Τα λάθη κρίνουν τις τηλεμαχίες

Πενήντα δύο χρόνια ζωής συμπληρώνουν εφέτος τα ντιμπέιτ μεταξύ υποψήφιων προέδρων στις ΗΠΑ – το πρώτο πραγματοποιήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1960 ανάμεσα στον Τζον Κένεντι και στον Ρίτσαρντ Νίξον. Τα χρόνια που πέρασαν απέδειξαν ότι ένας υποψήφιος δεν χρειάζεται καν να πει κάτι σε ντιμπέιτ προκειμένου να δημιουργηθεί στο μυαλό των τηλεθεατών μια καθοριστική εικόνα: οι επανειλημμένοι αναστεναγμοί του Δημοκρατικού αντιπροέδρου Αλ Γκορ σε ένα ντιμπέιτ του 2000 με τον Τζορτζ Μπους ενόχλησαν τους ψηφοφόρους. Το ίδιο και ο μορφασμός δυσφορίας που έκανε ο Μπους το 2004 ενόσω μιλούσε ο Δημοκρατικός του αντίπαλος Τζον Κέρι. Ακόμη και ένα φευγαλέο κοίταγμα στο ρολόι μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες: το έκανε ο πατήρ Μπους το 1992, μια κίνηση που του εξασφάλισε την εικόνα του ανυπόμονου και του ακατάδεκτου. Στην πρώτη εκείνη τηλεοπτική αναμέτρηση το 1960 ο μαυρισμένος και χαλαρός Κένεντι θριάμβευσε έναντι του ωχρού και ιδρωμένου Νίξον. Επαρκή στοιχεία πάντως που να αποδεικνύουν ότι κάποιος υποψήφιος κέρδισε τον Λευκό Οίκο μόνο ως αποτέλεσμα των ντιμπέιτ δεν υπάρχουν.