είχε αποπειραθεί να ιδιωτικοποιήσει τα μπλε λεωφορεία, αλλά προσέκρουσε στη σθεναρή αντίδραση των «κολλάδων», ο επικεφαλής των οποίων Ανδρέας Κολλάς έχει βρει εδώ και καιρό φιλόξενη στέγη στο «Πανδοχείον ο ΣΥΡΙΖΑ»…
Κενά αέρος στην εξωτερική πολιτική
Αν υπάρχει ένα ζήτημα με το νέο θρίλερ που βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με τη δόση των 44 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ελλάδα, πέραν φυσικά του ουσιαστικού που είναι η άμεση καταβολή της για την αποφυγή περιπετειών με απροσδιόριστες επιπτώσεις, είναι οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης.
Και ειδικότερα οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν σχετικά με την εκταμίευση της δόσης, η οποία παρουσιάστηκε ως δεδομένη και ως αποτέλεσμα των επιτυχών διαβουλεύσεων, τις οποίες υποτίθεται ότι η κυβέρνηση διεξήλθε στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.
Το βραχύβιο της γελοιότητας αυτής, να παρουσιαστεί δηλαδή ο Πρωθυπουργός ότι έλυσε το θέμα με τηλεφωνικές επαφές με κάποιους παράγοντες της Ευρώπης (επαφές οι οποίες περιέργως ουδέποτε ανακοινώνονται, λες και πρόκειται για ιδιωτικά τηλεφωνήματα του κ. Σαμαρά με συγγενικά του πρόσωπα), είναι που πληρώνει τώρα η κυβέρνηση. Διότι δεν μπορείς από τη μια πλευρά να εμφανίζεις το θέμα ως τελειωμένη υπόθεση, και την επομένη όταν αποδεικνύεται ότι είσαι ο βάτραχος που βρίσκεται ατυχώς στο λάθος σημείο τη λάθος ώρα που κυλιούνται στη λάσπη τα παχύδερμα, να δηλώνεις την απογοήτευσή σου για τις εξελίξεις.
Η κυβέρνηση όφειλε να είχε εγκαίρως αντιληφθεί ότι το πρόβλημα με την εκταμίευση της δόσης δεν αφορά τόσο τη λήψη και νέων μέτρων ή την επιλογή κάποιων διαρθρωτικών αλλαγών, αλλά συνδέεται άρρηκτα με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Και έπρεπε επίσης να αντιληφθεί ότι το να περιορίζει τους συνομιλητές της στον εξής έναν, την Ανγκελα Μέρκελ, μόνο κακό μπορεί να επιφέρει. Η μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική ποτέ δεν ωφέλησε και είναι και αυτό ένα παράδοξο ακόμη, μιας και ο επικεφαλής της κυβέρνησης είχε χρηματίσει και υπουργός των Εξωτερικών, άρα όφειλε όχι μόνο να το γνωρίζει, αλλά και να το τηρεί. Σε κάθε περίπτωση, η απουσία από τον κατάλογο των συνομιλητών του Πρωθυπουργού της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο. Και θα πρέπει να θεραπεύσει αμέσως τη ζημιά που έχει γίνει. Διότι προφανώς δεν υποκαθίσταται το κενό από την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν προχθές. Γιατί, ας μην γελιούνται στο κυβερνητικό επιτελείο, είναι μακρύς ακόμη ο δρόμος για να εξέλθει η χώρα από την κρίση…