«Αναρωτιέμαι αν συμφέρει τις χώρες που ζητούν επιμήκυνση»

2 λεπτά
«Εκανα ζήτημα τιμής για μένα να μη χρησιμοποιήσω ποτέ το επιχείρημα, «είναι δύσκολο, αλλά μας το ζητούν οι Βρυξέλλες»», λέει ο Πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι (φωτογραφία) σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα «Λεζ Εκό». «Προσπαθώ πάντα να εξηγώ ότι το φάρμακο είναι σίγουρα πικρό, όμως πρέπει να χορηγηθεί για το καλό της χώρας και των μελλοντικών γενιών. Αλλιώς μολύνουμε το ευρωπαϊκό πνεύμα».
Για τον οικονομολόγο Μόντι, «η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερη οικονομική ανάπτυξη», όμως αυτή η επιπλέον ανάπτυξη «δεν θα έρθει από την αύξηση της ζήτησης, όπως πιστεύουν οι Αγγλοσάξονες, και ακόμη λιγότερο από τις δημόσιες δαπάνες». Διότι κάθε επιπλέον ζήτηση, εξηγεί, έχει ως αποτέλεσμα αναγκαστική αύξηση της προσφοράς, του πληθωρισμού και των εισαγωγών, πράγμα που σημαίνει πως η ανάπτυξη μέσω της ζήτησης δεν είναι βιώσιμη. Η αύξηση της ζήτησης αποτελεί λύση «μόνον εφόσον προέρχεται από επένδυση», τονίζει ο ιταλός Πρωθυπουργός και προσθέτει: «Αυτό ανοίγει δρόμο που αρέσει στους Αγγλοσάξονες χωρίς να δυσαρεστεί τους Γερμανούς. Εξ ου η επιμονή μου για να συνοδευτεί η δημοσιονομική πειθαρχία από μέτρα ευνοϊκά για τις δημόσιες επενδύσεις. Η φιλοσοφία αυτή δεν είναι καινούργια, ανάγεται στον Ζακ Ντελόρ».
Οσον αφορά το αίτημα της επιμήκυνσης, δηλαδή να καθυστερήσει η ημερομηνία της επιστροφής στη δημοσιονομική ισορροπία, ο Μόντι επισημαίνει πως η κυβέρνησή του, παρ’ όλο που ο προηγούμενος Πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε επισπεύσει, από το 2014 στο 2013, τη χρονιά που η χώρα θα έχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, δεν επέστρεψε στο προηγούμενο χρονοδιάγραμμα κι έτσι η Ιταλία θα είναι μία από τις λίγες χώρες που θα έχουν το 2013 διαρθρωτική ισορροπία. «Αναφορικά με τις άλλες χώρες – μέλη, αναρωτιέμαι αν είναι προς το συμφέρον τους να ζητούν μια αναστολή», σχολιάζει. «Σε κάθε περίπτωση, στην Ιταλία, με ένα σημαντικό χρέος και αξιοπιστία σε φάση ανοικοδόμησης, με υψηλά επιτόκια, έγινε η επιλογή να μειώσουμε τα σπρεντ μας μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων».














